Vanaf zaterdag bemerkte ik wel terug een lichte verbetering. Alles zat losser en na mijn loopsessie van 90 minuten had ik geen last meer bij het diep inademen. Enkel het hoesten en het niezen leverde nog pijnscheuten op.Wel had ik voor een tempo van amper 10 km/uur een gemiddelde hartslag nodig van 146 slagen/minuut. Dat is 10 slagen meer dan normaal en wijst op mijn nog zwakke conditie. Toch hield ik er een goed gevoel aan over en misschien dat ik morgen op de MTB spring en het parcours van de duatlon in Geel-Bel alsnog opnieuw ga verkennen. Normaal zou ik dat vandaag samen met Pieter Boonen hebben gedaan maar omdat het me vrijdag zo slecht afging had ik dat maar afgezegd. Ik besef dat een deelname volgende week zondag eigenlijk niet meer haalbaar is maar tegen beter weten in probeer ik mij toch nog te prepareren. Aanstaande donderdagavond beslis ik over een eventuele deelname.

Na pakweg 1,5 km opwarming kwam ik aan in de Krombrakenstraat. Daar is er aan lus van rond de 500 meter. Bedoeling was om 6 rondjes te lopen onder de 2 minuten wat gelijk staat met een snelheid van iets boven de 15 km/uur. Tussen elke ronde liet ik mijn hartslag eerst terugzakken onder de 110 slagen/minuut vooraleer de volgende ronde aan te vatten. In praktijk staat dat gelijk met een rustpauze van iets meer dan 3 minuten. In bijlage mijn laatste en tevens snelste ronde. Ik liep deze 6 rondes tegen een gemiddelde van ruim 16 km/uur oftewel een tijd van 1.52 min over 500 meter. Het doel is om deze training deze maand nog minstens 2 keer op het programma te zetten. 

Gisterenavond had ik op de hometrainer nog 45 minuten soepel rondgedraaid tegen gemiddeld 26 km/uur. Ik voelde dat effect nog na amper enkele honderden meters. Mijn rechterkuit voelde verdacht stijf aan maar ik ging ervan uit dat dit er na een kwartiertje of wat wel uit zou gaan. Na pakweg 20 minuten was het ergste inderdaad achter de rug maar toen schoot er iets in mijn knieholte terwijl ik ook nog eens een blaar tussen mijn tenen voelde opkomen. De zeurende pijn in mijn knieholte bleef heel lang aanhouden en werd op een gegeven moment zo erg dat ik op het punt stond even te wandelen. Gelukkig had ik bij mijn vertrek nog snel een muesli-reep meegenomen. Die speelde ik langzaam naar binnen waardoor ik terug extra krachten kon opslagen en de pijn verminderde. Psychologie ? Uiteindelijk heb ik gedurende 135 minuten nonstop kunnen doorlopen. Bij aankomst thuis had ik bijna 23 km extra op de teller staan. Hopelijk recupereer ik snel en zijn de mankementen van vandaag morgen al weer verleden tijd.

Vandaar dat ik deze week al een aantal keer op de hometrainer ben gesprongen om zo mijn kilometers te kunnen blijven ronddraaien. Helaas beidt dit toestel mij niet de mogelijkheid om het trapvermogen te regelen waardoor mijn training meestal beperkt blijft tot 30 minuten heel soepel ronddraaien zonder ook maar 1 zweetdruppel te produceren. Maar aangezien mijn MTB nog tot en met dinsdag bij de fietsenmaker staat om tubeless banden te laten opleggen, probeer ik zaterdag en/of zondag wel wat kilometers op de fietspaden naast de hoofdwegen te lopen om de basisconditie te onderhouden.

