Mijn dichters.
Inhoud blog
  • Oranje boven...?
  • Guido Gezelle, entomoloog
  • Moedertaal en Vaderland
  • Oog voor decadentie
  • Geuren, kleuren, klanken

    Zoeken in blog



    Mijn favorieten
  • Spinozakring Lier
  • In de Toren van Montaigne: omtrent Michel de Montaigne (1533-1592), zijn Essais en zijn Tijd

  • Een poëtisch geheugenpaleis
    Gedichten, versregels en teksten in diverse talen. Ze horen mij toe, omdat ik ze alle uit het hoofd ken. Ik zette ze blijvend bij in mijn geheugenpaleis. Samen vormen ze een geleend zelfportret. Deze blog houdt mijn geheugenpaleis in goede conditie. De vertalingen (geen herdichtingen) zijn van mijn hand en bedoeld als steuntje bij de lectuur van de originelen.
    26-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oranje boven...?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    Herinnering aan Holland

    Hendrik Marsman

     

    Denkend aan Holland

    zie ik brede rivieren

    traag door oneindig

    laagland gaan,

    rijen ondenkbaar

    ijle populieren

    als hoge pluimen

    aan den einder staan;

    en in de geweldige

    ruimte verzonken

    de boerderijen

    verspreid door het land,

    boomgroepen, dorpen,

    geknotte torens,

    kerken en olmen

    in een groots verband;

    de lucht hangt er laag

    en de zon wordt er langzaam

    in grijze veelkleurige

    dampen gesmoord,

    en in alle gewesten

    wordt de stem van het water

    met zijn eeuwige rampen

    gevreesd en gehoord.


    Ik hou van Marsman en vooral van dit gedicht. Sober en ritmisch borstelt Marsman van Holland een treffend portret. Hij houdt uiteraard van zijn vaderland en dat klinkt door in het gedicht. Er zullen maar weinig Hollanders zijn die die liefde niet delen: inzake chauvinisme steken zij de Fransen naar de kroon. Maar... velen in Europa delen die liefde niet. Voltaire (1694-1778) die korte tijd in Holland verbleef uit veiligheidsoverwegingen, nam kort maar karikaturaal afscheid met volgende karakterisering:' canaux, canards, canaille... '

     

    26-09-2017, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:01 O schone moedertaal
    25-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Guido Gezelle, entomoloog
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het Schrijverke

     

    Guido Gezelle (1830-1899)

    (Gyrinus natans)

     

    O krinklende winkelende waterding,

    met  't zwarte kabotske aan,

    wat zien ik toch geren uw kopke flink

    al schrijven op 't waterke gaan!

    Gij leeft en gij roert en gij loopt zo snel,

    Al zie ’k u noch arrem noch been;

    gij wendt en gij weet uwe weg zo wel,

    al zie 'k u geen oge geen één.

    Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?

    Verklaar het mij zeg het mij toe!

    Wat zijt gij toch blinkende knopke fijn,

    dat nimmer van schrijven zijt moe?

    (...)

     

    Guido Gezelle is zonder twijfel de grootste dichter in het Nederlands taalgebied. Had hij niet in het West-Vlaams gedicht, maar in een of andere belangrijke Europese taal, hij was dan wis en zeker een van de grootste Europese dichters geweest. De natuur speelt in zijn poëzie een belangrijke rol. God openbaart zich zowel in Bijbel als in de natuur.

    Gezelle is verwonderd bij het gade slaan van een waterinsect (een slootschrijvertje, zie foto). Verwondering is, als bekend, het begin van filosofische, religieuze en wetenschappelijke reflectie. 

    Het gedicht kan ook Spinozistisch worden geïnterpreteerd, als Gezelle’s conclusie in het laatste vers van het gedicht wordt aangevuld (in gedachten) met’het begrip ‘Natuur’ in Spinoza’s beroemde equatie God of de Natuur (Deus seu Natura).

