Het eerste verfilmde deel van de Stieg Larson trilogie. Een must voor thriller liefhebbers, feministen, anarchisten, romantiseerders van journalistiek en mensenrechten voorvechters en socialisten. Psychopaten, vrouwenhaters en frauduleuze kapitalisten slagen hem liever over. Want van hen word geen spaander heel gelaten.
De rode draad doorheen Men who hate women is een klassieke 'who done it'. Henrik Vanger, een industrie magnaat op rust wil achterhalen wat er met zijn lievelingsnicht gebeurde nadat ze 40 jaar geleden op 16 jarige leeftijd verdween. Daarvoor huurt hij Mickael Blomkvist in, gespeeld door Mickael Nyqvist. Een kritisch journalist die zich in de problemen gewerkt heeft door,al te enthousiast, een vuile zakenman te ontmaskeren in zijn krant: Millenium.
Ondertussen is er een professionele jonge hackster die via een omweg geïnteresseerd raakt in zowel de persoon als de zaak Michael Blomkvist. Lisbeth Salander, gespeeld door Noomi Rapace. Een personage om duimen en vingers bij af te likken. Het soort vrouw van wie je echt wil dat ze bestaat. Al wens je haar het opgedane leed niet toe.
Al snel kruisen Mickael en Lisbeth elkaars pad en samen ontdekken ze een duister familiegeheim dat aan de basis ligt van de verdwijning.
Regisseur Niels Arden Oplev blijft trouw aan het boek en creëert van bij, het vrij onschuldige begin, een ijzingwekkende sfeer die je steeds op de toppen van je tenen houdt. Hij weet exact welke stukken te schrappen en welke in de verf te zetten, zonder ook maar één keer de bal mis te slaan en hij koos zijn acteurs met zorg.
Stuk voor stuk leveren ze sterke prestaties, al overschaduwt Noomi Rapace ze allemaal wat haar meer tot eer strekt dan dat het iets kwaad zegt over de anderen.
Het slaapverwekkende en slecht geschreven boek '50 shades of grey' is verfilmd, deel één dan toch. En laat ons met z'n allen hopen dat ze deel 2 algauw zo laten.
Voor diegenen die de korte inhoud niet kennen. Anastasia is een laatstejaarsstudente die per toeval in contact komt met een dominante, charismatische en knappe miljardair, Christian Grey. De twee vallen voor elkaar maar Christian blijkt geen romanticus. Hij is alleen in staat tot puur seksuele relaties die tot in de puntjes vastgelegd worden in een contract. De vraag wordt of Anastasia verliefd genoeg is om met dit soort relatie akkoord te gan.
Het boek was afgrijselijk mààr de seksscènes waren goed. Opwindend. Geil. En waarom? Omdat het personage van Christian Grey effectief een bloedgeile motherf*cker is. Hij is de man waar elke vrouw stiekem van droomt. Dat is dan ook ineens de enige verklaring voor het gigantisch succes van de boekenreeks.
Dus nee, qua verhaal had ik niets verwacht. Nee, qua diepgang had ik niets verwacht. Ik verwachtte dat de film even eentoning en ongeïnspireerd zou zijn als het boek, mààr ik verwachtte wel een hoofdrolspeler die mijn bloed naar lagere regionen zou pompen.
En zelfs dat konden ze ons niet gunnen. Jamie Dornan is een mooie man. Maar daar gaat het niet over. Christian Grey verleidt Anastasia niet met looks maar met een extreem zelfzekere, bijna agressieve, op en top mannelijke houding. Jamie Dornan daarentegen is een onzekere, lieve jongen die de grote pech lijkt te hebben dat hij toevallig into bd/sm is.
Het enige goed aan deze film is de acteerprestatie van Dakota Johnson. Zij staat heel de film door overtuigend te zwijmelen en zich aan te stellen zoals Anastasia dat zou doen. Het is alleen jammer dat je onmogelijk kan begrijpen dat ze dat voor een watje als Jamie Dornan staat te doen.
