Eventjes wat cijfertjes. Bij het einde van mijn fietstocht heb ik 13.725 hoogtemeters overwonnen over een afstand van 1741 km aan een gemiddelde snelheid van 17,8 (en max. snelheid van61 km/h). En dan eindigt deze toer op de meest ondenkbare manier.

Ik moest vandaag drie keer omhoog. De eerste keer was deze voormiddag direct na het vertrek. Om 9h30 zat ik al op mijn fietske. Ik heb de vorige nacht erg slecht geslapen en het ontbijt was maar povertjes. Na de nodige inkopen om de dag door te komen, begint het met een zachte klim… toch voor enkele kilometers. Dan merk ik op dat mijn GPS mij langs de moeilijke route naar boven stuurt. Het positieve is dat ik zo 2 km mindermoet klimmen. De andere kant van de medaille is minder mooi. Enkele zeer steile stukken en de tweede helft heb ik de volle windkracht 5 op kop. Ik moet meer dan anderhalf uur beuken om 13 km te fietsen en wanneer ik boven kom, ben ik volledig KO. De afdaling is echter prachtig. Maar wanneer ik beneden ben heb ik er echt geen zin meer in. In Ille-sur-Tet maak ik een klein ommetje langs he station. Er rijden nauwelijks treinen en al zekergeen rechtstreekse richting Barcelona. Ik spring dus terug op mij fiets en trap rustig verder. Hier staat de wind goed en ik vlieg vooruit. In Thuir kom ik twee Nederlandse dames tegen. Zij doen hetzelfde als ik en zijn al Drie weken onderweg. Toch doe ik graag mijn hoedje af voor hen.

 Voor ik het goed en wel besef, begin ik aan de tweede beklimming van de dag. Achteraf is het allemaal gemakkelijk praten, maar die ging echt vrij goed. Alweer volgt een erg leuke afdaling.  De laatste beklimming van de dag is de zwaarste. Hier gaat het terug naar 700 meter boven het zeeniveau. Al geruime tijd merk ik een grote rookpluim achter deze bergen. Halfweg de beklimming komen er twee mensen naar beneden gefietst.  Mijnheer passeert, maar als mevrouw passeert lijkt het alsof we elkaar iets te zeggen hebben. Zij stopt, ik draai terug en ook mijnheer fietst een klein stukje terug omhoog. Zij komen  uit het Antwerpse en zijn gisteren vertrokken van Barcelona naar huis. We maken een babbeltje en ik zwoeg verder. Bij Las Illas stop ik om te eten. Ook daar kom ik alweer een Belg tegen die hier wat aan het mountainbiken is. Daarna fiets ik via enkele haarspeldbochten en een aardeweg Spanje tegemoet. Daar staan een hoopje mensen naar de bosbrand te kijken. Van hier lijkt het allemaal ver weg te zijn. Volgens hen is het allemaal voorbij de snelweg. Ik fiets verder naar beneden. Het wordt duidelijk dat ik in de richting van de brand aan het fietsen ben. Maar het gaat o zo geweldig goed en hard naar beneden. Wanneer ik al erg dicht bijde brand kom stop ik bij een man die aan het telefoneren is. Wanneer zijn gesprek gedaan is, vraag ik hem of mijn route nog wel mogelijk is. Ik moet de autostrade niet over en dan is er volgens die man geen enkel probleem. In Agullana liggen de brandslangen al afgerold klaar en staan er tientallen mensen op straat vol spanning te wachten opwat komen gaat. Even later fiets ik onder een dikke pluim rook door en links van mij ziet het gitzwart op enkele tientallen meters van mij. Voor mij stopt een Fiat mono volume wagen. Er springt een man en een vrouw uit. Zij proberen mij te vertellen dat ik moet mee rijden en dat ze mijn fiets niet gaan stelen. Eén derde van de achterbank gaat plat. Gans mijn bazar verdwijnt achter in het autootje. Ik mag naast mijnheer plaats nemen op de passagiersstoel, terwijl de vrouw met haar oudste dochter op haar schoot naast de jongste dochter op het veel te klein geworden achterbankje zit. Ze vertellen mij dat ik op minder dan 50 meter van het vuur fietste en dat gans de buurt ontruimd dient te worden. Overal kom je politie tegen. Alle wegen worden afgesloten. Ik wordt er stil van.  We vliegen met een enorme vaart van het ene naar het andere kleine dorpje. Mevrouw woont in Figueres en de man naast mij is haar broer. Hij moet tijdelijk bij zijn zus inwonen tot de brand geblust is. Ze zetten mij af bij het station van Figueres. Ik neem de trein richting Barcelona. De trein zit afgeladen vol. Veel van hen zullen mensen zijn op de vlucht, zonder eten, drinken of kleren. Alles achtergelaten voor het alles verwoestende vuur.

