Het eerste verfilmde deel van de Stieg Larson trilogie. Een must voor thriller liefhebbers, feministen, anarchisten, romantiseerders van journalistiek en mensenrechten voorvechters en socialisten. Psychopaten, vrouwenhaters en frauduleuze kapitalisten slagen hem liever over. Want van hen word geen spaander heel gelaten.
De rode draad doorheen Men who hate women is een klassieke 'who done it'. Henrik Vanger, een industrie magnaat op rust wil achterhalen wat er met zijn lievelingsnicht gebeurde nadat ze 40 jaar geleden op 16 jarige leeftijd verdween. Daarvoor huurt hij Mickael Blomkvist in, gespeeld door Mickael Nyqvist. Een kritisch journalist die zich in de problemen gewerkt heeft door,al te enthousiast, een vuile zakenman te ontmaskeren in zijn krant: Millenium.
Ondertussen is er een professionele jonge hackster die via een omweg geïnteresseerd raakt in zowel de persoon als de zaak Michael Blomkvist. Lisbeth Salander, gespeeld door Noomi Rapace. Een personage om duimen en vingers bij af te likken. Het soort vrouw van wie je echt wil dat ze bestaat. Al wens je haar het opgedane leed niet toe.
Al snel kruisen Mickael en Lisbeth elkaars pad en samen ontdekken ze een duister familiegeheim dat aan de basis ligt van de verdwijning.
Regisseur Niels Arden Oplev blijft trouw aan het boek en creëert van bij, het vrij onschuldige begin, een ijzingwekkende sfeer die je steeds op de toppen van je tenen houdt. Hij weet exact welke stukken te schrappen en welke in de verf te zetten, zonder ook maar één keer de bal mis te slaan en hij koos zijn acteurs met zorg.
Stuk voor stuk leveren ze sterke prestaties, al overschaduwt Noomi Rapace ze allemaal wat haar meer tot eer strekt dan dat het iets kwaad zegt over de anderen.
Het slaapverwekkende en slecht geschreven boek '50 shades of grey' is verfilmd, deel één dan toch. En laat ons met z'n allen hopen dat ze deel 2 algauw zo laten.
Voor diegenen die de korte inhoud niet kennen. Anastasia is een laatstejaarsstudente die per toeval in contact komt met een dominante, charismatische en knappe miljardair, Christian Grey. De twee vallen voor elkaar maar Christian blijkt geen romanticus. Hij is alleen in staat tot puur seksuele relaties die tot in de puntjes vastgelegd worden in een contract. De vraag wordt of Anastasia verliefd genoeg is om met dit soort relatie akkoord te gan.
Het boek was afgrijselijk mààr de seksscènes waren goed. Opwindend. Geil. En waarom? Omdat het personage van Christian Grey effectief een bloedgeile motherf*cker is. Hij is de man waar elke vrouw stiekem van droomt. Dat is dan ook ineens de enige verklaring voor het gigantisch succes van de boekenreeks.
Dus nee, qua verhaal had ik niets verwacht. Nee, qua diepgang had ik niets verwacht. Ik verwachtte dat de film even eentoning en ongeïnspireerd zou zijn als het boek, mààr ik verwachtte wel een hoofdrolspeler die mijn bloed naar lagere regionen zou pompen.
En zelfs dat konden ze ons niet gunnen. Jamie Dornan is een mooie man. Maar daar gaat het niet over. Christian Grey verleidt Anastasia niet met looks maar met een extreem zelfzekere, bijna agressieve, op en top mannelijke houding. Jamie Dornan daarentegen is een onzekere, lieve jongen die de grote pech lijkt te hebben dat hij toevallig into bd/sm is.
Het enige goed aan deze film is de acteerprestatie van Dakota Johnson. Zij staat heel de film door overtuigend te zwijmelen en zich aan te stellen zoals Anastasia dat zou doen. Het is alleen jammer dat je onmogelijk kan begrijpen dat ze dat voor een watje als Jamie Dornan staat te doen.
En als ik echt nog iets goed ga zoeken. De beelden zijn mooi en professioneel gefilmd. Nodeloos te benadrukken dat niemand daarvoor gaan kijken is.
The theory of everything beschrijft het wel en wee van de liefde tussen Stephen Hawking en zijn vrouw Jane Hawking.
Een straf verhaal dat begint vlak voor Hawking te horen krijgt dat hij nog maar 2 jaar te leven heeft. Om deze twee jaar ten volle te benutten stort hij zich op zijn werk. Het idee dat hij binnenkort geen kans meer zal hebben om zijn ideeën met de wereld te delen geeft hem vleugels. En na enige overtuigingskracht van Jane geeft hij ook het huwelijksleven een kans. De druk van zijn ziekte begint echter steeds zwaarder te worden en er komen barsten in de , eens zo sterke, twee eenheid.
Een inspirerend verhaal over doorzettingsvermogen, liefde en liefdesverdriet. Maar een middelmatige film.
En het is een leuke film, een fijne film en een boeiende film. Geen meesterwerk maar genietbaar. Simpel maar degelijk. Grappig maar niet om over de grond te rollen.