     

     

    Bijlage:   Het Schrijverke, geïnterpreteerd door Will Ferdie, en prachtig in beeld gebracht!


    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=ipbnUn7cRXg   

    25-09-2017, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (1)

    Categorie:01 O schone moedertaal
    09-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moedertaal en Vaderland
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    De Vaamsche tale

    Guido Gezelle

     

    De Vaamsche tale is wonder zoet,

    voor die heur geen geweld en doet,

    maar rusten laat in’t herte, alwaar,

    ze onmondig leefde en sliep te gaar,

    tot dat ze, eens wakker, vrij en vrank,

    te monde uit, gaat heur vrijen gang!

    Wat verruwprachtig hoortoneel,

    wat zielverrukkend zingestreel,

    O, vlaamsche tale, uw’ kunste ontplooit,

    wanneer zij ’t al vol leven strooit

    en vol ‘t onzegbaar schoon zijn, 

    dat, lijk wolken wierooks, welt

    uit uw zoet wierookvat!

     

    ***


    Uit : ‘De vermakelijke spraakkunst’

    Jacop van Lennep (1802-1868)

     

    Geen Engelsch, Duitsch of Fransch,

    Geen Russisch of Japansch,

    Verwint in zwier of praal

    De Nederlandsche taal.

    Hoewel haar’t noodlot bant

    In ’t enge moederland

    En zij haar schatten nooit

    Naar buiten om zich strooit,

    Hoewel haar ieder schrijft,

    Al naar de wind hem drijft,

    Haar, als een wassen neus,

    Naar eigen gril en keus,

    Verfonfaait en verdraait

    -Hetgeen haar niet verfraait-

    Hoewel schier iedereen,

    Geleerde en brekebeen,

    Haar ongepermitteerd

    Mishandelt en verneêrt,

    Toch blijft ze ons eerbiedwaard,

    Toch, ons de liefste op aard;

    (…)

     


    09-02-2016, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:01 O schone moedertaal
    29-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oog voor decadentie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Decimus Junius Juvenalis

    Satirae , I,1, 1-6

     

    Semper ego auditor tantum? numquamne reponam,

    vexatus totiens rauci  Theseide Cordi?

    Impune ergo mihi recitaverit ille togatas,

    hic elegos? impune diem consumserit ingens

    Telephus aut summi plena iam margine libri

    Scriptus et in tergo necdum finitus Orestes?

    (…)

     1  Uit mijn collegenotities: vertaling van het blad door prof. Paul van de Woestijne

    Zal ik steeds slechts een toehoorder zijn? Zal ik me nooit wreken, ik die zo dikwijls ben gekweld geworden door de Theseus van de schorre Cordus? Zal ongestraft de ene mij togatae voordragen en de andere elegieën? Zal ongestraft een grote Elephus mijn dag in beslag nemen of een Orestes die al beschreven is op de keerzijde en niettemin nog niet voltooid,, terwijl de marge bovenaan het boek reeds vol is? (…)

     2  Mijn vertaling, toegepast op onze tijd

    Moet ik alles maar eeuwig over me heen laten komen? Mag ik zelf geen mening hebben,

    dagelijks geërgerd en verveeld door media-prietpraat alom?

    Kan het onbestraft blijven dat een of andere krantenminus

    dagelijks lulkoek over me heen stort? Dat een of ander schermgenie

    eindeloos emmerend mijn humeur en mijn avond verpest? Of een notoire nitwit

    die tonnen papier verkwanselt met geschrijf dat niemand leest?

    (...)

    © W. Schuermans

    Juvenalis schreef en leefde in de 2de eeuw in Rome. Hij had een scherp oog voor de decadente uitwassen in de Romeinse samenleving van zijn tijd. Gedreven door een soortement ‘heilige verontwaardiging’ schreef hij 16 satiren om die aan de kaak te stellen.Veel laat zich vandaag ook toepassen, mutatis mutandis, op onze westerse maatschappij.

