De kogel is door de kerk : Einde volgende week vertrekken we naar Almaty, gaan ons dochtertje ophalen, haar visum in orde maken en keren dan als een echt gezinnetje huiswaarts...
Schat, nog enkele nachtjes slapen en je mama en papa zijn voorgoed bij je ! Liefs en tot gauw !
je mama en papa
Ondertussen hebben we via YouTube ons geheugen nog eens opgefrist ;-) Voor wie graag een beter beeld krijgt van Almaty (of wat nostalgisch is), kan gerust eens doorklikken naar volgende links :
De beroepsperiode is voorbij... we zijn sinds vandaag dus officieel helemaal mama en papa van ons Indra !
Vanaf morgen zorgt men ginder voor de nodige administratie zodat ze een paspoortje krijgt met haar nieuwe naam, klaar voor haar grote reis de reis naar haar nieuwe thuisland.
Jullie geduld werd lang op de proef gesteld, maar wordt uiteindelijk beloond met enkele fotootjes van onze schat
Vanmorgen was het dan dé dag : rechtbank. Met vertraging gestart, werden onze zenuwen dan toch op de proef gesteld. De ondervraging viel best mee, en duurde een uur. Maar dat is allemaal maar bijkomstig : ook hier in Kazachstan zijn ze overtuigd dat we adoptiewaardig zijn. Voortaan mogen we dus als papa en mama door het leven gaan van INDRA Dana !! En we beloven dat we deze titel met hart en ziel gaan dragen.
Met nen dikke merci voor de rechter en stralende oogskes stapten we fier weer buiten. Nog even bij de notaris de nodige papieren gaan tekenen, en nu gaan we er zeker ene op drinken !
Hoezeer het gisteren stralend weer was, zozeer de dag vandaag regenachtig begon.
Dankzij onze heel intensieve voorbereidingen tijdens ons eerste afreis, plukten wij vandaag de vruchten ervan door de mothercare-route volledig uit ons hoofd af te leggen! Wat een blij weerzien .
Helaas vonden we niet exact wat we zochten:Om toch een speciaal souvenir mee te nemen voor ons dochtertje, zijn we op zoek gegaan naar een kleedje met iets Russisch op of in het beste geval in het Kazachs. Maar helaas, tegenwoordig kickt de bevolking enkel op Amerikaanse uitspraken zoals Girl, Flower, I love you, My mammy is a yummie, . Maar ja, dat vinden wij thuis ook. Dus moesten we ons tevreden stellen met kleedjes zonder tekst, die zullen we ter gelegenheid dan zelf wel fantaseren
Tijdens onze route begon het effenaf te sneeuwen! Hoogtijd dus om een zontik op te zoeken, hetgeen hier paraplu betekent.Gelukkig kwamen we net onze 3emothercare binnen die zich in de Pamctop bevindt. Voor de doorwinterde Vlamingen is dit een grootwarenhuis dat Ramstore heet, maar in het Russisch geschreven komt het nogal Pamctop-achtig over . Ze waren er duidelijk op onze nood voorzien: daar stond een hoop paraplus in reclame op zoek naar een gelukkige eigenaar; wij waren er dus 1 van!!!
Daarmee konden wij, dicht tegen elkaar "onder Kazachs Paraplu", onze route verder zetten geladen met pakjes vol plaatselijke specialiteiten!
Voor diegenen die zich meer bekommeren over de rechtbank van maandag: wij hebben vernomen dat dit in de voormiddag zou plaats vinden. Uit sympathie voor jullie werkgevers hopen we dus dat wij jullie kunnen informeren over het verdict vóór jullie beginnen te werken. (Met het zomeruur van morgen is er echter slechts 4 uur verschil meer ipv 5....). Zodoende hopen wij dat jullie zich niet voortdurend op onze blog moeten kapotklikken totdat het nieuws eindelijk tevoorschijn komt zoals de vorige keer, maar het zal nipt zijn
Morgen besteden wij tijd aan onze laatste 'juridische' voorbereidingen en vieren wij onze laatste niet-ouders" dag. Hopelijk is het de laatste....