En als ik echt nog iets goed ga zoeken. De beelden zijn mooi en professioneel gefilmd. Nodeloos te benadrukken dat niemand daarvoor gaan kijken is.
The theory of everything beschrijft het wel en wee van de liefde tussen Stephen Hawking en zijn vrouw Jane Hawking.
Een straf verhaal dat begint vlak voor Hawking te horen krijgt dat hij nog maar 2 jaar te leven heeft. Om deze twee jaar ten volle te benutten stort hij zich op zijn werk. Het idee dat hij binnenkort geen kans meer zal hebben om zijn ideeën met de wereld te delen geeft hem vleugels. En na enige overtuigingskracht van Jane geeft hij ook het huwelijksleven een kans. De druk van zijn ziekte begint echter steeds zwaarder te worden en er komen barsten in de , eens zo sterke, twee eenheid.
Een inspirerend verhaal over doorzettingsvermogen, liefde en liefdesverdriet. Maar een middelmatige film.
En het is een leuke film, een fijne film en een boeiende film. Geen meesterwerk maar genietbaar. Simpel maar degelijk. Grappig maar niet om over de grond te rollen.
Het is een film over mensen in hun dwaaste vormen. Een film over de tralala die we verkopen om ons toch maar niet kwetsbaar te voelen en de over de hoogtes die we werkelijk kunnen bereiken én over hoe weinig én veel die tegelijk voorstellen.
Michael Keaton speelt de rol van een Hollywoodacteur die het aan zijn ego verschuldigd is om een succesvol, 'serieus' theaterstuk te schrijven, regisseren en acteren. Een droom waarin hij wordt tegengewerkt door een zich, rot amuserende, Edward Norton, een cynische criticus en een aan weed verslaafde puberdochter.
Gonzàlez brengt hier een mooi portret over ego, met dat dromerig en surreëel toetsje waar Spaanse regisseurs lijken in uit te blinken en uitermate prettige cinema beleving.
Hij zal waarschijnlijk net naast de Oscars grijpen. Niet drammerig of politiek genoeg. Maar hij zal je wel 2 uren kijkgenot bezorgen.
The imitation game. Hij wekte mijn interesse vanaf de eerste promofilm en had hoge verwachtingen gecreëerd. En terecht.
Dit is het eerste pareltje van 2015.
Een aangrijpend verhaal in vorm gegoten door een uitstekende regie van Morton Tyldum.
Een jong wiskundegenie (Benedict Cumberbatch) wordt aan het begin van tweede wereldoorlog in dienst genomen om de code van de Duitsers te breken. Zijn genialiteit staat in schril contrast met zijn sociale tekortkomingen en hij maakt zich niet meteen populair. Met de hulp van zijn vrouwelijke evenbeeld ( Keira Nightley) wint hij de sympathie van zijn collega's en de mankracht die hij nodig heeft om de code te breken. Hieruit vloeien verschillende verhaallijnen voort die allemaal naadloos op elkaar aansluiten en die elk op zich oprecht ontroeren zonder te vervallen in tranentrekkerij.
Tyldum vertelt dit, waar gebeurde, verhaal met gevoel voor symmetrie, humor en warmte voor zijn personages. De acteurs leveren stuk voor stuk vakwerk af. Al kan niemand op tegen de, vermoedelijk, toekomstige oscar winnaar Cumberbatch.
Mr Turner, is de biografie van Brits Kunstenaar William Turner, bekend voor zijn studies van licht en kleureffecten.
De regie van Mike Leigh is niet te verbazen uiterst gevoelig met, gelukkig maar voor dit thema, oog voor prachtige fotografie. Fotografie die duidelijk bedoeld is als een eerbetoon aan Turner zelf.
Timothy Spall (beter bekend als 'wormstaart uit de Harry Potter reeks) is altijd de beste acteur voor dit soort rollen. Alleen hij kan zoveel nuance in een personage leggen dat eigenlijk voornamelijk loop te kuchen en te brommen.
