Ik heb met de leerlingen wat meegezocht naar "dinggedichten". Terwijl de meesten bleven vastzitten aan kleverige rijmelarij, botste ik ineens op het gedicht "Dapper" van Bart Moeyaert. Dat is ook heel toegankelijk, maar minder klef en niet zo fijngemalen onder rijmdwang. (http://www.samoera.com/2006/03/28/dapper-bart-moeyaert/) Meer nog dan een ochtendzoen/heb ik 's morgens moed vandoen. Het rijmt ook natuurlijk, maar het valt net iets minder op. Bovendien is het de waarheid als een koe, als een kudde koeien. Voor minder dan een halfuur wekkergetetter kom ik de laatste dagen mijn bed niet meer uit. Stoute schoenen, die vind ik wel nog elke keer, na wat zoeken, na wat aanporren van de veel te wakkere presentator of de al veel te energieke muziek. Wakker worden is geen kunst, zegt Moeyaert, maar je moet het toch maar kunnen!
Of je met muziek ook op reis kunt? Naar Tsjechië bijvoorbeeld, of op reis in de tijd? Met de Moldau van goeie ouwe Bedrich Smetana bleek dat wonderwel te lukken. Aanvankelijk wisten de leerlingen nog niet zo goed waaraan ze zich konden verwachten, maar algauw kwamen de ideeën: het kan de weergave zijn van een vlucht op een groot dier, of misschien zijn het twee spelende kinderen. Het zijn twee bronnen de vlucht van de rivier inleiden, vertolkt door klarinet en fluit, versterkt door pizzicato violen. Het is een sterker wordende beek die door de landerijen gaat, op het oude volkswijsje van "Ik zag Cecilia komen", door het bos trekt met de Franse hoorn voor het jachttafereel, een bruiloft meemaakt in het dorp, 's nachts de elfen en nimfen in het woud gaat bezoeken, de woeste watervallen in de storm trotseert en voorbijglijdt onder het toeziend oog van de stille, statige kracht van de burcht Vysehrad. Op haar volle kracht is de Moldau in Praag; snel daarna deint ze uit tot ze aan de horizon verdwijnt, ergens ver uitmondend in de Elbe. Verbazingwekkend hoe verschillende leerlingen, Malik op kop, volledig meeleefden met de muziek, mee insliepen wanneer de nacht viel, onrustig werden bij de storm en de rivier aan de einder zagen verdwijnen bij de monding. Leerlingen die anders snel en makkelijk afgeleid zijn, volledig in beslag genomen door een stuk klassieke muziek uit de negentiende eeuw, het is verbazingwekkend... Heel jammer was het dan ook dat die bel er weer te vroeg was, voor de rivier een tweede maal haar zegetocht kon volbrengen. "Smakelijk eten!" zeiden ze, en ergens in de verte hoorde ik iets ruisen...
Tussen de middag kwam een leerling me een cd bezorgen. Daar zeg ik nooit nee tegen, maar hij was bedoeld voor Lieve. Even goede vrienden, natuurlijk. Toen zag ik dat er muziek van Mozart op moest staan. Dat ik hem gerust nog eerst mocht beluisteren, zei de leerling Toeval, dacht ik vooral, want Mozart stond net vandaag op mijn lesprogramma voor 5 handel. Het begon nochtans in mineur: de verwarming aan de kant van het auditorium bleek stuk en er waren aanvankelijk slechts drie leerlingen. Het auditorium zelf bleek echter warm genoeg om er les te geven. Wolfgang Amadeus was uiteraard geen volslagen onbekende, maar de leerlingen bleken uiteindelijk zo geboeid door hem (en door het fragment uit "Amadeus", dat moet ik wel toegeven) dat ze even later met open mond naar een operafragment uit "Don Giovanni" zaten te kijken en te luisteren en de melodie nog naneurieden toen de bel ons verplichtte te stoppen...
Daar stond ik ook even met de mond vol tanden. De macht van Mozart, 252 jaar, als hij nog had geleefd, komende zondag.
De zesdes moeten hun jaarboek stilaan klaar hebben en dus vroegen ze Miek en mij te poseren voor een foto, eerst op de gang, tussen enkele andere leerlingen, daarna individueel, tussen de posters achteraan in de klas. Het is niet mijn favoriete bezigheid: ik heb nooit het gevoel "dat ik er goed op sta". Daarvoor is de afdruktijd meestal te groot en ben ik intussen teveel gaan nadenken over hoe ik "erop zal staan". Te serieus, te houterig, te nonchalant? Het heeft me intussen wel heel wat benieuwder gemaakt naar het eindresultaat. Veel voorbereidend werk heb ik nog niet gezien, maar dat wil nog niets zeggen. Ik hoop maar dat ze lief zijn geweest voor mekaar en dat er toch ook de nodige humor in steekt. Aan de foto's was in elk geval nog heel wat werk...
Wat is uw mooiste kinderboek allertijden? Dit soort vragen vind ik bijna a priori onbeantwoordbaar; ik maak dus altijd een zeer aanvechtbare keuze. Op de Boekenzoekersite (http://www.boekenzoeker.org/kinderboek/lijst.asp) stemde ik voor "De Schepping" van Bart Moeyaert.