Het is een film over mensen in hun dwaaste vormen. Een film over de tralala die we verkopen om ons toch maar niet kwetsbaar te voelen en de over de hoogtes die we werkelijk kunnen bereiken én over hoe weinig én veel die tegelijk voorstellen.
Michael Keaton speelt de rol van een Hollywoodacteur die het aan zijn ego verschuldigd is om een succesvol, 'serieus' theaterstuk te schrijven, regisseren en acteren. Een droom waarin hij wordt tegengewerkt door een zich, rot amuserende, Edward Norton, een cynische criticus en een aan weed verslaafde puberdochter.
Gonzàlez brengt hier een mooi portret over ego, met dat dromerig en surreëel toetsje waar Spaanse regisseurs lijken in uit te blinken en uitermate prettige cinema beleving.
Hij zal waarschijnlijk net naast de Oscars grijpen. Niet drammerig of politiek genoeg. Maar hij zal je wel 2 uren kijkgenot bezorgen.
The imitation game. Hij wekte mijn interesse vanaf de eerste promofilm en had hoge verwachtingen gecreëerd. En terecht.
Dit is het eerste pareltje van 2015.
Een aangrijpend verhaal in vorm gegoten door een uitstekende regie van Morton Tyldum.
Een jong wiskundegenie (Benedict Cumberbatch) wordt aan het begin van tweede wereldoorlog in dienst genomen om de code van de Duitsers te breken. Zijn genialiteit staat in schril contrast met zijn sociale tekortkomingen en hij maakt zich niet meteen populair. Met de hulp van zijn vrouwelijke evenbeeld ( Keira Nightley) wint hij de sympathie van zijn collega's en de mankracht die hij nodig heeft om de code te breken. Hieruit vloeien verschillende verhaallijnen voort die allemaal naadloos op elkaar aansluiten en die elk op zich oprecht ontroeren zonder te vervallen in tranentrekkerij.
Tyldum vertelt dit, waar gebeurde, verhaal met gevoel voor symmetrie, humor en warmte voor zijn personages. De acteurs leveren stuk voor stuk vakwerk af. Al kan niemand op tegen de, vermoedelijk, toekomstige oscar winnaar Cumberbatch.
Mr Turner, is de biografie van Brits Kunstenaar William Turner, bekend voor zijn studies van licht en kleureffecten.
De regie van Mike Leigh is niet te verbazen uiterst gevoelig met, gelukkig maar voor dit thema, oog voor prachtige fotografie. Fotografie die duidelijk bedoeld is als een eerbetoon aan Turner zelf.
Timothy Spall (beter bekend als 'wormstaart uit de Harry Potter reeks) is altijd de beste acteur voor dit soort rollen. Alleen hij kan zoveel nuance in een personage leggen dat eigenlijk voornamelijk loop te kuchen en te brommen.
Het is ook een vreemde film, de tederheid, gevoeligheid en warmte van de kunstwerken én Leighs fotografie staan haaks op het bijna koude, harde en bittere personage van de kunstenaar. Hoewel...ook dit niet helemaal juist is. Spall legt buiten een brommerige eenzaat ook wel enige gevoeligheid en romantiek bloot.
Leigh legt zoveel respect aan de dag voor het levensverhaal van Turner dat het lijkt alsof niets geromantiseerd werd om het cinematografisch aspect te dienen. Daardoor krijgen we eerder een documentaire, verpakt als film en is het ook moeilijk om hem als film te bespreken.
Wie geïnteresseerd is in het leven en werk van William Turner en die periode uit de Britse geschiedenis (het is smullen van zeer mooie en zeer realistische kostuums en settings) zal zeker genieten. Mensen die een leuk brits kostuumdrama willen wachten echter beter op een nieuwe 'Jane Eyre' verfilming.
Leigh blijft zo dicht bij de waarheid dat het met momenten saai wordt. Maar als documentaire, een voltreffer.
Het is kerst en dat zullen we geweten hebben. De melige familiefilms vliegen ons om de oren. Net zoals de spektakelfilms. Zo ook Exodus. Een nieuwe van Ridley Scott. Het verhaal is losjes gebaseerd op het exodus verhaal uit de bijbel
Scotts interpretatie van de vlucht uit Egypte met Christian Bale in de hoofdrol.
Beetje vreemd om Bale in de rol van Mozes te zien, maar hij doet het goed. Zo goed als hij kan in een film die toch vooral drijft op special effects. De trukendoos gaat niet gewoon open, ze barst open.
Bereid je voor op traktaties op dit vlak.
Het verhaal is eeuwenoud en nog steeds relevant maar het is altijd een beetje teleurstellend als je de plot al kent natuurlijk.
Dit wordt één van mijn kortste recensies omdat er zo weinig te zeggen valt.
Ik ben gaan kijken, heb me niet verveeld, wel geërgerd aan de melige dialogen tijdens het huwelijk, het verhaal blijft beroeren, het mirakel van de rode zee was schitterend in beeld gebracht en ik kon het eens zijn met de moraal op het einde die net iets verder gaat als alleen de Exodus.