Het is ook een vreemde film, de tederheid, gevoeligheid en warmte van de kunstwerken én Leighs fotografie staan haaks op het bijna koude, harde en bittere personage van de kunstenaar. Hoewel...ook dit niet helemaal juist is. Spall legt buiten een brommerige eenzaat ook wel enige gevoeligheid en romantiek bloot.
Leigh legt zoveel respect aan de dag voor het levensverhaal van Turner dat het lijkt alsof niets geromantiseerd werd om het cinematografisch aspect te dienen. Daardoor krijgen we eerder een documentaire, verpakt als film en is het ook moeilijk om hem als film te bespreken.
Wie geïnteresseerd is in het leven en werk van William Turner en die periode uit de Britse geschiedenis (het is smullen van zeer mooie en zeer realistische kostuums en settings) zal zeker genieten. Mensen die een leuk brits kostuumdrama willen wachten echter beter op een nieuwe 'Jane Eyre' verfilming.
Leigh blijft zo dicht bij de waarheid dat het met momenten saai wordt. Maar als documentaire, een voltreffer.
Het is kerst en dat zullen we geweten hebben. De melige familiefilms vliegen ons om de oren. Net zoals de spektakelfilms. Zo ook Exodus. Een nieuwe van Ridley Scott. Het verhaal is losjes gebaseerd op het exodus verhaal uit de bijbel
Scotts interpretatie van de vlucht uit Egypte met Christian Bale in de hoofdrol.
Beetje vreemd om Bale in de rol van Mozes te zien, maar hij doet het goed. Zo goed als hij kan in een film die toch vooral drijft op special effects. De trukendoos gaat niet gewoon open, ze barst open.
Bereid je voor op traktaties op dit vlak.
Het verhaal is eeuwenoud en nog steeds relevant maar het is altijd een beetje teleurstellend als je de plot al kent natuurlijk.
Dit wordt één van mijn kortste recensies omdat er zo weinig te zeggen valt.
Ik ben gaan kijken, heb me niet verveeld, wel geërgerd aan de melige dialogen tijdens het huwelijk, het verhaal blijft beroeren, het mirakel van de rode zee was schitterend in beeld gebracht en ik kon het eens zijn met de moraal op het einde die net iets verder gaat als alleen de Exodus.
Wie geïnteresseerd is in mooie effects en geen bezwaar heeft tegen herhaling zal zich een avond kunnen bezighouden.
Yeah, een nieuwe Dracula, dan ben ik er als de kippen bij.
Dit gezegd zijnde, verwacht ik ook altijd een beetje teleurstelling. Er zijn al zoveel Dracula's gemaakt en voor mij blijft de Copolla versie onovertrefbaar.
Ik ging dus kijken uit liefde voor de klassieker maar zonder verwachtingen. En dat was een goede zaak. Niet dat het een slechte film is, maar het is in mijn ogen geen Dracula. Het verhaal wijkt mijlenver af van het originele boek. Geen Mina, geen Rendall, geen dr.Van Helsing. De 'untold' is vermoedelijk toegevoegd omdat het verhaal zo ver afwijkt dat ze de originele titel niet mochten gebruiken.
Mààr, het is wel degelijk een goede film, het idee is redelijk origineel, de kostuums zijn knap en de onbekende cast zet zeer degelijke prestaties neer.
Mensen die 'Dracula' verwachten zullen teleurgesteld zijn maar mensen die tevreden zijn met een zeer professionele actie/vampierenfilm zullen zich best amuseren.
Het verhaal klonk intrigerend. Jonge man wordt, zonder herrinneringen wakker in een onbekende wereld. Een doolhof. En wordt een "loper", iemand die het doolhof verkent , op zoek naar een uitweg.
Het deed me een beetje denken aan de "Cube" reeks.
Nieuwsgierig ging ik kijken. Maar al snel had ik door dat er geen sprake was van de typische cultsfeer die 'Cube' wel heeft. Nee, Maze runners heeft niets magisch of ondoorgrondelijk. De plot wordt je van in het begin voorgekauwd en het einde laat geen twijfel bestaan over het feit dat er een vervolg komt.