    Professor Paul van de Woestijne (1905-1963), jawel zoon van de Grote Karel (dichter) en neef van de nu meer vermaarde  Gustaaf (schilder), was mijn hoogleraar Latijn. Hij las met ons de satiren van Juvenalis. Zijn colleges waren gepland maandagmorgen,10.00 u. Een onmogelijke dag en een even onmogelijk uur voor studenten die toen nog vanuit heel Vlaanderen elke maandagochtend terugkeerden naar Gent. Maar er werd bijna niet ‘gebrost’. Slechts weinigen wilden zijn colleges missen. Het Grote Auditorium van de gloednieuwe gebouwen gelegen aan de Gentse Blandijnberg zat afgeladen vol: in die goede academische tijden moesten alle studenten Letteren en Wijsbegeerte in de propaedeuse nog Latijn volgen.

    Hij gunde ons het academisch kwartier en betrad exact 15 minuten na het aanvangsuur de collegezaal. Hij controleerde dat even op het auditoriumuurwerk, vatte post achter zijn lezenaar, haalde een smetteloos en keurig gevouwen zakdoekje uit de rechterbinnenzak van zijn colbertjas, veegde zich gemaniëreerd mond en neus en begon dan met sonore stem aan de lectuur van Juvenalis: enkele Latijnse verzen, gevolgd door zijn instant vertaling. Dat was zijn aanvangsritueel, elk college opnieuw. Om het voor ons wat luchtiger te maken, onderbrak hij geregeld zijn vertaling om een grap of een anekdote te vertellen. Die goed getimede pauzes stonden keurig genoteerd in zijn Budé.

    Wat een sinjeur, wat een aristocraat die van de Woestijne! Niet te vergelijken met wat nu in het academisch wereldje rondsloft...

    Met bewondering en een warm hart: Vale Paule!

     

    Bijlage:

    Molière was een bewonderaar van Juvenalis. In een bijzonder grappige scene uit Le bourgeois gentilhomme (de les van de filosoof), brengt hij een eresaluut aan de Oude Satiricus, in vele opzichten zijn leermeester. Geniet ervan!

    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=jJMuzRxE5sA   

    29-12-2015, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:13 The grandeur that was Rome
    19-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geuren, kleuren, klanken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Charles Baudelaire (1821-1867)

    Correspondances

     

    La nature est un temple où de vivants piliers

    Laissent parfois sortir de confuses paroles;

    L’ homme y passe à travers des fôrets de symboles

    Qui  l’obeservent avec  de regards familiers.

     

    Comme de longs échos qui de loin se confondent

    Dans une ténébreuse et profonde unité

    Vaste comme la nuit et comme la clarté,

    Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.

     

    Il est des parfums frais comme des chairs d’enfants,

    Doux comme les hautbois,  verts comme les prairies,

    -Et d’autres, corrompus, riches et triomphants,

     

    Ayant l’expansion des choses infinies,

    Comme l’ambre, le musc, le benjoin et l’encens,

    Qui chantent des transports de l’esprit et des sens.

     

     

    Gelijkenissen

     

    De natuur is als een tempel met levende zuilen

    waaruit vaag soms gezucht van woorden zijgt.

    Mensen wandelen er midden een woud van symbolen

    die hen met vertrouwde blikken begluren.

     

    Als langgerekte echo’s die de verten versmelt

    tot een duistere en diepe eenklank,

    peilloos als nacht en ochtendklaarte,

    vermengen zich geuren, kleuren en klanken.

     

    Er zijn aromen fris en teer als kleutergeur,

    zacht als klank van hobo’s, groen als weiden

    andere verdorven, rijk en dominant, 

     

    Die zich verbreiden in oneindigheid

    als amber, muskus, benzoë en wierrook,

    die vervoering bezingen van geest en van zinnen.