Op en af de trein stappen was hier niet simpel. In Girona stap ik van de trein. Ik probeer een weg te zoeken naar de luchthaven. De N11 lijkt mij de beste optie. Maar wanneer deze autostrade wordt, moet ik improviseren. Via een weggetje achter een tankstation kom ik  even later achter het vliegveld uit, vanwaar er een kleine weg naar Hotel Salles loopt. In dat hotel mag ik mijn fiets achter laten en hem laten ophalen. Morgen reis ik door naar BARCELONA. Mijn laptop blijft bij de rest van de bagage zitten.

Dit is het dus geweest. “Fietsen_naar_Barcelona”. Omhoog, omlaag, fris, regen, heet en een verrassend slot. Het had het allemaal. Een echte reis naar de zon. En onderweg was het gewoon prachtig.

De foto van de dag. Spijtig genoeg lijkt het eerder ramptoerisme dan een toevallige passant.
%%%FOTO1%%%

22-07-2012 om 23:58 geschreven door Jan  

Op deze Belgische nationale feestdag heb ik toch geen regen gehad. Hoera! Neen, het was alweer bloedheet en de windkracht 5 die ik gisteren als onwaarschijnlijk had aangenomen heeft zich soms toch flink laten gelden. Na een behoorlijke klim terug mogen zakken en dan alles moeten geven om toch tegen 20 km/h naar beneden te kunnen suizen waar ik normaal met veel gemak voorbij de 50 moet gaan, vind ik niet echt om te lachen.

Verder hoef ik over de rit van vandaag niet heel veel te vertellen. Het was zeer afwisselend en ik vond het best mooi. Eerst een stukje Canal du Midi, daarna een leuk overgangsstukje en ten slotte een prachtig zicht op de Pyreneeën.

Ik had voorzien om tot in Estagel te fietsen. Bij aankomst vond ik niet direct iets dat op een hotel trok. Uiteindelijk heb ik er dan toch één gevonden. Een aftands hotelletje met 2 sterretjes. Op de kamer is het warmer dan buiten, in de vloer zitten grote vlekken, in het toilet was kuisproduct in gedaan, maar niet gekuist, de kraantjes zijn allemaal aangeslagen en uit de mozaïek vloer in de badkamer zijn een groot aantal tegeltjes uit die allemaal samen naast de douche liggen. Het eten was helemaal niet lekker en ik weet niet wat er hier van beestjes zit, maar ik ben al meermaals gebeten.

Maar ja, dat hoort er nu eenmaal bij zeker. Voor de rest is het hier even verder op een pleintje fuif vanavond en  komende zuiderse klanken gezwind de kamer binnen.

Morgen heb ik mijzelf een belofte gedaan. Ik moet drie keer behoorlijk omhoog om tot in Spanje te geraken. Maar als ik op tijd in Figueres kan geraken en ik kan een trein nemen naar Girona wil ik dat zeker proberen. Dan moet ik wel ongeveer 110 km fietsen met ongeveer 1200 hoogtemeters. De kans dat ik in Figueres de trein niet haal is erg groot, maar het moet mij zeker stimuleren om door te gaan.