Na 2 vlotte vluchten waren we echt blij weer op Kazachse bodem te staan, onze 2e thuis. Het was een hartelijk weerzien met de tolk hier. Het doet deugd hier weer te zijn.
Zo snel we konden hebben we weer een stapje in de wereld gezet, verrast door de verdwenen sneeuw (het is echt wennen hoor). En zelfs ons eerste terrasje gedaan van dit jaar ! Het was in het zonnetje lekker warm Echt verrassend hoe Almaty ons - nu in de lente - nieuwe beelden geeft : de donkere kledij van de locals maakte plaats voor meer kleur, we zagen tussen de buildings door de bergen, er loopt meer volk op straat, en ook de armoede is nu meer zichtbaar, met deze temperaturen duiken immers ook de bedelaars weer op...
En nu wat voorbereiden voor de rechtbank, de echte reden waarvoor we hier nu zijn.
Na het hernieuwen van een aantal documenten, incl apostilleren en vertalen werd het hier stilletjes, wachtende op onze rechtbankdatum... En het leven ging voort : Ons meisje werd ondertussen 8 maanden Wij vonden voor haar een geschikte mini-crèche voor als mama weer gaat werken & de temperaturen in Almaty beginnen terug te klimmen dus de paraplu gaat in de valies, de ski-jassen er uit...
Gisteren kregen we dan het heuglijke nieuws dat we onze visums terug mogen vernieuwen Over 2 weken zitten we weer in haar geboortestad klaar voor ons verhoor bij de jeugdrechter !
Meer dan 3 weken lang hebben wij intens ingeleefd in de Kazachse samenleving tevens met ons dochterje, het weeshuispersoneel, de tolken, de chauffeurs, de bewoners, de andere koppels,
Deze namiddag kwam dan het laatste bezoek met onze meid. Ze was op haar best! Meteen een grote glimlach enduidelijk aangeven dat ze zich in onze omgeving enorm goed voelt. Hoezeer vroeger het rechtstaan een uitdaging bleek te zijn, hoezeer ze het vandaag zo leuk vond om te rollen: op de rug, op de buik, op de rug, op de buik . We waren zodanigin het spel verweven dat we niet eens beseft hadden dat de verzorgster binnengekomen was om haar op te halen
En plots, zoals een hamerklop, kwamen we tot het besef dat het doek over de bindingsperiode in Almaty definitief was gevallen. Het kwam héél hard aan
Nu beseffen we pas hoe intens wij dit allemaal beleefd hebben en dat wij van iedereen verplicht afscheid moeten en zullen nemen.
Bedankt voor de net binnengelopen ervaringstip:weldra zullen we terugkeren om de adoptie van om dochtertje definitief te maken. Dat doel moeten wij voor ogen houden. In alle eerlijkheid, op dit ogenblik voelt het zo totaal niet aan
Het gaat de komende dagen en weken rustiger worden op deze blog. Hopelijk geraken jullie verder geboeid door andere koppels die hun avontuur zullen beleven en rapporteren.
Nu nog enkele dankbetuigingen:
Mensen van het Reisbureau Uniglobe Robins Travel, bedankt voor jullie meeleven en jullie fantastische flexibiliteit van kunst- en 'vlieg'werk. We zijn er zeker van dat de vlucht van deze nacht even vlekkeloos zal verlopen als tijdens de heenreis.
Mensen van Het Kleine Mirakel, bedankt voor jullie continue bijstand en advies van sinds het begin tot nu.
Familie, vrienden en nieuwe vrienden, bedankt dat jullie zo intens met ons hebben meegeleefd en gesteund hebben alsof dat het jullie eigen dochtertje was. Jullie waren alleszins nooit ver weg.
Werkgevers en collegas, bedankt dat jullie ons de ruimte geschonken hebben om dit wonderbaarlijk avontuur zo intens te laten gebeuren.