     

    Ook dit gedicht werd mij in de ‘poesis’ voorgeschoteld door mijn leraar Frans. Die noemde zich half-schertsend, half-ernstig soms wel eens ‘un honnête homme’. Dat was ie ook, al weet vandaag in Vlaanderland geen hond meer wat hij daarmee bedoelde. De Franse lessen culmineerden in  de ‘retorica’ met een cultuurreis naar Parijs onder zijn leiding. Wat een feest!werd dat!  Door mijn ouders rijkelijk voorzien van zakgeld kocht tijdens die Parijse paasreis bij een bouquiniste aan de Seine, de ‘Oeuvres Complètes van Charles Baudelaire. Nog steeds in gebruik. Maar ook Alphonse de la Martine (Les Méditations en Joceleyn), Racine (Oeuvres Complètes), J.J. Rousseau, (Emile), en last but not least J.P. Sartres ‘Le Séquestrés d’Altona' (eerste editie!): in de Comédie Française probeerden we dit stuk met ons schoolfrans te volgen…

    Ook al deed ik in zijn Franse lessen geen klap en maakte ik hem met enkele companen het lesgeven soms bijzonder moeilijk: hij zaaide, alvast  niet bij mij, op barre grond!  'Merçi M'sieur!'

    Bijlage: Correspondances van Ch. Baudelaire voorgedragen door Gilles-Claude Thiérault

    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=UNjW0RQvdKg    

    19-12-2015, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:03 Douce France
    16-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onzegbaar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Hans Andreus (1926-1977)


    Voor een dag van morgen

     

    Wanneer ik morgen doodga,

    vertel dan aan de bomen

    hoeveel ik van je hield.

    Vertel het aan de wind,

    die in de bomen klimt

    of uit de takken valt,

    hoeveel ik van je hield.

    Vertel het aan een kind,

    dat jong genoeg is om het te begrijpen.

    Vertel het aan een dier,

    misschien allen door het aan te kijken.

    Vertel het aan de huizen van steen,

    Vertel het aan de stad,

    hoe lief ik je had.

    Maar zeg het aan geen mens.

    Ze zouden je niet geloven.

    Ze zouden niet willen geloven dat

    alleen maar man alleen maar een vrouw,

    dat een mens een mens zo liefhad

    als ik jou.


    Bijlage:  Hans Andreus, Voor een dag van morgen: video (met tekst)

    Bijlagen:
    http:///www.youtube.com/watch?v=kxi70AtNS8U   

    16-12-2015, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:01 O schone moedertaal
    15-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moeder Natuur
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Johannes Jørgensen       


    Bøn


    Jeg kommer til dig, o evige Moder, trættet paa

                                                          Sjæl og paa Sind,

    mine drømmes Skibe har Stormen dreven mod

                                                           Klippekyst ind,

    og Dønningen ruler endnu, der leged med

                                                                           Vraget-

     Festjublen er død i mit Bryst, det Tempel, jeg

                                                              rejste mig selv,

     og ydmyg komer jeg nu til den Kirkes Hvælv

     at bede, hvor Stormen er Orgel, og Himlen er Taget.


    (...)


    Gebed


    Ik kom tot u Eeuwige Moeder, vermoeid


                                  naar ziel en naar zinnen.


    Stormkracht joeg mijn droomschip


                                               pal de klippen op.


    Rollende donder speelt nu met het wrak,


    Niet de minste jubel leeft nog in mijn borst,


    de tempel die ik mij bouwde en bewoon,


    nederig kom ik nu onder uw kerkgewelf


    bidden, de storm als orgel, de hemel als dak.


    ( … )


    Johannes Jørgensen is een Deense dichter die zich, na  lange geestelijke omzwervingen, bekeerde tot het katholicisme. Een daad die toen in een overwegend Luthers land op weinig sympathie kon rekenen.

    Vele jaren terug ontmoette ik Johannes. Een papieren ontmoeting weliswaar, in een Antwerps antiquariaat. Ik vond er een klein boekje met zijn ‘Digte’, uitgegeven Kopenhagen in 1904. Een kleinood, want het was gebonden in rood marokijn, met gouden opdruk in Jugendstil op het voorplat. Op het schutblad las ik: ‘A la rédaction de ‘Dietsche Warande en Belfort’ hommage de l’auteur. Dietsche Warande en Belfort  was een bekend Nederlandstalig literair tijdschrift, in 1900 ontstaan door samensmelting van het Nederlandse Dietsche Warande en het Vlaamse Belfort.