Tot slot nog enkele leuke foto's van vandaag

22-07-2012 om 23:55 geschreven door Jan  

Even enkele statistiekjes. Na 13 dagen heb ik 1509 km gefietst, 11.100 meter hoogteverschil gemaakt aan een gemiddelde snelheid van 17,8 km/h. Je zou denken dat ik er dan toch bijna moet zijn. Maar nee! Het is nog steeds 285 km tot Girona en dan moet ik nog over de Pyreneeën. Hoe lang duurt het eigenlijk vooraleer je fietsen in deze hitte gewoon bent?  Waarschijnlijk ben ik tegen dan allang terug thuis, snakkend naar een beetje zon.  Zelfs om dooreen dorpje te slenteren is het hier na de middag te warm. In de meeste dorpen zie je dan ook niemand. Alleen in de heel toeristische dorpjes zitten er enkele mensen onder een parasol van de crémerie met een grote coupe ijs voor hun neus. En ik was er daar vandaag één van. Soms moet dat kunnen.

Er zijn momenten dat het echt goed vooruit gaan. Zoals deze namiddag. Dan hand ik zo een 30 km de wind in de rug en ging het eindelijk eens eventjes nauwelijks bergop. Dat is dan zalig fietsen. Tot wanneer ik een bochtje van negentig graden moest nemen. Toen zat de wind niet meer in mijn rug en halveerde mijn snelheid. Aldus verliepen de laatste 20 km. Op het moment dat ik twijfelde tussen een hotel zoeken in Béziers of nog één of twee dorpjes verder rijden, kreeg ik een enorme windstoot uit de richting die ik uit moest. Toen was het welduidelijk dat ik best hier bleef voor vannacht. Je kan ook niet iedere avond om half negen ergens gaan smeken om in een bed te kunnen slapen.

Wanneer ik hier in Béziers aankwam vond ik er helemaal niets aan. Maar wanneer het donker is worden de platanen in het centrum erg leuk verlicht en rond tien uur begint er dan toch leven in de stad te kommen. Tijdens het eten hoorde ik muziek en dus ben ik na het eten eens gaan kijken waar die vandaan kwam. Het was wijnavond vanavond met leuke muziek en schoon volk. Maar aangezien ik geen wijn kan drinken en ik hier niemand ken, voelde ik mij hier niet helemaal thuis. En dus ben ik maar terug naar mijn hotel gewandeld.

Ik heb ook zo het gevoel dat niet alleen ik hier een beetje afzie van de warmte. Mijn fietske heeft er duidelijk ook erg veel problemen mee. Deze morgen fietste het niet lekker. Al na een kilometer of tien tikte er van alles aan mijn fiets. Om onnozel van te worden! De eerste keer dat ik stop zie ik dat mijn rek van de bagagedrager is losgekomen. Ik stop naast de weg en trek de fietstas eraf aan de kant waar de rek los is gekomen. Misschien heb ik wat te hard getrokken, weet ik veel? Mijn fiets sloeg om en ging de – gelukkig droog staande – beek in. Na wat gesukkel had ik alles terug op zijn plaats hangen en drie stops later stond ook mijn stuur terug zoals het moet. Maar nog steeds ging het niet goed. Ik stopte nog een keer, liet mijn achterwiel eens draaien en merkte dat mijn remmen constant aan het remmen waren. Niet goed bezig hé! Ik haal de sleutel uit het zakje en zet de remmen losser. Veel beter. Als ik er hard aan trek remmen ze nog steeds, maar als ik niet rem laten ze mij nu toch al met rust. Er tikt echter nog steeds iets. En dat heb ik spijtig genoeg nog niet gevonden. Ik weet wel zeker dat de ketting, de pion achter en de voorste tandwielen aan vervanging toe zijn. Er hangt meer asfalt dan smeerolie aan.
Enkele sfeerbeelden van vandaag:

20-07-2012 om 23:44 geschreven door Jan  

De dag begon goed. Lekker ontbijtje, de zon was van de partij en de omgeving is super mooi. Maar vlak kan je het hier niet echt noemen. Om Les Vans uit te rijden gaat het al flink omhoog. Daarna komt er een erg mooi stuk met wat klimmen en dalen. Tijdens zo een afdaling hoor ik opeens veel gerammel. En ja, het ondenkbare is gebeurd. Een tas achteraan is door een heuse put in de weg losgesprongen en ligt nu tien meter dieper in de ravijn. Ik verlies hier onnoemelijk veel tijd met mijn tas te gaan halen, want het is nog niet zo simpel om erbij te komen. Maar de rest van de week geen kleren hebben was ook niet de beste optie. daarbij zou mijn fiets wel erg uit evenwicht hangen. Eind goed – al goed en wanneer alles terug op zijn plaats hangt en ikal mijn tasjes nog eens gecontroleerd heb, ga ik rustig verder genieten van deze dag.

Ook al was het zicht vandaag echt wel mooi. Door de hitte heb ik er niet altijd van kunnen genieten. Ik heb zelfs nog een keer meer water genomen dan gisteren en zo kom ik vandaag rond de negen liter. Eten onderweg is wel een probleem. Ik maak nauwelijks speeksel aan waardoor ik mijn boterhammen niet binnen krijg.  In de late namiddag heb ik baar eindelijk iets op gevonden. Van Het water in mijn drinkbus dat te warm begint te worden, maak ik thee. En bij ieder stuk boterham neem ik een slokje thee. Zo kan ik eindelijk terug een boterhammetje eten. En op die manier is ook het warme water nog te drinken.

Wanneer ik deze avond naar een slaapplaats begin te zoeken, lees ik in het boekje dat er in st. Bauzille een camping/hotel is met goede kamers. Blijkbaar sta ik aan de verkeerde kant van het dorp. Ik fiets meer dan twee km terug en wanneer ik het eindelijk gevonden heb blijkt het bezet te zijn door een groep Duitse jongeren die er op kamp zijn. En dus fiets ik verder. Enkele km verder is er een gite. En die blijkt verhuurt te worden door de campinguitbaters iets verder op. Wanneer ik hen vraag of ze nog iets gelijkaardigs hebben zegt ze dat alles vol zit. Maar ze belt met een B&B die twee km verder ligt. En ja, daar is nog plaats. Ik dank haar en fiets verder. Maar ik denk dat de route door het dorpje komt, en na 6 km weet ik zeker dat ik iets gemist heb. En ja hoor, 4 km terug moest ik de afslag naar rechts genomen hebben. Hier aangekomen kreeg ik een kwartiertje om mij op te frissen en dan moest ik aan tafel. Snel gedoucht dus en dan lekker gaan eten. En zo wordt het dan snel halftwaalf en is het alweer hoog tijd om te gaan rusten.
Tot slot nog enkele sfeerbeelden van vandaag.

19-07-2012 om 23:44 geschreven door Jan  

Had iemand gisteren gezegd dat ik vandaag deze rit zou maken. Ik verklaarde hem direct voor gek! En eigenlijk zou ik nog gelijk hebben ook, want dit was toch wel erg zwaar. Om 16 uur deze middag had ik in St Paul de Tartas een Orangina gaan drinken en heb ik voor de tweede keer vandaag mijn drinkbussen alle twee terug laten vullen. Alles bij elkaar heb ik vandaag ongeveer 7 liter gedronken. Voor mij is dat heel zeker een persoonlijk record. Het was en is nog steeds erg warm.