En tenslotte, maar helaas zullen ze het vermoedelijk hier niet lezen, dank aan de hele ploeg hier in Almaty: het personeel van het weeshuis, de coordinatoren, de tolken en de chauffeurs. We werden hier tot in de puntjes goed ontvangen en begeleid.
Het fijne is weliswaar dat we jullie allemaal terug zullen ontmoeten, de ene wat vlugger dan de andere!
Nu nemen we echter even de tijd om van al die emoties te bekomen en komen we zeker terug tevoorschijn wanneer de Kazachse autoriteiten ons terug oproepen
Op deze liefdesdag waren onze gedachten nooit ver van onze kleine meid. Morgen wordt het al onze laatste bezoekdag. Wat gaat de tijd toch snel. En ja, we zullen ze missen, maar nemen haar in onze gedachten en samen met de vele fotos mee naar huis hopend op een snelle terugkeer naar haar geboorteland voor de volgende stap in de procedure.
Hoewel we het hier zeker zullen missen, zijn we toch ook blij bijna naar huis te komen. We missen ook het thuisfront en de toch wel gezondere lucht.
We kijken naar de komende periode als een fase van Niemandsland zowel België als Kazachstan biedt ons zijn vreugde, maar impliceert ook een gemis. We zullen dus maar al te blij zijn als we voor altijd verenigd zullen zijn, en samen kunnen reizen.
En dat de Kazachen Valentijn vieren, dat hebben we geweten ! De voorbije dagen verschenen overal reeds kraampjes met Valentijnskaartjes. En vandaag nog meer dan anders, verkoopt men op straat ballonnen. In de supermarkt kregen we een hartje. Overal zie je Valentijn menus en er worden volop beertjes of postuurkes gekocht.
Samen met de andere koppels trokken we nog eens naar Koktobe, slenterden er wat rond en gingen de papas (met vrouw of kind)(nog eens) op de bobslee Maar de meeste tijd ging toch naar het gezellig keuvelen in een warm café/restaurant waar we onszelf uiteraard op een Valentijn-cocktail trakteerden !
Een stapje voor papa, een stapje voor mama en een stapje voor ...
Het was vandaag een dagje om U tegen te zeggen !
Vanmorgen vertrokken we richting Medeo eerst een fikse wandeling, dan in een volgepropte bus ( maximum aantal passagiers kennen ze hier duidelijk niet), allen richting schaatsbaan of skipiste. We zijn duidelijk niet de enigen. Voor vele jongeren lijkt het hun weekenduitstapje te zijn. Geen buskaartjes te koop, noch tarieven in functie van je afstand, maar gewoon 70 Tenge betalen aan de vrouw die tijdens de rit rondkomt.
Boven aangekomen werden we verwelkomd door een zangeres en een accordeonist die reclame maakten voor melk (Jullie weten het nog hé: Malako!!!) Het was prachtig weer. Daarboven straalde de zon, en ze verwarmde ons zalig tijdens de ginds gekochte spotgoedkope openluchtpicknick (2,5 voor 2 broodjes, koffie en thee).
Deze werelds hoogste openluchtschaatsbaan is nog vrij recent. We beschouwen onze toegangskaart (8/pp) dan ook als steungeld voor de laatste afwerking vooraleer over 11 maanden de 7e Aziatische winterspelen er van start gaan.
Ondanks vele jaren geleden konden we de verleiding niet weerstaan en bonden ook wij schaatsen aan voor een uurtje schaatsplezier. Met Westerse muziek die uit de boxen galmde (zelfs Desireless met Voyage Voyage!) , gleden we tussen de bergen over die immense ijsvlakte. Onbeschrijfelijk !
Kim, we hebben hier al enkele keren aan jullie gedacht hoor ! Eerst de ski, nu schaatsen
Gezien de mooie natuur konden we het niet laten nog een stapje verder in de wereld te zetten. Wat hogerop troffen we een beklimming aan : jaarlijks wordt hier een wedstrijd traplopen gehouden. Lopen was uitgesloten, maar we zien wel hoe ver we geraken.
