Laten we niet verzaken... U - en dus ook mezelf - te updaten over schrijfsels. Want het is niet stil. De 30+ verhalen (refererend naar het volume, niet de leeftijdseis) worden langzamerhand geredigeerd. Blij met de ondersteuning van het tekstbureau taalnaartaal.nl. Het betreft hier Onze Mooie Zonden. En ondertussen lees je wat. Heeft meer iets weg van verslinden. Bent u de schrijver die zich tegen het voorhoofd slaat van nijd wanneer een auteur een prachtige stuk verhaal aan de dag legt? Geniet maar. Tot binnenkort!
over het uitblijven van schrijversvakanties en een incestueuze Mozart.
Door: Niels A. Moorthaemer.
Ferdy Karto is genomineerd voor de Blauwe Inbussleutel voor zijn laatste Engelstalige roman The astonishments of Stork Mayfield.
We ontmoeten elkaar in de Urban-Us. Het is vrij druk. Ik tref hem op een bank waarvan de rug tegelijk een tussenmuur in de ruimte vormt. Hij draagt een lichtbruine coltrui en ik merk een duimring op. Als ik naar het zitje toeloop, zie ik dat hij koortsachtig op een verfomfaaid papiertje schrijft. Dan merkt hij me op, propt als een betrapt kind het papiertje in zijn broekzak en staat op om me met zijn koude hand een stevige handdruk te geven. We bestellen elk een thee. En terwijl hij de ruimte scant installeer ik me op een zwarte wiebelige stoel en vraag me af of er in dit rumoer een interview mogelijk is. Ik besluit informeel te beginnen.
Heeft u las van fobieën?
Huh?
Angsten, buitengewone vrees
Is leven niet het spel tussen een staat van angst en niet-angst?
Is de activiteit van schrijven een manier van omgaan met uw angst?
Ik geloof niet dat ik door schrijven meer of minder angstig word. Wel verslijt je meer stoelen, omdat je veel zit. (Denkt na) dus dan ben je wellicht bang dat je binnenkort een som geld moet uitgeven. Of dat je in een helse meubelzaak je nieuw stoelsel uitkiest.
Stoelsel is geen correct Nederlands.
U weet denk ik wat ik bedoel. En volgens mij is dat de bedoeling van taal. De truc is om er juist een creatief sausje overheen gieten. (giet de honing in de thee) Niet dat ik daar zon ster in ben. Mijn schrijfsels verkopen niet.
U klinkt echter niet verbitterd, redelijk stabiel eerder.
Het valt allemaal ook wel mee, inderdaad.
Om dan toch antwoord te geven: mijn grootste angst is dat ik voor een zweefkwast wordt gehouden. Of erger nog: een hippie. Dat ben ik niet. Geen narcistische navelstaarderij. Mensen vind ik mooi. Ik vind de lijn van het leven en al haar gebruiken mooi. Zaken die niet economisch te beredeneren vallen.
Bent u niet bang voor de eventuele onwaarheden in uw nieuw uitgebrachte werk? Het gaat immers om een context waarin u zelf niet bent opgegroeid.
Nou, (onderdrukt een oprisping) het gaat ook niet om mij. Ik ben maar een kanaal, een verteller. U rekent een thriller schrijver toch ook niet persoonlijk af op al die moorden in hun boeken? (begint te lachen) U moet toegeven, het is wel gevat: een thrillerschrijver afrekenen.
Hoe gaat u in vredesnaam om met auteurs van sprookjes? Of met sciencefiction?
Hoe komen uw verhalen dan tot stand gezien u nooit op de locatie bent geweest?
Dat weet ik ook niet. Er zijn genoeg schrijvers die perse vier maanden zonder vast voedsel op een kameel in de Sahara moeten rondreizen voordat ze iets kunnen schrijven over de structuur van een woestijntent. Dat zal trouwens wel een officiële naam hebben, zon woestijntent.
Ik weet dat als ik daaraan zou beginnen, ik mijn hele oeuvre uit het raam zou gooien. Ik zou herschrijven. Maar ja, dat is nu te laat. Bovendien ben ik van mening dat het meeste in het proces plaatsvindt. Iets wat me altijd amuseert: een schilder werkt hard om op het moment dat het stroomt een schilderij te maken. Dan is het af, klaar. Voor de kunstenaar is het voltooid, maar dan komt het publiek pas. Dan mag het voor eeuwig in de begraafplaats die het museum heet blijven hangen. (wrijft in zijn handen en tuit zijn lippen)
De enige reden dat ik geen schrijversvakantie op locatie heb kunnen nemen is dat ik niet bij financiële machten was. En dat is overigens geen noodkreet.
Zullen we wat zoets bestellen? Ik ben best wel een zoetekauw namelijk. Dat is overigens een woord dat ik een keer wil gebruiken in een verhaal, maar de context ontbreekt nog. Soetekouw is trouwens een achternaam. Wat was uw achternaam ook weer? Ik heb ooit een man gekend die Achtienribbe heette. Echt waar.