Na een laatste plasje wachtte ik tot er een zich een hele meute MTB-ers op gang trok en ik klikte mijn karretje eraan. De eerste 5 km werden traditioneel aan een zeer snel tempo gereden. Het was me ook al meteen duidelijk dat dit een veel modderig en dus zwaarder parcours was dan de vorige keer in Retie.Toen we onze weg vervolgde in het militair domein van Grobbendonk werd ik kilometerslang tureluurs van de ene single track na de andere. Er werden daarbij ook veel hoogtemeters afgelegd zodat ik mij genoodzaakt zag om na pakweg 12 kilometer even opzij te gaan staan en wat te bekomen. Ik zat weer met een appelflauwte en moest dringend koolhydraten naar binnen spelen. Gelukkig had ik een goed gevulde drinkbus en wat bananenpuree bij. Het was nodig ook want de bevoorradingspost verscheen pas na goed 27 km. Met een tomatensoep en een suikerwafel in de maag vervolgde ik mijn weg. Net zoals de vorige keer in Retie kwam ook nu het beste moment voor mij na de bevoorrading. Ik kon op zandstroken rond de 22 km blijven ronddraaien en stak meermaals een aantal voorgangers voorbij. Komt daarbij dat ik op een gegeven moment op bekend terrein aankwam : de bossen tussen Lichtaart en Herentals nabij Floreal. En dat scheelt tot een hele slok op de borrel. Je weet wat er achter welke bocht ligt, waar het hard klimmen is en waar je kan recupereren. Terreinkennis blijft dus een belangrijke factor in de voorbereiding naar wedstrijden toe. Iets wat ik zeker in het achterhoofd moet houden wanneer in maart de winter-duatlons eraan komen.

Voorbij Floreal moesten we nog een 9-tal kilometer ronddraaien. Gedurende een aantal kilometers beet ik mij vast in het wiel van een voorligger en dit liet mij toe om een kwartier lang goed te kunnen recupereren. Het liet me zelfs toe om nadien 2 Eticc-boys te volgen die bij momenten vlot 25 km/uur reden. Voorbij het bord van Herentals Centrum was het beste er toch wel af en na bijna 47 km kwam ik terug aan op de parking. Gelukkig en voldaan zoals dat heet. En vooral blij dat ik geen lekke band heb gereden. Onderweg toch weer een tiental ongelukkigen tegengekomen. Ik heb er de afgelopen dagen nog even over nagedacht om een workshop te volgen rond het vervangen van binnenbanden. Maar uiteindelijk besloten om er deze week nog nieuwe tubeless banden op te laten leggen bij mijn fietsenboer in Kasterlee. Want volgens kenners rijd ik rond met een soort van zomerbanden. Maar dat had ik ondertussen in die modderige omstandigheden van de afgelopen weken ook al door.

Rond 8.45 uur vertrokken we meteen tegen een pittig tempo voor 43 km MTB-plezier. De eerste km waren nog op verharde ondergrond dus dat lukte me wel. Maar vanaf de eerste zandstroken besefte ik meteen dat het een hels ritje zou kunnen worden. Tijdens de eerste de beste single track heb ik daarbij tijdens een afdaling meteen ne stevige totter (= val) gemaakt. Gelukkig zonder materiële en lichamelijke schade. Omdat ik niet wilde onderdoen voor mijn 4 reisgezellen vanuit Kasterlee was het vaak allen hens aan dek voor mij om toch in hun spoor te kunnen blijven. En toen we na pakweg 15 km de eerste keer vol wind op kop moesten rijden draaide mijn maag al een paar keer om : tekort aan koolhydraten ! Gelukkig had ik mijn drinkbus bij maar eigenlijk was het al wat te laat. Maar doordat we een gevaarlijk traject naast de rivier de Nete moesten afleggen zakte het tempo ook zodat ik terug wat kon recupereren. Na goed 20 km was er een bevoorradingspost voorzien met soep, AA-drink, bananen, peperkoek, suikerwafels en speculoos. Ik nam voldoende tijd om het één en het ander naar binnen te spelen. Na deze rustpauze besloot ik om meer mijn eigen tempo te gaan rijden en dus niet persé mijn 4 metgezellen te willen volgen (correctie: 3 metgezellen want eentje had al moeten passen en was gedurende het eerste gedeelte al terug huiswaarts gekeerd, wat toch bewijst dat het tempo zeker niet van de poes was). Vanaf toen ging het me ook beter af. Ik reed misschien 1 à 2 km trager dan voorheen maar kon daardoor ook meer recupereren en al eens rondkijken. Want het moet gezegd worden : een prachtig parcours op soms amper 7 km in vogelvlucht van bij mij thuis waar ik het bestaan niet van kende. 