Met onze tong op de voeten hadden we die 814 trappen gehaald ! (ter vergelijking, de Leeuw van Waterloo vraagt slechts een beklimming van 226 treden)Waow ! Hoewel de kick van onze prestatie groter was dan het uitzicht, waren we blij van onze daad. En dan hop, weer 814 treden naar beneden
Maar daar vond Greet al gauw wat op : met haar jas als slee, sloeg ze heel wat treden over en gleed ze net als enkele voorgangers vrolijk de helling af.
Bijna beneden stond onze bus weer klaar ! Vlug een tandje bijsteken en heel wat geloop en ja hoor, die volgepropte bus had ons gezien en we kregen nog een halve vierkante meter plaats. Die vriendelijke Kazachen toch !
Hoewel onze spieren echt wel opgewarmd waren, was die wandeling huiswaarts er misschien toch wat teveel aan. En met minimum 13 km in onze benen, moesten we ons tenslotte nog die dagelijkse 66 treden naar boven sleuren, deze van het eigen appartementsgebouw
Maar nu, 9u na ons vertrek, zijn we zo blij in onze zetel te kunnen neerploffen. Weer een fijne dag achter de rug, weer eentje om nog tegen ons meisje over te vertellen.
Wat een fijn dagje gisteren! We dachten dat Greetje de enige was die hier in Kazachstan haar verjaardag mocht vieren, maar aan de reacties te zien zaten we er compleet naast! Fijn hé! Dus, als je verjaardag nadert, misschien is dat een signaal dat je moet vertrekken
Ons PrutseMieke was trouwens ook in vorm! Niet dat ze het begreep dat er een jarige dartel rondliep, maar ze zat graag op onze schoot en heeft continu de drang om met haar voetjes op de grond te duwen. En ja hoor, plots stond ze bijna helemaal op haar eigen voetjes! Zo zalig.
Nu dat we hier nog zijn, maar niet lang meer, gaan we toch vlug wat tijd besteden aan het verkeer in Almaty.
Zoals uitgelegd, is de stad opgedeeld volgens een rasterstructuur met verschillende districten. Deze is op zijn beurt onderverdeeld is grotere brede banen, zowel vertikaal als horizontaal. De gemakkelijkste manier dus om een plaats aan te duiden is het opgeven van een kruispunt van de weg in horizontale richting en eentje in de verticale richting.
Iedere straat (in het Kazachs: Kochesi, in het Russisch: Oelitsa) wordt zowel in het Kazachs als in het Russisch benoemd. De bordjes op t straat zijn wel soms moeilijk te vinden en dan meestal slechts in 1 taal. In het Engels wordt het enkel op de kaarten geschreven volgens de Russische uitspraak. 5 jaar geleden werden vele straten hernoemd , waardoor het in het begin niet zo eenvoudig is om je tussen al die benamingen terug te vinden. Maar eenmaal de grote lanen onder de knie: Tole bi, Bogenbai batir, Abaia, Seifullin, Dostyk , . wordt het stilletjes aan eenvoudig.
Het autoverkeer verloopt heel hoffelijk. Ondanks het feit dat ze, zoals in ieder grootstad, hun toeters graag gebruiken, gaat het er hier respectvol aan toe. Er zijn weinig wegmarkeringen, maar de verkeerslichten worden algemeen goed gerespecteerd en de voetgangers krijgen ruimschoots de tijd om over te steken over ontbrekende zebrapaden. De bestuurders hebben wel de sport in zich om te willen vertrekken vóór dat het licht naar groen overslaat en op de minder belangrijke wegen is de auto duidelijk koning
Het zijn hier allemaal Japanse of Duitse wagens. Af en toe zie je nog een Lada of een Volga rond tuffen, maar deze zijn dan ook aan vervanging toe. Slechts 1 Franse wagen hebben we opgemerkt, maar die zal vermoedelijk verloren gereden zijn
Opmerkelijk is dat je de Japanse wagens ziet met een stuur aan de linkerkant, maar je ziet ook dezelfde auto met een stuur aan de rechterkant! Gelukkig rijden ze hier allemaal rechts . De reden hiervoor zou zijn dat de Japanse wagens met een stuur aan de rechterzijde goedkoper zijn. Soms zijn deze autos voorzien van een extra klein spiegeltje aan de linkerkant voor de veiligheid.