Wie geïnteresseerd is in mooie effects en geen bezwaar heeft tegen herhaling zal zich een avond kunnen bezighouden.
Yeah, een nieuwe Dracula, dan ben ik er als de kippen bij.
Dit gezegd zijnde, verwacht ik ook altijd een beetje teleurstelling. Er zijn al zoveel Dracula's gemaakt en voor mij blijft de Copolla versie onovertrefbaar.
Ik ging dus kijken uit liefde voor de klassieker maar zonder verwachtingen. En dat was een goede zaak. Niet dat het een slechte film is, maar het is in mijn ogen geen Dracula. Het verhaal wijkt mijlenver af van het originele boek. Geen Mina, geen Rendall, geen dr.Van Helsing. De 'untold' is vermoedelijk toegevoegd omdat het verhaal zo ver afwijkt dat ze de originele titel niet mochten gebruiken.
Mààr, het is wel degelijk een goede film, het idee is redelijk origineel, de kostuums zijn knap en de onbekende cast zet zeer degelijke prestaties neer.
Mensen die 'Dracula' verwachten zullen teleurgesteld zijn maar mensen die tevreden zijn met een zeer professionele actie/vampierenfilm zullen zich best amuseren.
Het verhaal klonk intrigerend. Jonge man wordt, zonder herrinneringen wakker in een onbekende wereld. Een doolhof. En wordt een "loper", iemand die het doolhof verkent , op zoek naar een uitweg.
Het deed me een beetje denken aan de "Cube" reeks.
Nieuwsgierig ging ik kijken. Maar al snel had ik door dat er geen sprake was van de typische cultsfeer die 'Cube' wel heeft. Nee, Maze runners heeft niets magisch of ondoorgrondelijk. De plot wordt je van in het begin voorgekauwd en het einde laat geen twijfel bestaan over het feit dat er een vervolg komt.
Dit is de zoveelste in een rij van zéér profesioneel gemaakte puberfilms, een beetje inhoud, overgoten met een sausje van lichte sci fi en knappe special effects. Spijtig genoeg mist deze, langs de ene kant, het spectaculaire van 'The hunger games' en langs de andere kant de grungy look van 'Cube'.
Hoewel proper gemaakt en zeker onderhoudend entertainment vrees ik dat 'Maze runners' tussen de mazen van het net zal vallen als het aankomt op duurzaamheid. Met veel bombarie aangekondigd maar uiteindelijk een snel vergeten ervaring.
De titel intirgeerde, de korte inhoud deed me twijfelen en toen ik Ben Affleck zag dacht ik: "No, no, no, moving on!" Maar toen zag ik de naam van de regisseur, David Fincher. En ik dacht: "Hmm, interessant, als iemand ondanks een slappe inhoud en slappe acteurs een leuke film kan maken is hij het."
And behold, hij maakt niet alleen een leuke film, hij maakt een pareltje. Wat een slap drama lijkt te worden wordt een boeiende, spannende en grappige vertelling over een jong koppel en hun misgelopen huwelijk.
Nick Dunne (Ben Affleck) is een gewone dorpsjongen die het gemaakt heeft als journalist bij een New Yorks mannenblad. In die hoedanigheid ontmoet hij op een hip feestje de mooie én ambitieuze Amy (Rosamund Pike), schrijfster van een reeks kinderverhalen. Al snel wordt Amy zijn echtgenote en het koppel kan niet gelukkiger zijn. Maar dan slaat de crisis toe en verliezen beiden hun job.
Ze verhuizen naar Missouri om de stervende moeder van Nick te helpen en gaan eenvoudiger leven. Dit dik tegen de zin van de snobistische Amy.
Als Nick op een dag thuiskomt treft hij een vernielde salon aan en blijkt Amy vermist. Al snel wordt hij verdacht van moord.
Dit is het begin van een onthutsende rollercoaster aan events waarbij je van de ene emotie in de andere wordt gegooid.
Hoe blassé de korte inhoud ook klinkt, ik raad iedereen aan om het een kans te geven want niets zal zijn wat het lijkt.
Ben Affleck kan nog steeds niet acteren maar is van nature de geknipte persoon voor de rol. Rosamund Pike speelt de pannen van het dak. En Tyler Perry zet een zeer overtuigende prestatie neer als slijmerige advocaat.
De film neemt het Amerikaanse media circus, dat in deze gevallen steeds op gang komt, serieus op de korrel maar doet dat met een kwinkslag en een hele portie zwarte humor. Maar het stopt niet bij het media circus. Fincher maakt, met een vette knipoog, alle Amerikaanse clichés met de grond gelijk en doet dat met finesse. Absoluut een topper. Dit wordt een klassieker. Kijken is de boodschap.
Het is kerst en dat zullen we geweten hebben. De melige familiefilms vliegen ons om de oren. Net zoals de spektakelfilms. Zo ook Exodus. Een nieuwe van Ridley Scott. Het verhaal is losjes gebaseerd op het exodus verhaal uit de bijbel
