Adien, dva, tri, schietierje Jaja die Russische getalletjes uit het boekje beginnen stilaan realiteit te worden! Nu dit nog in de praktijk aftoetsen dus wij opnieuw de stad in!
Nu dat we goed op tijd waren, gingen we eerst via de mothercare: de verplichte halte, naar het theater (zie foto). De mevrouw achter het raampje kon geen woord Engels, dus mochten we al onze theoretische leerstof écht naar boven halen. Na veel beleefdheidstermen te gebruiken en dva en plaatsen aan te duiden, zijn we er toch in geslaagd om voor volgende week 2 plaatsen te reserveren in het theater voor een balletoptreden, hou je vast: De notenkraker van Tchaikovsky, met de Tsje van himself!
We weten dat vroeger in het Oosten cultuur een gemeenschappelijk staatsgoed was (?) en dus niet duur. Inderdaad, we hebben 2 tickets kunnen bemachtigen op de parterre voor amper 5 euro! Zelfs de cinema kost bij ons bijna dubbel zoveel!
In onze ambtenarij is er soms sprake van achterstand omdat er te weinig computers zijn om deftig te kunnen werken. Hier is dat niet eens aan de orde. Die tickets zijn grote voorafgedrukte bladen onderverdeeld in kleine etiketten voor ieder onderdeel van het theater met de aanduiding van de rij en de stoel erop. Met een stempel werd er aan de voorkant de prijs afgestempeld en aan de achterkant de datum en het uur van de voorstelling.
Onze 2 plaatsen werden bij bestelling gewoon met behulp van een rechte lat afgescheurd, en voilà, meer moet dat toch niet zijn
Het toeval wil, dat De Minnezangers net op die dag en rond dat uur hun beste beentje zullen voorzetten voor de koorwedstrijd. Wij hopen dat onze voorstelling een extra muzikale boost zal teweegbrengen tijdens hun prestaties.
Gelukkig en zo fier na ons eerste deftig Russisch gesprek zijn we verder boodschappen gaan doen. Groot was onze verbazing toen we nog een grotere mothercare tegenkwamen! Sindsdien zijn we ook op zoek naar een fathercare, wie weet . Aan iedere kassa amuseert Dirk zich om het te betalen bedrag terug te laten uitspreken of om het zelf te herhalen. En daar stond hij plots voor een volgend probleem: sommige van die kassiersters spreken alleen maar Kazachs, maar dat gebeurt met andere woorden en met een ander uitspraak! Het levert wel aangename contacten met de plaatselijke bevolking op. De bewoners hier zijn echt vriendelijk en hulpvaardig en vinden het zo fijn dat wij ons best doen ondanks dat enorme gesukkel.
Greet loopt ook ervaring op in het koken op een gasvuur. Een handdoek is duidelijk geen pannenlap, want het vloog plots in brand. Gelukkig is de waterkraan er juist naast. Thuis hebben we een elektrisch vuur, dat scheelt toch hé
En zo lopen wij hier nog steeds dartel rond wachtende op Maar we ontdekken veel en beleven enorm veel plezier. Kortom, wij maken er het beste van om het wachten niet zwaar te laten overkomen.
Vandaag met winterzonnetje zon 13 km gewandeld en de locals bekeken. Heel wat scholen gezien en universiteiten. Waar is de tijd dat wij Opvallend zijn hier de ijzeren gekleurde speeltuintjes die overal tussen de grijs-grauwe appartementen ingeplant zijn. Kinderen staan hier duidelijk wel hoog aangeschreven en verdienen de volle ontwikkelingskansen.
Naast het City Center pannenkoeken gekochten cashewnootjes bij kraampje op de stoep. Wat je een kraampje noemt : wat kartonnen dozen om hun waren wat hoger van de grond te kunnen tonen. Wij proberen uit te leggen dat we echt niet die hele kilo hoefden, maar dat was onbegonnen werk. Dan toch maar die kilo nootjes voor tenslotte 3,5.
Her en der zie je trouwens van die kleine handelaartjes met wat fruit (vooral appels (Alma-ty werd genoemd naar de appelbomen rondom) en appelsienen).
Hoewel regen in januari hier eerder een uitzondering is, kregen we dit vannacht te verduren. En met die aluminium venstertabletjes buiten, kan ik je verzekeren dat we het gehoord hebben ! Bijgevolg lag de straat er vandaag drassig bij : naast de dooisneeuw ook die regen straten stonden soms gewoon half blank. Nu begrijpen we dus waarom ze hier naast de stoep overal zon gootjes van 60 cm diepte hebben.
En met al dat schoon volk hier, Dirk geeft zijn ogen de kost, maar ik ook ;-)En voor wie zich afvraagt hoe de Kazachen er uit zien : ze lijken een beetje op de figuranten uit Kuifje in Tibet !