Dit is de zoveelste in een rij van zéér profesioneel gemaakte puberfilms, een beetje inhoud, overgoten met een sausje van lichte sci fi en knappe special effects. Spijtig genoeg mist deze, langs de ene kant, het spectaculaire van 'The hunger games' en langs de andere kant de grungy look van 'Cube'.
Hoewel proper gemaakt en zeker onderhoudend entertainment vrees ik dat 'Maze runners' tussen de mazen van het net zal vallen als het aankomt op duurzaamheid. Met veel bombarie aangekondigd maar uiteindelijk een snel vergeten ervaring.
De titel intirgeerde, de korte inhoud deed me twijfelen en toen ik Ben Affleck zag dacht ik: "No, no, no, moving on!" Maar toen zag ik de naam van de regisseur, David Fincher. En ik dacht: "Hmm, interessant, als iemand ondanks een slappe inhoud en slappe acteurs een leuke film kan maken is hij het."
And behold, hij maakt niet alleen een leuke film, hij maakt een pareltje. Wat een slap drama lijkt te worden wordt een boeiende, spannende en grappige vertelling over een jong koppel en hun misgelopen huwelijk.
Nick Dunne (Ben Affleck) is een gewone dorpsjongen die het gemaakt heeft als journalist bij een New Yorks mannenblad. In die hoedanigheid ontmoet hij op een hip feestje de mooie én ambitieuze Amy (Rosamund Pike), schrijfster van een reeks kinderverhalen. Al snel wordt Amy zijn echtgenote en het koppel kan niet gelukkiger zijn. Maar dan slaat de crisis toe en verliezen beiden hun job.
Ze verhuizen naar Missouri om de stervende moeder van Nick te helpen en gaan eenvoudiger leven. Dit dik tegen de zin van de snobistische Amy.
Als Nick op een dag thuiskomt treft hij een vernielde salon aan en blijkt Amy vermist. Al snel wordt hij verdacht van moord.
Dit is het begin van een onthutsende rollercoaster aan events waarbij je van de ene emotie in de andere wordt gegooid.
Hoe blassé de korte inhoud ook klinkt, ik raad iedereen aan om het een kans te geven want niets zal zijn wat het lijkt.
Ben Affleck kan nog steeds niet acteren maar is van nature de geknipte persoon voor de rol. Rosamund Pike speelt de pannen van het dak. En Tyler Perry zet een zeer overtuigende prestatie neer als slijmerige advocaat.
De film neemt het Amerikaanse media circus, dat in deze gevallen steeds op gang komt, serieus op de korrel maar doet dat met een kwinkslag en een hele portie zwarte humor. Maar het stopt niet bij het media circus. Fincher maakt, met een vette knipoog, alle Amerikaanse clichés met de grond gelijk en doet dat met finesse. Absoluut een topper. Dit wordt een klassieker. Kijken is de boodschap.
Het is bijna halloween en we zullen het geweten hebben. Natuurlijk is het geen toeval dat net in oktober zowel 'Annabelle' als 'Dracula' untold uitkomen.
Horror is altijd een moeilijk genre, om te maken en te beoordelen. Er zijn zoveel facetten die tegelijk goed moeten zitten. Horror is een even moeilijk genre als komedie. Het is een secure evenwichtsoefening tussen sfeer opbouw, verhaal, acteerprestaties, special effects en regie.
Het verhaal van Annabelle zit goed. Het houdt steek, de plot is relevant en regisseur, John R Leonetti, vermijd hier vakkundig een valkuil van het genre.
Het begint allemaal met een jongedame die vertelt over haar pop. Een cadeau van haar moeder. Sinds de pop in haar bezit is gebeuren er vreemde dingen in huis. Als de luisteraar vraagt vanwaar de pop komt begint het verhaal.
