|
Het lijkt of mei en juni piekmaanden zijn voor iedereen. Althans, voor mij en degene met wie ik samenwerk. Buiten dat is er ook een andere tendens waar te nemen: die van richting. Confronterend is de vraag te stellen waar je over drie of vijf jaar staat. Wat dit betekent voor de komende tijd. Hoewel dit voor de creatieveling, maar eigenlijk voor de mens in het algemeen, de vloek is van het leven (zoekende zijn, een doel vinden), blijft er gelukkig verder geproduceerd. Meer zelfs.
Met 'Onze Mooie Zonden' gaat het goed. Het is verrassend voor de schrijver, hoewel ik meen Nabokov nooit die mening toebedeeld was, hoe een verhaal onder zijn ogen een andere wending kan nemen. Personages nemen plots zelf een keuze of een verhaal schrijft zichzelf opnieuw en behandeld een ander perspectief, luchtiger, grappiger.
Buiten dit aspect, inspireert (ik heb onlangs geleerd dat men enkel inspiratie in de mond mag nemen als die inspiratie zich ook echt manifesteert in een daadwerkelijke actie) de literatuur ook die ik lees. Nieuwe schrijvers die je ontdekt of oude schrijvers die je herontdekt. Feest.
Het zijn verhalen. Het blijven verhalen. Het is allemaal één groot verhalenfestijn.
En hoe cliché het ook klinken mag: hoe meer je de diepte ingaat, hoe meer je erachter komt hoe weinig je nog weet.
|