Bij deze stop had ik nog maar 60 km gefietst. Op enkele stukken na allemaal bergop. En de stukken dat het bergaf ging waren best stijl waardoor het heel snel ging. Het zwaarste klimwerk was dan al wel gedaan en ik zat op het hoogste punt waar ik tijdens deze reis zal komen (iets meer dan 1200 meter). Even later volgde er dan een erg leuke afdaling om vervolgens alweer 20 km op en neer te fietsen. En daarna kwam de verlossing. Afdalen over een éénvaksbaan door een prachtige vallei. Het gaf mij de energie boost om blijven door te fietsen tot Les Vans. Hier zocht ik op mijn GPS een hotel. Ik moest er wel mijn fiets  voor naar boven duwen, maar het loont echt de moeite. Het was ondertussen al iets na acht en gelukkig was er nog een kamer vrij en kon ik nog erg lekker eten.

Waar ik morgen ga belanden heb ik echt geen idee van, maar het ziet ernaar uit dat het in een tentje zal zijn .

Het fietspaddeze morgen liep door meerdere tunneltjes. Dit is er één van.

En zo ziet het er dan uit wanneer je eruit fietst.

Valleitje waar ik vanavond ben doorgefietst.

18-07-2012 om 23:31 geschreven door Jan  

Amai, wanneer ik hier vanavond aankwam was de pap echt wel op. Gisteren had ik gehoopt om tot hier te geraken, en in dat opzicht is de dag wel geslaagd. Maar het laatste kleine klimmetje vóór Le Puy was er eigenlijk te veel aan. Aan het zonnetje zal het zeker niet gelegen hebben. Zij heeft heel de dag fel geschenen. De klim naar La Chaise Dieu vond ik een beetje te lang. Het maakte wel dat ik op het tweede hoogste punt ben geweest van deze reis. Morgen komt normaal het hoogste punt en dat ligt op iets meer dan 1200 meter. Het maakt wel dat er morgen alweer een erg zware dag aankomt met erg veel bergop. En ik heb geen idee hoe ver ik morgen ga geraken. Om op 22 juli in Girona te zijn, moet ik nog langere afstanden gaan fietsen per dag. Of het moet zijn dat de schrijver van dit boekje zich nog een paar keer vergist zoals vandaag, waardoor de afstand iets korter wordt dan de som van de afstanden op zijn kaartjes. Dat scheelt hem vandaag toch ongeveer tien kilometer. En die waren erg welkom.

Deze morgen was het echt aangenaam fietsen door de bossen. En ook deze namiddag was leuk fietsen, maar dan had ik nog nauwelijks schaduw. Ik heb in vergelijking met de andere dagen super veel gedronken. En dat was ook nodig, want ik zweet gans de dag.

Het is ondertussen 23h geworden en ik ben echt toe aan mijn bed.

P.S. Le Pluy  is echt weel een leuk stadje en heeft een prachtige kathedraal.

Het uitzicht deze morgen.

Blik op Le Puy

17-07-2012 om 23:16 geschreven door Jan  

Ook al was ik deze morgen om 10 uur weg.  Ik geraakte niet echt op dreef. In het dorpje was geen enkele bakker open en dus was ik genoodzaakt om te winkelen in de supermarkt. Ze kunnen ervan zeggen wat ze willen, maar dat brood smaakt nooit zo lekker als dat van de bakker. Wanneer ik daar buiten kom is het al 10h30.