Ondertussen hebben we hier landgenoten bij gekregen en plannen we samen eens een uitstap.
Op deze druilerige zondag een wandeling naar het Nationaal Museum gemaakt. Voor amper 0,50 inkom krijg je 3 verdiepingen Kazachse cultuur, inclusief yurt (hun nomadentent) en klederdracht. De Kazachen zijn duidelijk een fier volk, en dit van in het begin van onze jaartelling ! Ik zou me in zon floer-achtige geborduurde mantels nooit comfortabel voelen in zon Yurt in de steppe. Net zo min als ik me niet op naaldhakjes door de sneeuw zie wandelen dezer dagen. Nochtans hebben die vrouwtjes er hier duidelijk geen moeite mee.
En weet je, zelfs op zondag zijn alle winkels hier gewoon open : de mothercare, sportwinkel, supermarkt, Duitse supermarkt allen open, vaak tot 20 u of later. De mensen lijken hier nooit rustdag te hebben, hoewel sommigen ook duidelijk niet het Belgische werkritme kennen. Ze werken 7/7, hoewel je werken misschien met een korreltje zout moet nemen. Zo zit in het museum min 2 pers te waken per zaal, waarvan 1 vaak slaapt. Ook zagen we iemand in de vm in zijn machine (om sneeuw te ruimen) zijn dutje doen, en dat temidden van een kruispunt ! In die kleine souksachtige winkeltjes zitten ze ook vaak met zijn tweeën, en luisteren radio, kijken Tv of lezen wat Nu we nog even kunnen genieten van de aanwezigheid van een thuiswacht (lees weeshuis) dachten we wat cultuur mee te pikken in het theater. Maar de kassierster was al haar jas aan het aandoen en sloot immers exact om 18u. Niets aan te doen, we moesten een andere dag maar eens terugkomen ! En ik dacht dat het slechts 17u58 was !
À propos, diegenen die me onlangs vroegen een zakje strooizout mee te brengen moeten we teleur stellen : heel wat personeel is met de schup in de weer om de sneeuw in een camion te scheppen. Nikske strooizout of zou het hier ook op zijn ?
Op vraag van onze lezers een relaas over de Kazachse keuken :
De supermarkten zijn hier zeker verzorgd en bieden een ruim aanbod. Opmerkelijk is het erg gevarieerde aanbod aan fruitsappen (incl tomaat-komkommersap, ed). Sterke drank is hier spotgoedkoop. Zelfs Spa en Vittel vindt je hier, maar natuurlijk veel duurder dan vb een liter cola ( 0,75). Wat ons zeker opvalt is de verhouding desserten versus groenten en fruit. Van dit laatste is het aanbod echt beperkt. De toonbank rijkelijk versierde taarten is wel dubbel zo groot als de groenten- en fruitafdeling tesamen ! Helemaal onbegrijpelijk is dat men (en zeker de vrouwen) hier desondanks zo mager is. Hoe doen ze dat ? Is al dat lekkers misschien gewoon om naar te kijken ?
Hoewel zeker herkenbaar voedsel, zijn ze toch meer gericht op paprikas en vindt je vb augurken per stuk te koop.
Frieten, rijst en puree vormen geen probleem. Gewoon gekookte papatjes heb ik gisteren niet op de kaart zien staan. Als je iets besteld is dit vb alleen maar je vlees. Je aardappels moet je er apart bijbestellen, maar wordt wel op je bord geserveerd. De sla daarentegen, die kregen we als voorgerecht. Vandaar dat ze zo verbaasd keken dat we geen brood wilden.
Vermits nog we nog maar 1 keer echt gingen eten, is onze ervaring ook nog wat beperkt.
We proberen ons Russisch hier maximaal te gebruiken maar slaan dikwijls tilt bij hun ritme van spreken, dan weten we plots niets meer. Vandaag leerden we onszelf tot 10 tellen. Maar gezien de Tenge hier met grote bedragen telt (1 = 200 Tenge) volstaat dit niet om onze inkopen te betalen. We oefenen dus verder stapje per stapje. Toch vandaag ons eerste Kazachs woordje geleerd :
Dankjewel, is int Russisch spacieba en int Kazachs rachmjet !
Bedankt voor jullie medeleven en reacties! Het doet ons echt deugd! We zijn ongeveer 5500 km van elkaar verwijderd en toch voelt het zo niet aan.
Winde, Toon, Miel en Roos jullie thermisch ondergoed zal hier ook wel goed van pas komen om buiten een stappeke in de wereld te zetten. Wanneer de zon haar licht afgegeven heeft, wordt het wel kil. We weten natuurlijk niet of een thermische string even efficient zal zijn ;-)
Vandaag gaan we onze eerste zondag in. Ja 't is toch nog even wachten tot vrijdag. Maar er is toch een serieuze bres geslagen in onze jarenlange onzekerheid, wat niet te onderschatten is.