Dat brengt ons terug naar de jaren 60. En dat is fijn. Een pas getrouwde , nette huisvrouw is hoogzwanger en wordt al strijkend, door een nieuwsuitzending, op de hoogte gebracht van de Manson moorden. De jaren 60 sfeer wordt mooi opgebouwd. Het is een echte flashback. De kleding is perfect, we krijgen leuke retro tv toestellen voorgeschoteld en je kan je echt inbeelden dat hoofdrolspeelster, Annabelle Wallis, je grootmoeder is die gewoon rustig haar leventje leidt en, vol verwachting, uitkijkt naar de geboorte van haar eerste kind.
En dat is uitzonderlijk voor het genre. Zelden krijg je zoveel fijngevoelige regie voorgeschoteld. De dialogen waren wat lame maar aangezien ze behoorlijk geacteerd waren , niet te lang duurden en de algemene sfeer a point was deerde het me niet.
De horror elementen komen op gang nadat het stel door een duo Manson wannabee's overvallen wordt. Het bloed van één van de daders loopt in het oog van een onschuldige pop en ja, de poppen gaan aan het dansen.
En dat is het punt waarop ik begin te twijfelen of ik een goede of slechte recensie ga schrijven want van dan af aan gaat het traag. Zo verschrikkelijk traag. Het is niet goed dat een horror je er toe aan zet om op je gsm te checken of hij al bijna gedaan is.
Ik heb het ijskoud gekregen van angst met momenten dus dat zal wel goed maar het probleem is dat er tussen die momenten in niets meer gebeurt.
De special effects zijn van goede kwaliteit en soms gewoon ijzingwekkend maar het probleem is een beetje dat je in slaap gesukkeld bent tegen dat ze er aan komen.
Het geheel mist vaart. De sterkte van de film, het zich niet verliezen in té veel fantasie en zijlijnen in het verhaal, wordt ook ineens zijn zwakte.
Duidelijk is dat de regisseur geen platte, onnozele en lachwekkende horror wou maken. Waar ik hem dankbaar voor ben. Duidelijk is dat hij zijn vak verstaat, geluid, special effects en schriktiming zijn een staaltje van vakmanschap. Maar het geheel mistte vaart. Het is zo'n sobere horror dat hij saai wordt. Ik kwam buiten met een verward gevoel. Heel tof dat in dit genre ook eens fijngevoeligheid aan bod komt. Maar horror moet voor mij toch ook entertainen. En daarin faalt hij.
Vrouw krijgt door bizarre en gevaarlijke lotswending toegang tot de volle 100% van haar breincapaciteit, vaag gebaseerd op wetenschappelijke feiten. Leuk toch? Beetje science and a lot of fiction over een interessant onderwerp.
En toch... achtergebleven met gemengde gevoelens. Dit is dus wat Luc Besson doet als hij een budget heeft.
Een schitterende hoofdactrice (Scarlet Johansson) inhuren. Wat knappe special effectjes bijeen sprokkelen. Kruiden met typische Luc Besson humor. En het dan allemaal laten eindigen alsof hij "Taxi" aan het maken is.
Ik heb sterk het gevoel dat het plot een statement was. Alsof hij wou zeggen.
"Het is niet omdat ik budget heb dat ik naast mijn schoenen ga lopen."
Maar in mijn ogen lukt dat niet. Het komt eerder over als angst om zijn vertrouwde recept achter te laten en iets nieuws en gedurfd te doen. Het verhaal leende er zich tenslotte voor
Het begin kon ik helemaal smaken. De humor zat op timing, de acteerprestatie van Scarlet Johanson was vlekkeloos en de special effects waren mooi, gestroomlijnd en lekker af , zoals dat ook kan als een mens budget heeft. En ik dacht "Yeah, go Besson, go Besson, laat die Amerikanen een poepje ruiken" en dan plots, out of nowhere, laat hij weer politie auto's op elkaar knallen aan de Champs Elysseé. Voor mij was dat terug naar af.
