vandaag op bezoek geweest bij mijn oncologe, ditmaal in Bonheiden.
de pet-scan van vorige week is nog altijd niet toegekomen in Duffel ! de afstand Leuven-Duffel wordt hier afgelegd à 0.3 km/u !
de operatie voorzien voor morgenvroeg is dus gecancelled.
telefonisch (!) overleg tussen mijn oncologe en Gasthuisberg (waar de pet-scan gemaakt werd) maken duidelijk dat er nu 3 (!) tumoren te verwijderen zijn. tot voorheen was mij verteld dat het er twee waren... (patat)
2 tumoren zitten in de oksel en zijn verwijderbaar via operatief ingrijpen. (vervelend is dat in het littekenweefsel van mijn operatie van 9/2005 weer gesneden moet worden, maar.. so what)
de derde tumor zit in de buurt van mijn sleutelbeen, en het is deze tumor waar veel zal van afhangen. de exacte locatie ervan kan de chirurg pas vaststellen indien hij een samengesteld beeld maakt van de pet-scan uit Leuven en de Duffelse scan.
in het meest gunstige geval gaat het ook hier om een klier, die verwijderd kàn worden, maar het kan zijn dat ik hiervoor redelijk ver 'uiteengelegd' moet worden. (ik noem het 'de grote tiret')
in het slechtste geval betreft het een uitzaaiing in de longen en dat is natuurlijk iets wat mij nog enkele uurtjes zal wakkerhouden de volgende dagen. in dat geval valt al snel het woord 'chemo', hoewel mij altijd gezegd werd dat dit soort kanker zich weinig aantrekt van chemo. de oncologe vertelde me dat chemo in mijn situatie maar een slaagkans van maximum 40% biedt. de zoveelste waarschuwende patat...
het ziet ernaar uit dat ik vrijdag a.s. onder het mes ga, en hopelijk voor de drie tumoren. morgennamiddag wordt ik opgebeld en krijg ik het verdict: waar zit nummer 3 en wat doen we eraan.
tot zover het technisch gedeelte, slapen is moeilijk, ik kijk wat naar het lichtbakje tot ik écht moe wordt, drink een porto, en ga slapen. de dag kom ik door met lezen van kranten en tijdschriften: meer dan geestverdoving kan ik dit niet noemen.
en Jens ? dat is mijn Grote Motivator. hij weet dat pap weer pijn aan zijn arm heeft ('er moet een bolletje weggeprikt worden'). als hij tegen me aanvleidt en zegt: 'ik vind het spijtig dat je naar de kliniek moet', hou ik me kloek, hoewel ik weet dat ik dat later zal uitzweten. wat zeg je aan zo'n ventje ? ik probeer me zelf mijn derde-leerjaar-visie voor de geest te halen. het was de leeftijd waarop mijn grootvader overleed (longkanker door roken) en ik weet alleen nog dat ik het mijn eerste échte verlies-verdriet was.
ik weet niet of ik mij verder moet vastklampen aan mijn Grote Motivator, verwen ik hem teveel, moet ik afbouwen ? gedurende 7 jaar ben ik naast zijn pap ook zijn grote broer en animator. 7 jaar is gelukkig een leeftijd waarop je nog flexibel met de dingen des levens kan omgaan, denk ik.
jaarmarkt in SKW. ik ben met Jens zaterdag al naar de kermis (keep on smiling) geweest. in de voormiddag het nieuwe darts-spel ingespeeld: Jens is zichtbaar blij. verder nog mix van ping-pong (je wordt ouder papa!), biljart, en computerspel. in de namiddag gaan we naar de cinema in Mechelen (voorstel mam): Ratatouille: we zitten alléén in de zaal: geweldig. zoals altijd ver vooraan (5e rij, wat een zicht) en we houden een chips-en colafeest. de film kan me matig boeien, maar een donkere, lege zaal heeft zo zijn voordelen: tranen zie je niet en ... vooral: je kan je zoontje goed vastgrabbelen zonder pedo-blikken.
pas na de film besluit ik om naar V&M te gaan. ik heb ze tenslotte een beetje laten schrikken. wat ik wil aantonen is dat kankerpatiënten best bereikbaar zijn en zich niet altijd willen opsluiten. ik verras ze dus nog eens een beetje... de reacties zijn hartverwarmend, ik heb het meerdere keren moeilijk, maar toch puur ik hier kracht uit. het doet me echt goed te zien dat er voor mij een buro op de derde verdieping wacht met 'mijn' dossiers.