Terwijl jullie lekker uit jullie bedje zullen kruipen en naar de bakker zullen gaan voor een fijne zondag morgen, zullen wij ondertussen ons zondagse diner in het centrum van Almaty beleven.
Het weer is hier, gezien onze voorziene kledij, warm. Het dooit hier volop en geregeld horen we, zelfs s nachts, een pak sneeuw van een dak vallen. Denk nu niet dat het hier slecht geïsoleerd is, neen, eigenlijk horen we hier alleen geluiden van buiten (autos hun centrale vergrendeling moet altijd luid biepen) en vragen we ons soms (onterecht) af of we wel buren hebben.
Hoezeer de trappenhal een opknapbeurtje zou kunnen gebruiken (ontbrekende vloertegels en graag verlichting op elk verdiep)(ons sleutelhanger-zaklampje bewijst zijn dienst!), pikken we handige dingen op qua infrastructuur :
De lichtschakelaars staan hier dan wel belachelijk laag (op zon 80 cm hoogte), hun lampje verraadt ook s nachts waar ze zijn.
Uit de keuken adviseer ik voor op t werk een handige droogkast : in de kast staan borden en tassen op afdruiprekjes, met onderaan een opvangbakje voor het drupwater. Je kan ze na de afwas dus alvast in de kast zetten en ze drogen op hun plaats ! Dat spaart niet alleen kostbaar afdroogtijd, maar zelfs het wegzetten moet je nadien niet meer doen ! ;-)
We mogen hier dan wel een bubbelbad hebben, en zon stuk of 6 kookpotten, een pan vinden we niet We zullen ons vlees en omeletjes dus in een pot bakken. Tenzij een van onze voorgangers nog weet waar ze stonden?
Tassen (voor de Zelenaars onder jullie, lees mokken) hebben ze hier alleen in glas. Koffie uit een glas, het went wel
Weet je, het zet ons hier steeds voor verrassingen en we kunnen er om lachen. Fijn toch ?
Vandaag eerst een bezoekje gebracht aan het Panfilov-park, vrolijk opgefleurd door een felgekleurde houten kathedraal (die geen enkel spijker heeft !). 4 trouwkoppeltjes lieten zich gewillig fotograferen en legden traditioneel bloemen bij het graf van onbekende soldaat.
Nadien vervolgden we onze trip naar de overdekte markthal. Jongens toch, een wolvin vindt haar jongen niet in terug ! Hoe weet je ooit nog waar je dat ene ding zag? Het is een gigantisch groot (gedeeltelijk) overdekt geheel van kleine kraampjes (zon 2à3 m²) waar je echt alles vindt, van schoolgerief tot souvenirs, schoenen, kuisgerief, schmink, kousen, Je kan het zo gek niet bedenken of je vindt het er. Dan verder richting Sum, restant van het communisme, met op de gelijkvloers een wirwar van elektro en voornamelijk GSMs.
Als internet wat vlotter werkt, krijgen jullie wat foto's te zien.
In Zaventem ons gewaagd zelf elektronisch in te checken, onze bagage reikte niet aan de toegelaten 40 kg een geslaagde start. Ons mentaal voorbereid op een Russisch-Engels taalbad, sloeg Greet op onze vluchten van Lufthansa wat in de war; dat Duits erbij was er teveel aan ! De por favor, Da, sil vous plaît vloeiden er vlot uit, met hulpeloze blikken van de airhosteskes als gevolg
Zonder vertraging en na 2 vlotte vluchten kwamen we s nachts dan aan in Almaty. We werden vriendelijk opgewacht door chauffeur en tolk. Mits een korte tussenstop aan de Silk Way voor eerste inkopen, brachten de mannen ons naar ons appartement : waw ! Dit oversteeg onze verwachtingen en moet pure luxe zijn voor de Kazachen. Echt kamperen kunnen we het in ons 5-persoonsappartement incl wasmachine, microgolfoven & bubbelbad niet noemen ;-). En onze lieve voorgangers lieten nog wat shampoo, afwasmiddel, rol WC papier ed na. Merci J&S !!
Dat de vrieskou hier achter de rug is, maakt het contrast qua weer voor ons niet te groot. Maar niettemin stoken ze hier volop en is het puffen op ons appartement. Waarom nam ik toch die winterpyjamas mee ?!
3u plaatselijke tijd kropen we dan maar eens onder de wol voor een kort nachtje.Amper wakker, niets opgeruimd, kregen we een uur vroeger dan voorspeld ons kindvoorstel ! Jawadde ! Dat doet wat met ne mens ! De daaropvolgende momenten waren té emotioneel om te omschrijven. Dat nemen ze ons niet meer af !