Langs de andere kant blijft het natuurlijk Besson, immer onderhoudend, steeds optimistisch en altijd met humor. Vervelen heb ik me geen seconde gedaan en ik kan me slechtere manieren indenken om de tijd door te brengen. Maar er zat meer in en eerlijk gezegd had ik van hem ook meer verwacht.
Een reeks hebben we nog niet gehad, dus here it goes.
Deze miniserie beschrijft het 'ongekende' leven van Leonardo Da Vinci. Schilder en uitvinder die leefde in het Firenze van de 15 de eeuw. De serie beschrijft zijn zoektocht naar het heilige boek 'the book of leaves' dat levenswijsheden zou bevatten die de kerk ten alle prijze geheim wil houden voor de gewone mens.
De eerste afleveringen overtuigden niet echt. Da Vinci die zich door de riolen vanVenetië een weg baant en in een ouderwets duikerskostuum opduikt in de privé badplaats van de paus, het werkte in het begin op mijn lachspieren. De poging om de serie een air van meerwaarde te geven door de vele verwijzigingen naar mystieke genootschappen en wetenschappelijke ondergronden faalt miserabel. De meerwaardezoeker zal zich niet laten overtuigen door de amateuristisch in beeld gebrachte wetenschappelijke inzichten van onze Da Vinci van dienst.
Het avontuur en de leuk vormgegeven en goed neergezette hoofdpersonages daar en tegen overtuigen wel de entertainmentzoeker. Personages zoals de dualistische Lorenzo Di Medici gespeeld door Eliot Cowan en scenes waarin alleen een Jack Sparrow en Indiana Jones terecht komen én blijkbaar ook Leonardo Da Vinci geven het geheel net genoeg waarde om de serie uit te kijken. Beetje bij beetje vond ik mezelf dan ook meegesleept in het avontuur waarin de personages zich bevinden en ontroerd door de fratsen van de personages.
Tja... dus... er is een nieuwe Godzilla uit en ik moest wel gaan kijken want ik heb een filmblog
Nee, effe serieus, ondanks mijn aversie tegen monsterfilms, ik kan het niet opbrengen om hem af te breken.
En dat is te danken aan regisseur Gareth Edwards. Een man die bewijst dat hij zijn monster kent want, laat me duidelijk zijn, Godzilla is en blijft een gedrocht. Maar als je dan toch een gedrocht maakt, moet Edwards gedacht hebben, doe het dan goed. En dat lukt hem nog ook!
De clichés uit het genre worden op een grappige en lichte manier gebracht wat het allemaal net iets draaglijker maakt
Ken Watanabe die de eer heeft, om als geschokt wetenschapper, de meest belachelijk one liners af te vuren, zet een dijk van een prestatie neer. Hij lijkt effectief te geloven wat hij zegt.
De ontploffingen, overstromingen en instortende gebouwen zijn netjes in beeld gebracht én, jawel, we krijgen voor het eerst sinds de geschiedenis effectief een Godzilla die intrigeert in plaats van op de lachspieren te werken. Het eerste beeld van het monster is voor de verandering niet belachelijk maar intrigerend.
Liefhebbers van het genre, zeker gaan kijken, dit zou wel eens de beste Godzilla ooit kunnen zijn.
Bij deze documentaire kwam ik terecht omdat een vriend er tickets voor gewonnen had.
Ik had dus geen enkele verwachting en wist absoluut niets over het thema. Misschien dat hij zich daarom vanaf de eerste seconde in mijn hart nestelde.
De docu gaat over een heel normale Amerikaanse twintiger. Een brave, welopgevoede en intelligente jongeman. Hij worstelt echter met zichzelf. Hij heeft niet alleen OCD maar lijdt zoals velen onder ons, verwende westerlingetjes, onder het idee dat hij nog nooit zelf iets bereikt heeft. Zijn kleding wordt gewassen door mama, zijn boodschappen gedaan door zijn vriendin en zijn papa heeft zijn studies betaald.