Zijn daar geen subsidies voor?
Oh, genoeg (nipt van de thee, waarbij het lepeltje aardig in de weg zit), maar ik schrijf liever fictie dan projectplannen waarin je alles wat je doet maatschappelijk moet maken. Kunst hoeft zich niet te legitimeren. Ik ga niet zeggen dat ik kunst maak, dat is een hartelijke grap waar ik hard om zou kunnen lachen, maar zonder kunst bestond er alleen nog maar televisie en fabriek.
(neemt kop thee in zijn handen) De thee is nu toch wel lauw. Daar bestaat een Iraaks gezegde over.
(de koek wordt op tafel bezorgd) F: Kijk, twee vorkjes. Kunnen we samen snoepen. (neemt het vorkje en drukt een stukje koek af. Stopt deze in mond en doet even de ogen dicht)
Ondanks uw gevecht voor de realisatie van uw kunsten bent u toch genomineerd voor de Blauwe Inbussleutel.
Ik moet eerlijkheidshalve toch bekennen dat ik die prijs zelf verzonnen heb.
Oh?
Ja, je moet toch iets doen om jezelf te belonen. En het staat altijd prachtig op zon boekcover. Mensen hebben het erover: nou, die Karto is wel mooi genomineerd voor een prijs. Doet het er dan toe welke prijs of waar die vandaan komt? Weten wij veel. (veegt zijn chocoladevingers af aan het servetje)
Nou, de jury bestond uit mijn 10-jarige nichtje, mijn moeder en ondergetekende. Mijn moeder leest niet zoveel omdat ze dyslectisch is, een boek lezen kost haar al gauw drie jaar van haar leven. En ik heb met mijn nichtje nog zitten bekvechten omdat zij één of ander jeugdboekvehikel wilde nomineren. Iets met modelachtige meisjes die eruit zien als katten en werken als detectives. Als compromis hebben we die dan maar op de shortlist gezet. Ook mijn broertje wilde zijn dagboek nomineren, maar dat vond een vorm van belangenverstrengeling omdat hij familie is. Ik heb hem maar gezegd dat de categorie fictie was en op grond daarvan zijn boek uitgesloten. Maar als ik het er nu zo over heb, besef ik dat zijn dagboek op grond hiervan juist wel genomineerd had mogen worden. Enfin, de concurrentie is die kattenwijven, een protestants liedjesboek en streekroman. Maar ik denk dat ik een hele grote kans maak.
U bent een groot dierenvriend. Zijn er dieren gebruikt voor de artistieke doeleinden van dit boek?
(zet pardoes zijn kop thee neer) Ben ik een groot dierenvriend? Ik erger me rot aan grote dierenvrienden. Als een hond me aanstaart zal ik niet schromen hem een aai over zijn bol te geven, maar grote dierenvriend gaat wel ver. Grote dierenvrienden willen iedereen die een dier ook maar een beetje leed aandoet bruut en middeleeuws martelen. Meestal gaat het dan om dieren die er schattig uitzien. Ik heb nog nooit een dierenvriend uitzinnig van woede zien reageren op het ombrengen van een paar motten. Om antwoord te geven op uw vraag (kucht): er zijn wat zalmsalades gebruikt tijdens het schrijfproces. Mogelijk is ook dat een paar kippen enig ongemak hebben ondervonden van het uitpoepen van hun ei wat later door mij als ontbijt gebruikt werd.
Ehm, wat wilt u met dit boek vertellen?
Niets. Het is een zoveelste verhaal. Het hoeft niet perse iets te doen bij iemand. Het kan raken, maar ook niet. Ik hoop dat het iemand kan meenemen. Reflectie, perspectief; dat soort dingen.
Wat gaat u met de opbrengsten van het boek doen?
Ik denk dat ik met de totale opbrengt mezelf eens flink trakteer, in de vorm van een lekkere punt notentaart en een glaasje appelsap. Waarschijnlijk moet ik dan nog een paar duiten bijleggen, maar dat heb ik er dan wel voor over. Verder zal ik de spirituele opbrengst volledig verkwisten aan mijn eigen waanbeelden. Misschien levert de opbrengst nog wat inspiratie op voor mijn muntencollectie.
U spaart munten?
U reageert wel erg enthousiast! Ik maakte maar een grapje. Ik heb een hekel aan munten.
Welke personen hebben grote invloed op uw werk?
(neemt nog een hap van de koek) Het is ook zo lastig dat te filteren. Of zoals ik laatst in een advertentie zag: een punt te maken in plaats van een wazige vlek. Maar ik denk dat we bang zijn om rolmodellen te kiezen. Wat als ik Mozart de beste componist ter wereld vind, maar dan kom ik erachter dat er één sonate is die foeilelijk is. Of als bekend wordt dat Mozart zijn handen niet enkel voor het beroeren van de toetsen gebruikte?