We kunnen jullie echter pas ong einde volgende week een tipje van de sluier oplichten, nadat de nodige administratie voltooid is. We kunnen jullie alleen maar zeggen blij te zijn. Collegaatjes, het is best wel verrassend te zien wie de prognostiek won ;-).
We profiteren hier dus eerst een weekje van cultuurbad. Na deze intense start van de dag wandelden we gisteren zon 10 km, op zoek naar een middel voor vlotte internetverbinding. De eerste oriëntatieproblemen overwonnen te hebben, was het een aangename dag. Maar op enkele straten van ons appartement was het even paniek : help al die appartementen lijken op elkaar, zeker in het donker, en we vinden de onze niet ! Maar weeral lieten de Kazachen zich van hun hulpvaardigste kant zien en hielp de Engelssprekende baas ons zijn sluitende bureeltje nog even binnen om samen op Russische google de weg te zoeken.
Uitgeput maar meer dan voldaan waren we blij ons bedje terug te zien voor een lange en weldoende nachtrust
Ondertussen is het hier weer middag en staan we klaar voor een nieuwe verkenningstocht door het typisch ex-communistisch en rastervormig straatbeeld.
Na een vlotte reis zijn we hier 's nachts beland en hebben onze eerste stappen gezet. Ge weet wel hé: "een kleine stap voor ons maar een grote stap voor de mensheid!"
Om ons aan te passen aan die 5 uur jetlag, gaan we nu al slapen.
Morgen nemen we dan meer tijd om onze eerste prachtige dag in Almaty wat te beschijven.
Begin volgende week mogen we naar de ambassade, en op het eind van de week kunnen we dan echt vertrekken!
Het wordt nu een kunst om alles in orde te maken zodat diegenen die op ons huisje en onze poezen zullen passen zich hier ook wat thuis mogen blijven voelen.
De volgende oefening is dan het wegen van de valiezen. Wij hebben ondertussen ontdekt dat je zoiets kunt wegen door op een personen weegschaal te gaan staan: een keer mét valies, een keer zonder en dan het verschil te maken. In het begin ging dat niet zo vlot ;-)
Dirk zal helaas niet kunnen deelnemen aan de koorwedstrijd van De Minnezangers, maar hij zal wel op afstand meezingen en vooral voor hen duimen!
En voorts bereiden we ons echt voor op de mentaliteit : "go with the flow!" We zien wel wat Almaty ons zal brengen en welk kindje het ons zal schenken om te mogen opvoeden. Het Kleine Mirakel samen met de getuigenissen en de tips van de verschillende koppels die er al geweest zijn, bezorgen er ons alleszins een goed gevoel bij! We popelen om te mogen vertrekken !
In 2011 gaan de Aziatische winterspelen door in Almaty... en daar bereiden ze zich flink op voor. Een nieuwe gelegenheid - dachten we zo - om opnieuw het web te doorzoeken op toeristische info en die is er !
Wie meer wil weten over het reilen en zeilen in groot Almaty ; van bushaltes, lokale prijzen, adressen van internetcafes en winkels, tot echte bezienswaardigheden klik door via de 'links' onderaan links
We hebben onze eerste 2 lessen Russisch achter de rug geen makkelijke klus maar wel fijn om zo samen op de schoolbanken te zitten en weer te leren lezen zoals de kindjes van het 1e leerjaar ! Naar 't schijnt is het Russisch een ideale taal om je hersenen wakker te houden, en ik geloof het graag !!
en op vraag van Arne & Lore nog een fotootje van de kamer ...
Greet & Dirk
PS : Voor wie onlangs een gokje waagde Ik heb zo de gewoonte eerst een tekening te schilderen, vooraleer ik echt aan een muur begin... dus : jullie kregen gewoon al de kleur te zien van de kamer, niet meer en niet minder een dikke kus vboor wie het juist had ;-)
Na de nodige klusjes hebben we met veel plezier de kinderkamer in orde gezet. Voor de verdere accessoires wachten we wel tot we ons kleintje hebben gezien...
Geduld is een mooie deugd, zegt men want eens wordt ons gezinnetje groter
Vanmorgen mochten we dan naar de reisvoorbereiding Samen met 10 andere koppels, verzameld in Beerse, allen even nieuwsgierig naar het avontuur, even verlangend een kindje in onze armen te mogen sluiten... en heel wat info kunnen uitwisselen. Fijn te horen hoe ieder op zijn manier naar hun kindje toe leeft.
Deze stap hebben we met een aantal gezellig afgesloten in een restaurantje, hopend elkaar weer snel terug te zien... maar dan in Kazachstan !!
Brussel
Almaty
Astana
Ons klein wonder uit het Oosten 
. Aan iedere kassa amuseert Dirk zich om het te betalen bedrag terug te laten uitspreken of om het zelf te herhalen. En daar stond hij plots voor een volgend probleem: 