Om dit patroon te doorbreken besluit hij het avontuur op te zoeken ,zoals zijn helden uit de films waar hij mee opgroeide, en vertrekt op een reis door de Arabische wereld die hem al lang fascineert.
Op deze reis sluit hij vriendschap met de Libiër, Nore. Een gezellige , rasechte hippie die graag plezier maakt. Het is deze vriendschap die Mattew Van Dyke, onze jonge Amerikaan, met een vriendin , hond en wit hek, er toe aanzet om mee te vechten met de rebellen tijdens de Libische revolutie.
Dit had een tranentrekker kunnen worden maar in plaats daarvan barst je de helft van de tijd in lachen uit. Dit had een spin off van een rambo film kunnen worden maar in plaats daarvan krijg je een diep menselijk portret over de drang naar zingeving. Dit had een anti-amerikaans epos kunnen worden waar Michael More nog een puntje aan kon zuigen maar het werd een universeel verhaal waar iedereen zich in kan herkennen.
Regisseur Marshall Curry zet hier een parel van een documentaire neer. Niks op aan te merken. Schitterend gedaan. Een must voor elke film en / of docu liefhebber.
Tot zover de moraal van het verhaal. In de 70 volgende minuten (in kleur vanaf dan, oef) krijg je simpelweg een hilarische buddy/stoners film voorgeschoteld waarin de hoofdpersonages op de vlucht slaan voor een grote dealer en zijn corrupte liefje die toevallig ook agente is.
Kijk, dit is dus de ideale vrijdagavond film en laat niets je tegenhouden om er een 'Pineapple express', 'Purple Haze' of 'Amnesia' sigaretje bij te roken. Je zal gieren met of zonder, maar laat ons wel wezen, het leger kan inderdaad onze edele delen kussen.
Wat te zeggen over 'V for vendetta', ik zag het echt niet zitten om er aan te beginnen. De titel klonk me in de oren als 'Tripple x' of ' Dial M for murder' of zoiets. Maar uiteindelijk duurde het geen 5 minuten voor ik verkocht was.
De film kwam uit in 2005 en nog steeds zie je bij betogingen en protesten rond de wereld dezelfde maskers opduiken als diegene die 'V' droeg. Hij behandelt dan ook een thema dat door de eeuwen heen steeds terugkeert, de onsterfelijkheid van een idee.
Het hoeft geen wonder genoemd te worden dat , onder andere, de indignado's ge�ntrigeerd raakten door het hoofdpersonage. Hij vecht voor hetzelfde recht als dat waar mensen al voor vochten toen ze nog Mammoeten van kliffen dreven. Het recht op een menswaardig, vrij en zinvol leven. En hij doet dat in de wondermooie setting die Mcteigue voor hem uit de grond stampt, op de tonen van een even wondermooie score en in het gezelschap van een immer geweldige Nathalie Portman. What could go wrong? Absolutely nothing!
Twee jonge meisjes worden na de dood van hun moeder ontvoerd door hun wanhopige vader. Hij isvan plan is om hen en zichzelf van het leven te beroven. Hij neemt hen diep het bos in om zijn plan in privacy te kunnen uitvoeren. Maar net als hij op het punt staat om zijn oudste dochter te vermoorden grijpt 'moeder' natuur in en dood hem voor hij de hand aan zijn kinderen kan slaan.
Een soort natuurkracht ontfermd zich over de twee jonge meisjes die vanaf dan op zichzelf aangewezen zijn. Jaren gaan voorbij voor ze uiteindelijk gevonden worden. Hun oom, die nooit gestopt is met hen te zoeken, is zo blij dat ze terug zijn dat hij en zijn vriendin de tweeverwilderde en ,psychologisch, ernstig beschadigde pubers meteen in huis neemt.
Waar hij echter niet op gerekend had was dat hun 'moeder' ook mee zou intrekken.
Hoewel je je op het einde over de teleurstellende plot moet zetten, psychologie voor 1ste jaars, is dit toch een aanrader.