    Ik vermoed dat het boekje in het bezit is geweest van Jules Persyn die van 1907 tot 1923 hoofdredacteur was van DWB. Hij spande zich toen in om de Scandinaafse literatuur in Vlaanderen bekend te maken. Dat leverde hem waarschijnlijk het presentexemplaar op van Jørgensens digte, met autograaf. Het boekje belandde uiteindelijk bij een antiquaar op minder dan 20 km. van zijn woonplaats Broechem, waar hij overleed in 1945.

    Habent sua fata libelli: boeken hebben een onvoorspelbaar leven….

    Jørgensen was mijn eerste kennismaking met de Deense taal. Daar kreeg ik toen belangstelling voor omdat ik Sören Kierkegaard in zijn moedertaal wilde lezen.


    15-12-2015, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    13-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koude tijd
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Antonio Machado (1875-1939)


    Poema de un día

    Meditationes rurales


    (…)

    Clarea

    el reloj arrinconado,

    y su tic-tac,  olvidado

    por repetido, golpea.

    Tic-tic, tic-tic… Ya te he oído.

    Tic-tic, tic-tic… Siempre igual,

    monótono y aburrido.

    Tic-tic, tic-tic, el latido

    de un corazón de metal.

    En estos pueblos, ¿ se escucha

    el latir del tiempo? No.

    En Estes pueblos se lucha

    sin tregua con el reló,

    con esa monotonía,

    que mide un tiempo vacío.

    Pero ¿Tu hora es la mía?

    ¿Tu tiempo, reloj, el mío?

    (Tic-tic, tic-tic)… Era un día

    (tic-tic, tic-tic) que passó,

    y lo que yo mas quería

    la muerte se llevó.

    (…)

     

    (…)

    In een hoekje glinstert  een klok

    zijn repetitief getiktak vergat ik

    Tik-tik, tik-tik, ja ik hoor je wel!

    Tik-tik, altijd gelijk en eender,

    Monotoon en oervervelend.

    Tik-tik , tik-tik, de hartebons

    van een metalen hart.

    Hoort men in die steden

    De hartenklop van de tijd? Nee.

    In die steden wordt een strijd gestreden,

    immer en almaar door tegen de klok,

    tegen monotonie, meter van lege tijd.

    Maar is uw uur wel het mijne?

    Is uw tijd, klok, wel de mijne?

    Tik-tik, tik- tik… een weggetikte dag

    waarop de dood ontstal

    wat mij het liefste was.

     (…)

    Bijlage: Antonio Machado, Poema de un dia (volledige versie)


    Bijlagen:
    https://www.youtube.com/watch?v=50ujLlldomY   

    13-12-2015, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:07 Spaanse dichters
    25-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aanschuiven bij Epicurus
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hors-d’oeuvre à la Française

    Th. Gringoire –L. Saulnier

    (…)

    Un menu; … c’est le plus adorable poème:

    C’est le plus délicat chef-d’oeuvre; c’est la fleur

    Qui seule, unit à son parfum ensorceleur

    La saveur idéale et la beauté suprême.

    (…)

     

    Voorgerecht op zijn Frans

     

    Een menu: er bestaat geen mooier gedicht:

    Geen delicater kunstwerk: een bloem

    Die in haar hart vereent betoverende aromen

    Gedroomde smaken en hoogste schoonheid.

      

    'Cuisine Française'. In heel de wereld een begrip. Koken is een hoge kunst, tafelen een levenskunst van de eerste orde.