De eerste 45km gaan erg vlot. Wat afdalen, een beetje plat en nauwelijks stijgen. Bovendien heeft het vandaag niet geregend, om niet te zeggen dat het best een aangenaam weertje was. Op de middag zit ik alweer een uurtje stil in Roanne om bij de “Buffalow King” iets te gaan eten. Daarna gaat het 15km zachtjes omhoog.  In Renaison komt er een plaatselijke wielertoerist naast mij rijden en we maken een praatje. 5 km verder zie ik dat ik ergens een afslag heb gemist. Volgens de man is dat allemaal geenprobleem. Ik ga hoe-dan-ook aan de andere kant van de berg uitkomen. Ik denk daar toch wel iets anders over. Op mijn GPS zie ik dat er ergens een plein paadje tussen de twee wegen loopt en vraag of dat te doen is. Hij ziet direct dat ik niet te overtuigen ben deze route verder te fietsen en zegt dat het moet kunnen, maar dat die weg wel zwaarder is dan degene waar we op fietsen. Dus ik terug naar beneden over een dubbel bospad met kiezeltjes. Remmen dicht, want als ik te hard zou gaan lig ik gegarandeerd een stuk lager te creperen. Dit weggetje komt uit op de asfaltweg aan de elektriciteitscentrale. Van daar gaat het terug naar de normale weg. Wanneer ik terug op de route zit komt net het zwaarste stuk van de dag. Maar dit wordt dan wel beloond door een prachtig zicht op het stuwmeer. Daarna gaat het terug omhoog naar iets meer dan 900 meter. Op la Croix Trévingt staat Griet, een vrouw uit Leuven met 5 kinderen. Normaal fietst ze samen met een paar van haar kinderen, maar toen ze vandaag wou vertrekken, heeft ze het fietsrekje in de achterruit gereden. En dus is ze nu alleen gaan fietsen.  Haar man en de kinderen wachten haar op in Noirétable. De volgende 26 km vliegen voorbij. Wanneer we in Noirétable aankomen, fietsen we haar kroost tegen het lijf. Het is dan iets na zes. Aangezien ik het nooit leuk vind om ´s morgens te moeten klimmen, besluit ik om het volgende klimmetje er  nog bij te doen. 10 km verder is er een dorpje met een klein hotelletje alla “Allo allo”. Bij aankomst moesten ze nog snel een kamer prepareren. Maar ik heb een bed, een luidruchtig toilet, ik heb mij kunnen wassen en lekker kunnen eten. Wat het kost zien we morgen wel, maar dat interesseert mij eigenlijk niets. Het  zal weer snel dag zijn. En als ik morgen doe waar ik vandaag  aan denk om te doen, dan wordt het een loodzware dag.

Chateauneuf

stuwmeer

De prachtige omgeving

16-07-2012 om 22:54 geschreven door Jan  

Wat heb ik toch goed geslapen. Te goed zelfs. Ik werd pas wakker om iets na negen. Pijnlijke zaak! Ik moest eigenlijk al bijna vertrokken zijn. Hoezeer ik mij ´s morgens ook pleeg te haasten, ik heb altijd mijn twee uurtjes nodig om te eten, in te pakken, naar het toilet te gaan, insmeren tegen de zon, mijn bidonnetjes vullen en alles terug aan mijn fiets te hangen. Om elf uur was ik eindelijk vertrokken. Het begon erg leuk tussen de wijngaarden. Om zoeter te worden hebben de druifjes veel zonlicht nodig, maar om te groeien hebben ze vooral water nodig. En voilà, tussen het eerste en het tweede wijndorpje begon het te regenen. Dat was iets minder leuk. Veel foto´s van de eindeloze wijngaarden heb ik aldus niet kunnen maken. Nu vind ik dat niet zo erg want of ik er nu één heb of 12; ze zouden allemaal op elkaar lijken.

De tweede helft van de rit tussen het gezellige Beaune en Cluny verliep over een oude spoorwegbedding. Vrij goed beschermd tegen de wind en het fietste “als een trein”. Om 16 h zaten mijn  eerste 80 km van de dag er op. Het eerste boekje kon in de fietstas waar het tweede deel  zat te popelen om ook zijn duit in het zakje te doen. Gelijk sloeg de twijfel toe. Zit er nog genoeg pit in om vandaag  de col de la croix d’auterre te doen? Die zou beginnen na 100 km en hiervoor moet ik ongeveer 300 meter stijgen over een afstand van een 9-tal kilometers. Ik wil het risico toch nemen. Om kwart vóór zes begin ik eraan. Waar ik hoopte te slapen vond ik niets. En dus fiets ik verder tot La Clayette, waar ik na een lange dag toch nog een kamer vind. Na een blik in het boekje, ben ik mij sterk beginnen afvragen hoe ik het moet klaarspelen om op tijd in Girona te komen. Ik hoop dat ik daar volgende week rond deze tijd mijn fiets voor eventjes aan de haak kan hangen.