De vormgeving is adembenemend, de boeh momenten doen je echt opspringen uit je zetel en de meisjes acteren alsof hun leven er van afhangt.
Een man die verliefd wordt op een computerprogramma... 'Huh' was mijn eerste reactie.
Het klonk als een onderwerp waar je onmogelijk een film over kon maken. Of misschien wel, maar dan in ieder geval een doldwaze komedie.
Het is geen komedie. Het is een zeer gevoelig en mooi in beeld gebracht portret van een man (een schitterende Kevin Kline) die een relatie aangaat met een computerprogramma, genaamd Samantha. Het wordt de meest betekenisvolle relatie van zijn leven.
Een film over onze steeds verder afnemende capaciteit om te investeren in andere ,effectief levende en ademende, wezens �n onze verhoogde capaciteit om een idee of fantasie belangrijker te gaan vinden als wat er vlak voor ons, onder onze voeten en in het nu gebeurt.
Een vertederend portret van een man die dankzij een computerprogramma terug leert lief te hebben.
De meest recente film van Quentin Tarantino gaat over het Amerika van voor de burgeroorlog waarin slavernij (in het zuidelijke deel van het land) nog de normaalste zaak van de wereld was. Een blanke premiejager met Duitse roots, Dr King Schultz (Christoph Waltz) bevrijdt een slaaf, Django (Jamie Foxx) om hem te helpen enkele criminele slavenopzichters te identificeren. Onderweg vormt zich een vriendschap en besluit Schultz om Django te helpen. Ze willen Django's vrouw, Broomhilda (Kerry Washington) bevrijden uit de klauwen van de wrede grootgrondbezitter, monsieur Candy (Leonardo DiCaprio)
Wie van Tarantino houdt zal smullen, genieten en een cinematografisch orgasme beleven bij het terugvinden van de typische Tarantino trekjes die nog overvloediger aanwezig zijn als anders.
De soundtrack is niet alleen schitterend maar nog net iets gedurfder, origineler en pittiger als in zijn vorige films. Hij wisselt bijvoorbeeld de typische theatrale westernsound af met hedendaagse rap. En dat met een timing die aan het perfecte grenst.
De beelden zijn gewoontegetrouw een ode aan het genre waarin hij werkt, de western. Maar ze nagelen ook genadeloos het geweld, de brutaliteit en het sadisme van de slavernij aan de schandpaal. Het valt dan ook niet te verbazen dat deze film een Tusnami van, voornamelijk Amerikaanse, kritiek �n lofbetuigingen over zich heen kreeg.
De acteurs zijn van ,hoofdrolspelers tot figuranten, tot in hun diepste wezen doordrongen van hun personage. Getuige daarvan zijn Leonardo DiCaprio ,die in zijn rol van sadistische slaveneigenaar, zichzelf tot het uiterste drijft om geloofwaardig te blijven.
Jamie Foxx die zijn ego, succesvol, overboord gooit om een onontwikkelde slaaf in de onderste laag van de samenleving te kunnen spelen.
En Samuel L. Jackson staat zich geweldig te amuseren als the baddest nigga of them all. De zwarte huisopzichter die dankzij veel gevlei in de gunst staat bij zijn meester.
Kortom, Tarantino doet hier weer eens wat hij nu eenmaal het best doet.
Een stevig verhaal met veel inhoud verheffen tot een waanzinnig entertainende film. Zijn acteurs de kans geven om zich te amuseren. En gewoon lekker gek doen. ( Ja, er komt paardenballet in). Het plezier en de passie waarmee deze regisseur zijn films maakt is begeesterend.
Het is kerst en dat zullen we geweten hebben. De melige familiefilms vliegen ons om de oren. Net zoals de spektakelfilms. Zo ook Exodus. Een nieuwe van Ridley Scott. Het verhaal is losjes gebaseerd op het exodus verhaal uit de bijbel
Pineapple express ... de titel alleen vond ik zo intrigerend dat ik hem een kans gegeven heb.