Even mezelf citeren:
"Bij 'De schepping' van Bart Moeyaert hoort een cd waarop de auteur zijn verhaal voorleest en het Nederlands Blaasensemble het gelijknamige oratorium van Haydn uitvoert. Op die manier komt niet alleen het verhaal tot leven, maar ook de muziek én het eeuwenoude verhaal. Het is verbazingwekkend hoe Bart Moeyaert een verhaal dat iedereen al zo lang kent, een nieuw en fris gezicht kan geven. Bovendien is het zo subtiel beschreven en bijna stiekem ook een beetje humoristisch, zodat je er eigenlijk alleen maar kunt van houden. Natuurlijk is de creationistische visie al lang achterhaald en werd de evolutieleer eveneens prachtig verhaald door onder andere Bas Haring, maar de fijne verwoordingen van Bart Moeyaert en de originele tekeningen van Wolf Erlbruch zijn onnavolgbaar."
Volgend jaar kies ik misschien voor "De kleine prins", "De GVR", "De Tillermans" of "De gruffalo", want op één been, hoe stevig ook, kun je niet staan...
Vanmorgen en vanmiddag heb ik even gezocht tussen mijn boeken. Of er ook dichtbundels tussen zitten. "Verzamel de liefde" van Bart Moeyaert is uit wandelen, maar Van Ostaijen en De Coninck stonden klaar. Ik had al overwogen om het ook dit jaar maar bij hen te zoeken, toen ik in de boekhandel ineens op een merkwaardige bundel over hamsters in september stootte. Met referenties aan het "light verse" en een subliem openingsgedicht "Spoorwegovergang" ('Daar lag ik - met mijn fiets onder de trein...') was mijn aandacht getrokken. Ik kocht de bundel ("Cavia's begin september" van Wietske Loebis) en ik heb hem nu al half verslonden. Veel "dingpoëzie", het thema van de gedichtendag dit jaar, staat er niet in, maar eigenlijk stoort me dat absoluut niet. Als ik het maar graag lees... en af en toe wat vonken kan laten overslaan in klas als dat lukt.
In de lessen seminarie leerlingen aan het werk zetten om een weblog, een schoolkrant, een lesmarathon en misschien zelfs een schoolbal ineen te boksen, en dan zelf achterblijven?
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan: het kriebelt al jaren om ook voor collegas een krantje te maken. Praktisch gezien bleek dat een moeilijk haalbare kaart, vooral omwille van de vele kopies. Laten we het dan maar milieuvriendelijk en modern houden, dacht ik zo...
Het zat er al langer aan te komen, maar vandaag, 23 januari 2008, is het eindelijk zover. Dit is het begin van een blog over alles wat op school gebeurt, maar dan heel subjectief door mijn bril bekeken.
Aangezien deze blog niet bedoeld is als promotie voor de school, maar puur als hobby, ben ik niet van plan de naam (namen) van de school te vermelden.
In de eerste plaats richt ik me tot de collega's, maar ook anderen zijn uiteraard welkom...
De gondels liggen aan de ketting. Ze zullen niet meer uitvaren. Met de gondels komen ook de zenuwen wat tot rust. Het is voorbij en het is leuk geweest.
Drie dagen lang hingen meer dan vijfhonderd mensen aan de lippen van een losgeslagen acteursgroep onder leiding van de onvolprezen Regi en Regina. Ongeboren babys, schoonmoeders en oud-leerlingen, collegas en derdejaarsleerlingen van op één na alle campussen, broers, zussen, lieven en ex-lieven, grootouders en ouders, vrienden, vips en nobele onbekenden kwamen op Checca en Beppos huwelijksuitnodiging af.
Terwijl Reginas blitzcarrière in de toneelbusiness met elke voorstelling een nieuw hoogtepunt leek te bereiken, ging Checca telkens opnieuw door een diep dal. Niet alleen wordt haar reputatie te grabbel gegooid voor heel de stad, ze komt bovendien te weten dat haar vader haar vader niet is en dat Beppos liefde niet zo onvoorwaardelijk is als ze had gehoopt. Tussenin bekvechten wasvrouwen, kleermaaksters en edeldames ongegeneerd voort en is Signor Lelio Ardenti, van edel maar verwaarloosd, op zoek naar, ahum, de ware liefde. Er wordt gesmeekt, gezucht, gehuild en gesmacht. Scheldwoorden en verwensingen knetteren vervaarlijk door de Venetiaanse lucht.
Het bruiloftsfeest was fenomenaal. Speciaal voor Musa/Abagigi had Signor Pantalone bergen fruit laten aanrukken uit zijn restaurant. Checca kreeg van Beppo een echte ring of fire. Of ze nu gelukkig zijn samen? Of Lelio Ardenti zijn manchetten proper heeft gekregen? Of Arlecchina haar maag nog steeds gromt? Signor Ottavio zijn bloeiende handelszaak heeft kunnen hervatten?
Ik heb er in elk geval van genoten. Aan iedereen die op de een of andere manier heeft meegeholpen: Grazie mille! Zonder u zou het niet mogelijk geweest zijn.
geheugenhectaren