Net voorbij Beaune.

Dit vond ik een erg mooi ijzeren beeld.

Nog druifjes.

Foto vanop de col de la croix d'Auterre.

15-07-2012 om 23:26 geschreven door Jan  

Het ontbijt vanmorgen was alweer typisch Frans. Daarna even zoeken naar de bakker en om 10h30 was ik dan eindelijk weg. De route is nog steeds even mooi. Door de nationale feestdag hangen er zelfs overal vlaggetjes. Best leuk. Vandaag heb ik mijnindeling eens een beetje veranderd. In plaats van ´s middags één keer te eten heb ik nu eens gegeten in twee keer. Dat komt door dat sober ontbijt waarschijnlijk. Tegen de middag was  ik leeggereden en dus heb ik al iets gegeten. Om twee uur heb ik dan echt gegeten.

Om vier uur begon het te regenen. Ik stop aan de kant onder een boom en trek mijn regenjas en broek aan. Wanneer ik mijn schoenovertrekjes neem krijg ik een prik in mijn rechter hand. Wanneer ik ze open zie ik een bijtje op de grond vallen. Haar angel zit in de muis van mijn hand. Het angstzweet is al snel daar. Toen ik klein was heb ik eens een steek van een wesp in mijn hand gekregen. Een half uur later was mijn hand en pols twee keer zo dik geworden dan normaal en moest ik snel naar de dokter en kreeg ik een geweldige spuit in mijn bil. Twee dagen heb ik niet kunnen zitten en een week lang was ik erg onhandig. Deze namiddag ben ik kalm gebleven. Ik heb de angel er voorzichtig uit getrokken en heb op het won je gezogen. Maar veel kreeg ik er niet uit. Daarna heb ik er insectenzalf aan gedaan en een ontstekingsremmer ingenomen. Mijn hand is niets gezwollen, maar mijn linker oog is constant vochtig en ziet alweer minder dan daarvoor. Voor de rest lijken mijn spieren precies nog strammer dan daarvoor. Maar of dat daar van is weet ik niet.

Iets vóór zes uur ben ik in Beaune gestopt. In het eerste hoteldat ik tegen kwam vertelde men mij dat waarschijnlijk alles vandaag vol ging zitten. Maar gelukkig heeft de vrouw van de toeristische dienst nog een geweldig kamertje voor mij gevonden. Toen ik hier aankwam hoorde ik de dame aan het loket zeggen dat alles volzet was. Ik had dus heel veel geluk.

Vanavond ben ik hier in het stadje een forel gaan eten en naar een Barok opera gaan kijken. Dat was in de kerkte doen. Zij speelden vandaag voor een volle kerk. Maar iedereen die binnen zat moest daar ook blijven. Een vlezige man achter aan de ingang verzocht iedereen die de zaal wou verlaten om terug op zijn plaats te gaan zitten. Na één uur en een kwartier was het spektakel gedaan. Ikvond het leuk om eens gezien te hebben, maar ik ga morgen toch niet terug moesten zij het opnieuw doen.

Nee, morgen ga ik eerst 75 km naar de druifjes kijken en daarna begint het echte werk. Omhoog zal het gaan. Wanneer ik daarnet door het volgende boekje bladerde, kreeg ik de indruk dat ik thuistoch wel een kleine inschattingsfout heb gemaakt. Ik weet hoe die kleine hoopjes in het boekje er in werkelijkheid uit zien. Als ik dat reflecteer naar het parcours dat ik gepland heb voor de komende week dan besef ik maar al te goed dat er mij zware dagen tegemoet komen. De uitzichten zullen zonder meer fantastisch worden. Ik denk ook dat 15 dagen zeer krap gaan zijn. Neen, ik ben er nog lang niet.