De grote kruispunten in de stad zijn een luxe voor bestuurder en voetganger: het bevat enorm veel nuttige informatie!
Vóór het kruispunt staat namelijk aangegeven in welke straat je terechtkomt. Aan de overkant van het kruispunt staat aangeven welke volgende grote laan je zult tegenkomen en hoe ver het verwijderd is.
Naast het verkeerslicht staat er een teller die voortdurend aftelt. (Zowel voor de bestuurder als voor de voetganger). Deze geeft namelijk aan hoeveel seconden het nog zal duren vooraleer het respectievelijk rood of groen zal worden. Dit geeft de gelegenheid voor iedere weggebruiker om de oversteek beter te anticiperen en om rustig geduld uit te oefenen. Niet dom die Almatisten! .
Op andere kruispunten zijn er oversteekplaatsen van voetgangers onder de grond voorzien. Daar kom je dan alle soorten kleine winkeltjes tegen en het is meestal verwarmd.
Natuurlijk rijden er hier ook trams, bussen, trolleys en taxis rond. Deze kan je heel gemakkelijk aanwenden voor heel weinig geld. (Bus: +/- 20 cent, Taxi: +/- 1,5 Euro). Met de bouw van de metro zijn ze al meer dan 20 jaar bezig, maar is nog steeds niet open. 4 stations zouden zo goed als klaar zijn. Ze hopen hiermee de smog te reduceren..
Fietsers zie je totaal niet, maar t is wel winter natuurlijk.
In Almaty rondwandelen is dus een plezier, vandaar dat wij bijna alles te voet doen.
Deze stad is een mengsel van gematigde gelovigen vanuit verschillende godsdiensten: van al wat feest is, genieten ze met volle teugen, al wat restrictie is laten ze meer voor wat het is. De algemene reactie van de toeristen is dat ze groot gelijk hebben en we delen die mening ook.
Sinds gisteren is voor de Orthodoxe gelovigen hier dan ook de Maslenitsa of pannenkoekenweek begonnen (Het begin van de orthodoxe lente) .Paradoxaal genoeg luidt dit feest met deze extreme koude het einde van de winter in. De pannenkoek (bliny) staat symbool voor de zon: rond, goudkleurig en warm. We hebben vernomen dat de mensen bij elkaar komen om pannenkoeken uit te wisselen. Het is inderdaad lang aanschuiven aan pannenkoekenkraampjes. Daarna begint de vasten gedurende 7 weken waarbij er tijdens de 2 eerste dagen totaal niet zou mogen gegeten worden
Het is dus te vergelijken met onze Carnaval.
Van carnaval gesproken, sinds gisteren moeten we mondmaskers in het weeshuis dragen. Dit heeft niets met de Maslenitsa te maken, maar blijkbaar barst hier een griepvirus los die te vergelijken is met de Mexicaanse griep, echter niet zo ernstig. Natuurlijk moeten de zwaksten als eersten beschermd worden en dus ook in de weeshuizen. Het contact is dus ietske anders met ons dochterke, maar ze is er duidelijk niet van onder de indruk. Dus zullen wij maar braafkes dat masker opzetten en onze eigen geur moeten snuiven
Bij vriestemperatuur bewegen de moleculen minder snel, zo is dat ook met ons. Wij zijn namelijk minder geneigd om grote wandelingen uit te stippelen Jammer hé.