    Bovenstaand vers komt uit 'Répertoire de la cuisine', van Gringoire en Saulnier, voor het eerst verschenen in 1913 en geregeld herdrukt. Het bevat een 7000- tal recepten samengevat in meestal twee of drie regels, geschreven in een bijzonder lapidaire stijl: alleen professionele koks en betere amateurs zullen er mee aan de slag kunnen.

    Ik reken mij bij de laatstgenoemde categorie, hoewel: slechts op de onderste trede. Voortbrengselen van de natuur met respect voor hun aard veranderen in spijzen die meer de zintuigen dan de maag bevredigen is een vorm hogere magie. Wie ze geniet aan een smaakvol en feilloos gedekte tafel, die disgenoten vereent in een even esthetisch als gezellig kader, ze degusteert met gelijkgestemde intimi, ze kruidt met goede gesprekken en besprenkelt met een of ander edel nat, vertoeft in een hemel op aarde. Die is alvast aanlokkelijker en meer tastbaar dan de hemel met rijstebrij of jonge maagden waarin, helaas, nog al te veel simpele mensen geloven.

     

    Bijlage: haute cuisine



    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=B2Ofl8hLl0M   

    25-11-2015, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:03 Douce France
    20-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.J.C. Bloem: dichten met de dood op de hielen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Morituri

     

    J.C. Bloem (1887-1966)

     

    Elke seconde

    Sterven op aarde

    Duizenden mensen.

    Met de aan het lot

    Machteloos geboeiden

    Medegeboren,

    Groeit levenslang de

    Dood met hen mee.

     

    Stralend begonnen

    Zijn zij als kinderen,

    Nachten van liefde

    Maakten hen rijp.

    Nu zij aan ieder

    Hopen voorbij zijn,

    Neemt hen dit kerkhof,

    De aarde, in zich op.

     

    Waarom dan dit voor

    Niemand te ontkomen

    Eindelijk afscheid

    Toch nog geducht?

    Laatren verlaten

    Die wij verlaten;

    Door alle tijden

    Schalmt zich die doem.


    ***

     

    Insomnia

     

    Denkend aan de dood kan ik niet slapen,

    En niet slapend denk ik aan de dood,

    En het leven vliedt gelijk het vlood,

    En elk zijn is tot niet zijn geschapen.

    (…)


    ***

     

    Het einde

    Wat geeft het dat wij hier of elders sterven?

    Leven is altijd: naar den dood toegaan.

    De haardgebondenen en die verzwerven

    Vinden één graf aan ’t eind van hun bestaan.


    ***

     

    Spreuk

    Geen leed is voor de levenden te ontvlieden,

    Maar in één aarde eindigt alle pijn, 

    Waar de verradenenen die verrieden

    Vergeten in den slaap der eeuwen zijn.


    ***


    Geluk

    Niet anders is de gang van ieder leven:

    Men raakt aan ’t eind van alle dingen los.

    Wat heeft mij even een geluk hergeven?

    Een neevlige einder, een verdoezeld bos.


    Bijlagen:

     

    1  Maak kennis met J.C. Bloem: video van het Letterkundig Museum (Den Haag)

    2   Insomnia: het hele gedicht filmisch verbeeldt (met tekst, hoewel niet foutloos…)

    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=aquInAu87NI   
    http://www.youtube.com/watch?v=kuyeUcWnG9k   

    20-11-2015, 00:00 geschreven door Willy Schuermans  

    Reageer (0)

    Categorie:01 O schone moedertaal
    Categorieën
  • 01 O schone moedertaal (29)
  • 02 Stem uit Zuid-Afrika (3)
  • 03 Douce France (9)
  • 04 Süsse Sprache Deutschlands (12)
  • 05 Engelse dichters (7)
  • 06 In het land van Dante (3)
  • 07 Spaanse dichters (4)
  • 08 Portugese dichters (1)
  • 09 Russische dichters (3)
  • 10 Poolse dichters (0)
  • 11 Deense dichters (0)
  • 12 The glory that was Greece (4)
  • 13 The grandeur that was Rome (9)

  • Archief per maand
  • 09-2017
  • 02-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!