Frans patriotisme

sfeerbeeldje

14-07-2012 om 23:49 geschreven door Jan  

Gisteren avond heb ik nog wat liggen sukkelen met de internetverbinding. De – toch wel knappe – dame aan het onthaal had mij een vervallen internettoegangscode meegegeven. Met een nieuwe code was het euvel opgelost en kon ik naar hartenlust 24 uur surfen. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik alweer niet vóór één uur in mijn bed lag. Verslagje maken, foto´s verkleinen, verslagjes van de vorige dagen op de blog zetten, mijn mail lezen en hop, de klok stond op één uur. Vandaag zal het niet waar zijn. In dit hotelletje in Bains-les-Bains is er geen internet. Maar ik ben allang blij dat ik niet in mijn tentje hoef te slapen. De kans dat het vannacht droog blijft lijkt mij erg klein. Al is het vandaag  gans de dag droog gebleven ondanks de weersvoorspellingen.

De  dag kon vandaag bijna niet beter beginnen. De juffrouw aan het ontbijt was alweer erg mooi en het eten smaakte heerlijk. Om half elf fietste ik terug naar het fraaie “place Stanislas” om daar terug in te pikken waar ik gisteren gestopt was. Na een stop bij de bakker en een Turkse kruidenier reed ik Nancy uit. Het doel van vandaag was ergens tussen 100en 120 km te fietsen en proberen een hotel te vinden . En voilà. Ik heb alweer mijn doelstelling gehaald.

Ook vandaag ben ik weer 5 fietsers tegen gekomen. Van de 2 laatste weet ik niets. Die zag ik een dorpje binnen rijden 10 meter vóór mij waar ik moest afdraaien. Maar het eerste drietal vond ik wel leuk. Ze waren met twee jongens en één meisje. Eén van de jongens is vertrokken voor een reis van 14 maanden door o.a.  Europa en de Verenigde Staten. Als ik mij niet vergis is zijn blog: www.guitarbiking.com (ik zoek het meteen op wanneer ik terug internet heb). Waar ik alleen maar van droom wordt bij andere mensen gewoon werkelijkheid. Morgen sluit zijn vriendin aan in Epinal en de twee andere mensen komen terug als ze in Barcelona zijn heb ik begrepen. Zij hadden er echter helemaal geen nood aan om 100 km per dag af te leggen en dus heb ik hen deze middag achter gelaten wanneer zij gingen eten.

Verder vond ik het vandaag alweer een heel erg mooie rit. Vaak fiets je hier langs heel erg kleine kanaaltjes met best een groot verval. En dan vraag ik mij wel eens af of dit nog wel leuk is voor de schippers die hier  met een engelengeduld van sluis naar sluis moeten varen. Op een gegeven moment kom ik aan zo een sluizencomplex een groep fietsende kinderen tegen met enkele begeleiders. Ze hadden net op elkaar gewacht wanneer ik eraan gefietst kwam. Het achterste gedeelte van de kinderen ging opzij, maar de voorste sprongen als bezetenen op hun fietsje en deden of ze mij niet gezien hadden. Ik bel,… Zij gaan dan toch opzij… en na dat ik hen voor ben, hoor ik dat één begeleider samen met enkele kinderen aan het volgen zijn. Aan de volgende sluis komt er zo een dikker jongetje naast mij gereden en zegt “tour de France, tour de France” terwijl hij hevig schuddend op zijn fietsje het bergje van de sluis neemt. Ik blijf rustig op mijn zadel zitten en kijk eens naar mijn snelheid. 21km/h! Wanneer we boven aan de sluis komen draait zijn tong bijna tussen zijn voorwiel. Misschien moet hij eerst nog wat trainen vóór hij aan de tour begint. Ik hoor de begeleider die mee in mijn wiel hing tegen de jongen zeggen dat ze even moesten wachten op de groep. Daarna heb ik hen niet meer gezien.

Het doel voor morgen is Gray en dat is ongeveer 120 km fietsen. Maar eerst hoop ik te genieten van een welverdiende nachtrust.

Uitzicht richting Vogezen.

Even verder heb ik ze even ingezoomd.

13-07-2012 om 22:57 geschreven door Jan