Tegen al onze verwachtingen in, ligt de bouw hier vandaag niet stil! Ondanks dat het hier momenteel - 17° is, hebben wij verschillende volle betonwagens naar de werf zien rijden!!
Gisteren was ons dochtertje weer in vorm. Ze heeft altijd de neiging om op haar voetjes te willen staan ipv gewoon op onze schoot te zitten. Nog een beetje en ze begint al te kruipen! Het was dus weer best gezellig. We beseffen maar al te goed dat ze enorm zal veranderd zijn tegen dat we haar over een hele poos gaan terug zien. Wedden dat ze dan vlot rondkruipt en zelf op ontdekking gaat ?
s Avonds hebben wij afscheid genomen van Marc, Hilde & Nora die hun toekomstig kindje moesten achterlaten om binnen enkele weken terug te komen voor de volgende etappe: de rechtbank.
Om te vermijden dat jullie steeds ons gezaag moeten aanlezen dat het hier koud is, gaan we het vandaag kort hebben over geografisch Almaty :
Doordat Almaty aan zijn zuidelijke rand op een berg ligt, ligt de stad eigenlijk op een helling. Het zuidelijke gedeelte van de stad is dus hoger gelegen dan het noordelijke. Geen probleem, was het nu niet dat wij Belgen - bij het kaartlezen ook steeds over boven en beneden spreken. Sommigen onder jullie hebben nu dus al begrepen dat dit hier net omgekeerd is : als de Kazachen spreken van naar boven te rijden, bedoelen ze niet naar het noorden (zoals wij) maar naar het zuiden, bergopwaarts
Een klein weetje dat anders tot grote verwarring kan leiden !
We hebben Zomerse satellietbeelden uit Google-Earth genomen en daar verschillende punten aangeduid waar we al geweest zijn. Medeo en misschien Chimbulak gaan we proberen dit weekend te ontdekken. Om een idee van afstand te geven: Ons appartement en het weeshuis liggen in vogelvlucht 4,3 km van elkaar.
In menig gezinnen weerklonk het de laatste weken en dagen tot vervelends toe van:
Beati Mortui . In the spirt of truth . Ut castrorum! . Terribilis! Od janin sjen fellesjeeg!
Maar al die inspanningen hebben een pracht van een resultaat opgeleverd! De Minnezangers hebben hun uitmuntendheid op de Provinciale Koorwedstrijd kunnen bevestigen!!!!
Een dikke proficiat aan de dirigent, het bestuur en alle zangers!!!
Nog een heugelijk nieuws dat we als souvenier zullen bewaren tijdens ons verblijf in Kazachstan !!!
Onze reisgidsen hadden onze maaginhoud gisteren duidelijk overschat ! Je kon er een heel leger mee voeden ! Het zou toch zonde zijn om dit weg te gooien... Zodoende brachten we een deel ervan aan ons landgenootjes en de rest verwerkten we zelf volgens het gekregen advies. We stoofden het lamsvlees tesamen met verse tomaten, champignons, ajuin en enkele kruiden. Op Vlaamse wijze kookten we dan enkele aardappelen en toen zaten we aan tafel opnieuw met een heerlijke maaltijd!
En dan was het eindelijk zo ver : de langverwachte balletvoorstelling van De Notenkraker stond op ons cultureel menu. En het was meer dan de moeite waard ! Waw !
Het gebouw en de Kazachen alleen al zijn hun inkomprijs waard. Gelukkig kwam niet iedereen in galakledij of kostuum, anders hadden ze ons buitengekeken We hadden nochtans ons best gedaan, met ons beperkte bagage.
We gaven onze ogen de kost en genoten van het decor, de kostuums, het orkest en het 38 koppig balletgezelschap.
De mensen zijn hier ons inziens toch anders gebouwd hoor. Met zon souplesse & op de pointes alsof ze niets anders doen.
Zou ons dochtertje graag dansen ? Diaghilev, hou jullie al maar klaar ! ;-)
Na 2u spektakel, door de vrieskou (-15°) weer naar huis met het schouwspel als enig gespreksonderwerp.
