De laatste zonnestralen van de dag worden gefilterd door de bladeren van de bomen en spelen een schaduwspel op de muren binnenshuis. Ik drink een wit wijntje met Andrea Bocelli op de achtergrond. Het is vakantie, al een paar dagen al. En al denk ik dagelijks aan jou, ik ben niet verliefd op jou, ik mag niet verliefd worden op jou.
Ik verlang naar de stilte al ben ik de hele tijd alleen. Maar het leven vloeit verder als kabbelend water. Alleen zijn is niet moeilijk, het is een levensvisie. Alleen jammer dat ik mijn gevoelens niet kwijt kan, ook niet aan jou. Gelukkig luister jij wel door dit te lezen.
Als ik jou zal terugzien zal ik je ontwijken, vergeef mij, maar ik wil niet dat je mijn gevoelens ontdek. En dan zal ik je vragen hoe het was op jouw vakantie.

23-07-2008 om 21:42 geschreven door stefi  

Heb je gemerkt dat de zon schijnt ?

Natuurlijk zie ik dat de zon schijnt buiten. En alles daarbuiten geeft een stralende gloed af die alle kleuren mooier maken. Ja, zelfs ik kan daar van genieten mijn vriend. Maar diep in mijn hart blijft het somber, schijnt de zon nooit. Dat is een aangeboren somberheid die ik nooit kan kwijtraken hoe de zon daarbuiten haar best doet.

Heb jij dit jaar al een vlinder gezien ?

Ik zie zo weinig als ik kijk dat ik een vlinder waarschijnlijk niet opmerk als die er is. Kijken en zien, totaal verschillende begrippen. Ik zie dat ze naar mij kijkt maar iets anders zie ik er niet in. Ik ben nogal traag van begrip vrees ik. Altijd de laatste die ziet wat er is of niet is. Misschien was die vlinder er wel en misschien zijn er geen vlinders meer. Toch niet meer in mijn buik !

14-07-2008 om 15:05 geschreven door stefi  

Ik heb thuis een blikken doos vol postkaarten. Een doos vol vakantiekaartjes van overal in de wereld. De meeste zijn al een paar jaar oud want tegenwoordig stuurt niemand nog vakantieansichten. Zelfs niet naar mij.

En in mijn vakantie open ik mijn blikken doos en bekijk ik elke kaart. Dan ben ik een beetje op reis. Met mij leven zou vast een beproeving zijn. De angst voor het onbekende maakt me zo onzeker. Eentonige zekerheid, mijn leven is een blikken doos.

11-07-2008 om 12:04 geschreven door stefi  

Verse koffiegeur overweldigde zijn neus. Hij sliep slecht de laatste tijd, werd op alle mogelijke uren van de nacht wakker. Dromen drongen door in zijn lichaam, vermoeiden hem. Het was nog ontiegelijk vroeg in de ochtend, voor sommigen nog nacht. De dromen hadden hem uit zijn bed verdreven en hij zat nu aan zijn keukentafel. De koffiezet pruttelde de laatste druppels uit en de koffiegeur bracht hem een beetje bij zijn positieven. Hij schonk zichzelf een tas van het warme vocht en nipte met kleine slokjes om zich niet te verbrandden.

Welke demonen er zich in zijn lichaam of zijn geest bevonden wist hij niet, ze hielden hem wel uit zijn slaap en tijdens de dag had hij moeite om zich te concentreren.  De mensen waren hem vergeten, hij was zelf een geest geworden voor sommigen. Een zondag was een stille dag, zonder bezoek, zonder telefoontje, de zondag gleed geruisloos voorbij tot de avond weer kwam en de donkere rusteloze nacht.

Spiegelbeelden vermeed hij, zijn bleek gezicht leek opgezwollen en de donkere wallen onder zijn ogen maakten hem er ziekelijk uitzien. Vreemde man in vreemde toestand. Waanbeelden in zijn hoofd, in zijn opgezwollen kop, nee hij was het niet meer, hij zat in een ander lichaam.

De foto’s van vroeger bewezen het.

Overal hingen briefjes, stukjes afgescheurd papier met woordjes, zinnen erop gekrabbeld.

Memo, memories, dagboekfragmenten, …

Maart. Geen enkele reden om te geloven dat de toestand zou veranderen. Dagen van naar buiten staren, van besluiteloos zijn. De laatste dagen voelde hij zich vermoeid, met een hoofd vol snot en ogen die tranen. Met een hoop papieren zakdoekjes die zich rond hem  verspreiden. Van angstig zijn en niet weten waarom. Met onverklaarbare opkomende rugpijn, die telkens hij een zijwaartse beweging maakte een pijnscheut teweegbracht.

Het leven was met andere woorden één grote puinhoop geworden, zijn leven was een puinhoop. Of misschien leek dat alleen maar zo. Hij zag de wereld nogal zwart de laatste tijd.

Sommige mensen zeiden dat hij altijd een pessimist was. Maar dat moest hij tentstelligste ontkennen. Hij was enkel een beetje nors, gereserveerd. Binnenin voelde hij nog kleur, blijdschap maar niemand zag het. Misschien zag hij het zelf niet meer. Dat er leven was daar buiten.

Zijn ogen vallen toe. Nog altijd kortsluiting in zijn hoofd van voorbij flitsende gedachtekronkels die helemaal niets met elkaar te maken hadden. Het maakt hem ontzettend moe. Zijn kennedystoel  schommelde in de lichtstralen van de binnenkomende zon.

Een warmte die de huid verwarmt en het binnenste ontdooit.

Zijn kamer was nu wit en puur. Geen afleidingen meer. Geen stemmen. Enkel rust.

18-06-2008 om 13:55 geschreven door stefi