Yeah, een nieuwe Dracula, dan ben ik er als de kippen bij.
Dit gezegd zijnde, verwacht ik ook altijd een beetje teleurstelling. Er zijn al zoveel Dracula's gemaakt en voor mij blijft de Copolla versie onovertrefbaar.
Ik ging dus kijken uit liefde voor de klassieker maar zonder verwachtingen. En dat was een goede zaak. Niet dat het een slechte film is, maar het is in mijn ogen geen Dracula. Het verhaal wijkt mijlenver af van het originele boek. Geen Mina, geen Rendall, geen dr.Van Helsing. De 'untold' is vermoedelijk toegevoegd omdat het verhaal zo ver afwijkt dat ze de originele titel niet mochten gebruiken.
Mààr, het is wel degelijk een goede film, het idee is redelijk origineel, de kostuums zijn knap en de onbekende cast zet zeer degelijke prestaties neer.
Mensen die 'Dracula' verwachten zullen teleurgesteld zijn maar mensen die tevreden zijn met een zeer professionele actie/vampierenfilm zullen zich best amuseren.
Het verhaal klonk intrigerend. Jonge man wordt, zonder herrinneringen wakker in een onbekende wereld. Een doolhof. En wordt een "loper", iemand die het doolhof verkent , op zoek naar een uitweg.
Het deed me een beetje denken aan de "Cube" reeks.
Nieuwsgierig ging ik kijken. Maar al snel had ik door dat er geen sprake was van de typische cultsfeer die 'Cube' wel heeft. Nee, Maze runners heeft niets magisch of ondoorgrondelijk. De plot wordt je van in het begin voorgekauwd en het einde laat geen twijfel bestaan over het feit dat er een vervolg komt.
Dit is de zoveelste in een rij van zéér profesioneel gemaakte puberfilms, een beetje inhoud, overgoten met een sausje van lichte sci fi en knappe special effects. Spijtig genoeg mist deze, langs de ene kant, het spectaculaire van 'The hunger games' en langs de andere kant de grungy look van 'Cube'.
Hoewel proper gemaakt en zeker onderhoudend entertainment vrees ik dat 'Maze runners' tussen de mazen van het net zal vallen als het aankomt op duurzaamheid. Met veel bombarie aangekondigd maar uiteindelijk een snel vergeten ervaring.
De titel intirgeerde, de korte inhoud deed me twijfelen en toen ik Ben Affleck zag dacht ik: "No, no, no, moving on!" Maar toen zag ik de naam van de regisseur, David Fincher. En ik dacht: "Hmm, interessant, als iemand ondanks een slappe inhoud en slappe acteurs een leuke film kan maken is hij het."
And behold, hij maakt niet alleen een leuke film, hij maakt een pareltje. Wat een slap drama lijkt te worden wordt een boeiende, spannende en grappige vertelling over een jong koppel en hun misgelopen huwelijk.
Nick Dunne (Ben Affleck) is een gewone dorpsjongen die het gemaakt heeft als journalist bij een New Yorks mannenblad. In die hoedanigheid ontmoet hij op een hip feestje de mooie én ambitieuze Amy (Rosamund Pike), schrijfster van een reeks kinderverhalen. Al snel wordt Amy zijn echtgenote en het koppel kan niet gelukkiger zijn. Maar dan slaat de crisis toe en verliezen beiden hun job.
Ze verhuizen naar Missouri om de stervende moeder van Nick te helpen en gaan eenvoudiger leven. Dit dik tegen de zin van de snobistische Amy.
Als Nick op een dag thuiskomt treft hij een vernielde salon aan en blijkt Amy vermist. Al snel wordt hij verdacht van moord.
Dit is het begin van een onthutsende rollercoaster aan events waarbij je van de ene emotie in de andere wordt gegooid.
Hoe blassé de korte inhoud ook klinkt, ik raad iedereen aan om het een kans te geven want niets zal zijn wat het lijkt.
Ben Affleck kan nog steeds niet acteren maar is van nature de geknipte persoon voor de rol. Rosamund Pike speelt de pannen van het dak. En Tyler Perry zet een zeer overtuigende prestatie neer als slijmerige advocaat.
De film neemt het Amerikaanse media circus, dat in deze gevallen steeds op gang komt, serieus op de korrel maar doet dat met een kwinkslag en een hele portie zwarte humor. Maar het stopt niet bij het media circus. Fincher maakt, met een vette knipoog, alle Amerikaanse clichés met de grond gelijk en doet dat met finesse. Absoluut een topper. Dit wordt een klassieker. Kijken is de boodschap.