En morgen mogen we alles aan ons lieveke navertellen wat we dit weekend in haar land meegemaakt hebben. Zij weet het namelijk nog niet
PS : wie meer wil weten over het theater kan eens piepen op www.gatob.kz . Je kan zelfs het programma van februari in het Engels downloaden.
Tijd om opnieuw de stad te verlaten en de bergen in te trekken.
Het contrast is vrijwel groot, eenmaal uit de stad kom je in het soort steppegebied terecht: een uitgestrekte vlakte met enkel langsheen de weg af en toe achtereenvolgende kleine winkeltjes (soms in containers) die enkel basisbenodigdheden verkopen om de reis verder te kunnen zetten: eten, drinken, hout, motorolie,
Wij stopten ook om onze goed gevulde camionette nog aan te vullen met hout en een bijl Wat waren onze chauffeur en onze gids vandaag toch van plan? Help ?!
Na een half uurtje in de bergwegen glijdend in de sneeuw, geraakten we boven aan het ski-station. Groot is het niet, maar zeker voldoende om het skibeestje in ons wakker te maken, zijn vrijheid te gunnen en ons te laten glijden op het dik wit Kazachs tapijt!
Na een paar uur sportplezier in de veel gezondere lucht gaven we onze skis uitgehongerd terug.
Je kon er ook met de sneeuwscooter (snowbike) rond rijden. Maar omwille van de mist en het beperkte zicht hebben we besloten dat toch maar niet te doen. We konden echter aan de verleiding niet weerstaan om een foto van ons te laten trekken op dergelijk voertuig. Voor diegenen die dus enkel naar onze fotos kijken, mispak jullie niet, we hebben er NIET mee gereden, hihi.
Tijd voor het tweede groot moment van de dag: terwijl wij onze spieren hadden laten werken, hadden de chauffeur en onze tolk alles voorbereid om deel te nemen aan een heus Kazachs Winterfestijn in de frisse lucht! (De term barbecue lijkt hen barbaars, laten we het dus enkel over Sjasjlik hebben!). De Kazachen trekken (zowel winter als zomer) in het weekend geregeld met vrienden/familie naar buiten om buiten te koken. Er zijn op verschillende plaatsen dan ook een soort Sjasjlik plaatsen voorzien.
In hun meegebrachte ijzeren bak stond het gekochte hout te branden en er was ook een heel vreemd toestel dat water warm maakte met een inwendige haard. Vermits we weten dat er verschillende koppels zijn die naar onze blog kijken en die staan te popelen van ongeduld om naar hier te komen, tonen we enkel de tapkraan van het toestel om hen te laten verrassen door dat vreemd kookgerief. Blijkbaar wordt hout hier niet in blokjes verkocht. Ze moesten de stronk dus eerst zelf nog klieven, vandaar die bijl ! Ok, we voelden ons al een beetje meer op ons gemak.
Onze chauffeur ontpopte zich ondertussen tot een echte kok en bakte ons de ene sjasjlik na de andere We werden alle vijf ingewijd in de vodka en brachten allen een toost uit op de liefde, onze meisjes, en heel wat Kazachse verboden en geboden omtrent overspel, liegen en stelen Tot slot nog een hele kiek in papillot
De vodka was rap op, maar met het ondertussen hete water werd ons thee uitgeschonken, waarmee we het weer helemaal warm kregen!
Tegen valavond waren onze maagjes helemaal gevuld, ons hartje warm van de gezelligheid. Doodmoe kropen we vroeg onder de wol, naar dromenland.
Het was gisteren een fijn en druk bezoekdagje in het Almaty-dorp.