Wanneer we precies aankwamen aan C.C. Den Dries weet ik niet maar wel dat ik de laatste km nog vlot rond ronddraaien tegen 30 km/uur. Een teken dat ik best wel tevreden kan zijn over mijn basisconditie maar vlammen op groot vermogen is toch nog niet weggelegd voor mij. Maar ik ben wel erg enthousiast over dit soort tochten. Volgens mijn km-teller had ik die dag in totaal 65 km gereden tegen een gemiddelde van ruim 20 km/uur. Volgende week heb ik er opnieuw eentje in mijn trainingsschema opgenomen, in Herentals ditmaal. Het probleem is dat ik alles eigenlijk graag doe maar dat ik stilaan ook begin te beseffen dat er maar 24 uur in een dag en 7 dagen in een week zijn en ik dus selectief tewerk zal moeten gaan in 2013 .

De beveiliging in de kleedkamers is eenvoudig maar zeer essentieel. Je sluit jezelf langs een kant op en wanneer je de deur aan de andere kant dichttrekt kan die enkel maar met een sleutel worden geopend door een bewaker nadat je eerst je bandje met nummering hebt getoond. De bovenkant van de kleedhokjes is met een afrastering dichtgemaakt dus erover klimmen is niet mogelijk.

Het zwembad zelf is in vergelijking met wat ik in Kasterlee gewoon ben hallucinant groot. Men vertelde mij dat het een 25-meterbad zou zijn maar volgens mij is het langer (het blijkt volgens de website in bijlage inderdaad zelfs 33 meter te zijn). Het zwembad is opgetrokken in een art-deco stijl (denk ik), wel wat afgeleefd maar nog steeds met een ziel. Ik denk dat ik 22 baantjes heb getrokken op een 1/2 uur. Niet bijster veel maar voldoende voor deze eerste keer. En het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze me daar zien.

Gelukkig was zaterdag een prachtige dag om de vooropgestelde 1/2 marathon af te leggen. Ik legde de ruim 22 km af in een goeie 126 minuten, inclusief 2 plaspauzes. Tot 16 km ging het tegen een looptempo van 10,5 km angstaanjagend vlot. De kilometers daarna versnelde ik stelselmatig naar 11,5 km en toen nam de hartslag ook verhoudingsgewijs toe. Gezien de bijtende koude bij aanvang van de training kon ik het winterzonnetje danig appreciëren. In combinatie met het rustgevende witte sneeuwtapijt in de Netevallei prijsde ik me gelukkig dat ik 30 maanden geleden definitief voor het lopen heb gekozen.

Woensdag ben ik meteen na aankomst van het werk rond 18.30 uur 3 lussen van 4 km gaan lopen tegen een zeer gezapig tempo van 10 km/uur. Na 5 kwartier was ik het wel beu als koude pap. Heel de tijd in je eentje in de duisternis lopen en voortdurend een "hier ben ik precies al gepasseerd" -gevoel. Dan was de training van donderdag wel meer mijn ding. Omstreeks 15.30 uur vertrokken richting Kastelse heuvels en ruim 3 kwartier een intensieve training/fartlek afgewerkt waarbij je stelselmatig je tempo verhoogt. Ik volgde hierbij grotendeels het parcours van Roger Wils dat hij uittekende voor de jaarlijkse Sinksenjogging. Een moordend traject met veel hoogtemeters maar wel één waar je op kracht en snelheid kan trainen. Zo liep ik de laatste 500 meter nog tegen een ambitieuze 14 km/uur en een piek van 167 hartslagen/minuut. 

Als het zaterdag niet te beestig weer is voorzie ik een extensieve training over 21 kilometer. Ik zou mijn conditie op die afstand zeker willen behouden want volgend jaar plan ik mijn eerste marathon in. Maar meer daarover in de loop van de de volgende weken. En zondag is het de bedoeling om deel te nemen aan de MTB-veldtoertocht in Geel ten Aard over een afstand van 40 km. Ik weet dus weer wat te doen in het weekend.