Eerst mochten we ten volle genieten van ons dochtertje. Ze is een rustige meid. Vanuit haar veilige plekje (onze schoot) keek ze nieuwsgierig rond, of wou ze er gewoon wat zijn. We genoten alledrie, gewoon van elkaars aanwezigheid
En na het afscheid (dat wat moeilijker en moeilijker wordt) lieten we ons door de chauffeur door de besneeuwde straten afzetten aan de Coffeedelia. Een blij weerzien met onze adoptievriendjes Thomas & Marie! Als een van de eersten konden we hen life feliciteren met hun geslaagde rechtbankzitting. Het doet zon deugd te weten dat de procedures hier positief verlopen ! En zo gelukkig dat ze zijn!
Vervolgens zweefden we over de dik besneeuwde voetpaden naar ons volgend afspraakje. Het was al weer enkele dagen geleden dat we Nora en haar ouders zagen. Hoog tijd dus, om samen weer een hapje te gaan eten. Elke sjaslik die we eten, is toch weer anders. Maar één gemeenschappelijke noemer : vlees op een (reuzegrote) spies !
Ondertussen al laat maar voldaan, door het donkere sneeuwlandschap richting appartement en in gedachten wensten we onze landgenoten een slaapwel met we schrijven morgen wel iets op onze blog.
Vermits ons dochter opnieuw in de goede handen is van de plaatselijke babysit grijpen we de kans om vandaag skis aan te spannen en op die manier de kou en de sneeuw eens te trotseren!
Sinds deze morgen vallen de sneeuwvlokken over Almaty.
En zo te zien zal deze winterprik een tijdje duren. Dit weekend voorspellen ze zelfs temperaturen tot -20°!
Tijd dus om voda (hetgeen water betekent) om te ruilen in vodka, met de k van koud Vodka wordt trouwens ook in Kazakstan gedistilleerd en kost hier bijna niets. We gaan ons hiermee dus goed kunnen verwarmen de komende dagen!
Ons bezoekritueel verliep verstoord vandaag. Eer dat wij ons schattebolleke terug mochten begroeten hebben we een uur moeten wachten in het weeshuis. Er ontbrak blijkbaar iemand bij de verzorgsters, waardoor ze het gewone werk niet rond kregen. Maar wat maakt het uit? Haar lieve glimlach bij het binnenkomen volstond al om er weer een fijn bezoekuurtje van te maken.
Eigenlijk hebben we hier geen wekker nodig. Iedere morgen roept een man of een vrouw luidkeels Wauk-Wo! en dat op identiek dezelfde melodie van het fluitsignaal van Swentibold van Clouseau. Met als gevolg dat we de hele dag met dat liedje in onze kop zitten Welkom in het land van . aards paradijs
Het werd een veelbelovende dag: volle zon en 7 graden. Inderdaad, de bergen waren zichtbaar in de verte en de zon schitterde met al haar stralen, dus ons bed uit en de straat op!
We bezochten opnieuw de Tsum en de Greenmarket in een veel mooier daglicht totdat we dachten dat we in Wieze waren. Ja vrienden, in Almaty hebben ze zelfs een chocoladefabriek! (Naast de Fathercare wordt er voortaan ook naarstig gezocht naar een beton-prefabfabriek ). Het wordt Paxat geschreven, maar Rachat uitgesproken. We moeten eerlijk zijn, t is ook lekkere chocolade waarvan we toch vermoeden dat de grondstoffen uit Wieze komen
In de namiddag was het dan weer de beurt aan ons prinsesje! Ze begint ons al goed te herkennen. Het was dus weer feest voor een uurtje!
Na dit heerlijk bezoekje werden we terug in het centrum van de stad afgezet. Tijdens de rit hebben we stiekem aan onze tolk en chauffeur gevraagd wat die Wauk-Wo! toch betekent En ja hoor, het geheim werd ontsluierd: ze roepen Malako! hetgeen Melk betekent. Het komt er dus op neer dat ze hier iedere dag Mellleuk! staan te roepen!
En zo geraakt deze dag ook vrolijk ten einde met een prachtig weer als bonus!
Brussel
Almaty
Astana
Ons klein wonder uit het Oosten 
.