Wilt u als kosmopoliet Rotterdam op de kaart zetten?
Kosmopoliet? Daarmee beledig je echte wereldburgers (begint te lachen).
Het is die atonaliteit waar iedereen zo trots op is, blokken gebouwen zonder een greintje ambacht of verbeeldingsvermogen. Zonder vrouwelijkheid, zonder elegantie. Waar elegantie dan weer verward wordt met luxe. En commentaar op de stad betekent verketterd worden. Verbitterdheid alom. Het rücksichtlos, gekleineerd karakter stijgt naar de oppervlakte. De stad is keihard.
Dank voor uw tijd.
Zijn we al klaar dan? Ik dacht ik krijg nog vragen over jeugd en zo. Die overigens heel goed was. Hobbies? Denkbeelden? Nee? Mijn verhoudingen met pop artiesten? Mijn uithalen naar de spirituele leiders? Onthullende experimentele podiumpresentaties uit het verleden?
- F. Karto is momenteel druk bezig met het publiceren van de roman Onze Mooie Zonden.
Hoera, een van mijn verhalen is gepubliceerd in een magazine. Het betreft het verhaal 'Visite Afleggen', te vinden in het juli nummer van Stichting A. Aanraking. Verder is er met een essay deelgenomen aan een wedstrijd en is het nog wachten op de publicatie van een artikeltje in het tweede nummer van Het Potentieel. Na een fijne schrijfbijeenkomst en meer op de agenda is het veel werken. De afgelopen twee weken meer dan 7 verhalen geschreven, waarvan er drie onlangs van feedback zijn voorzien en aangepast zullen worden. Momenteel nog bezig met het bijwerken van twee andere verhalen. Waarschijnlijk komen ze allen terecht in de uit te brengen bundel. Het zijn niet enkel 'korte verhalen', maar tevens 'vignettes'- korte schetsen of (persoons)beschrijvingen.
Ik hoop over twee maanden ook mijn site in een geheel nieuw jasje te hebben gestoken.
Mijn belofte hier binnenkort weer verhalen te plaatsen zal binnenkort worden gerealiseerd.
Ik beloof het.
Eerst nog even genieten van de fijne zomerdagen en haar inspiratie.
Het lijkt of mei en juni piekmaanden zijn voor iedereen. Althans, voor mij en degene met wie ik samenwerk. Buiten dat is er ook een andere tendens waar te nemen: die van richting. Confronterend is de vraag te stellen waar je over drie of vijf jaar staat. Wat dit betekent voor de komende tijd. Hoewel dit voor de creatieveling, maar eigenlijk voor de mens in het algemeen, de vloek is van het leven (zoekende zijn, een doel vinden), blijft er gelukkig verder geproduceerd. Meer zelfs.
Met 'Onze Mooie Zonden' gaat het goed. Het is verrassend voor de schrijver, hoewel ik meen Nabokov nooit die mening toebedeeld was, hoe een verhaal onder zijn ogen een andere wending kan nemen. Personages nemen plots zelf een keuze of een verhaal schrijft zichzelf opnieuw en behandeld een ander perspectief, luchtiger, grappiger.
Buiten dit aspect, inspireert (ik heb onlangs geleerd dat men enkel inspiratie in de mond mag nemen als die inspiratie zich ook echt manifesteert in een daadwerkelijke actie) de literatuur ook die ik lees. Nieuwe schrijvers die je ontdekt of oude schrijvers die je herontdekt. Feest.
Het zijn verhalen. Het blijven verhalen. Het is allemaal één groot verhalenfestijn.
En hoe cliché het ook klinken mag: hoe meer je de diepte ingaat, hoe meer je erachter komt hoe weinig je nog weet.
Draaiende bordjes, u weet wel; die gewoon in uw keukenkastje staan opgestapeld. Dat zo'n Aziatisch uitziende man ze op een lange stengel aan het draaien brengt en zo een aantal draaiende borden op 'n rij omhoog weet te houden. Zo voel ik het niet. Ondanks dat ik hard bezig ben met de productie van mijn show (FFSS) en daarnaast met het Scherzando Trio tour (verhalen met klassieke muziek) is er ook nog genoeg inspiratie voor proza. Ik ben momenteel druk schrijvende met de verhalenbundel 'Onze Mooie Zonden' en tevens ook met 'The Astonishments of Stork Mayfield'. Eerstgenoemde kent een flink aantal verhalen, wisselend in grootte, met een luchtig karakter. Enkele eerder verschenene verhaaltjes uit deze blog zijn daarin ook opgenomen.
Ik hoop binnenkort wel de tijd te vinden wat stukken weer op deze blog te zetten.
Op een ochtend was het zomaar begonnen en sindsdien hield hij er niet meer mee op. Naast deze geluiden was er verder weinig op te merken aan enig rumoer van zijn kant. Hoogstens hoorde ik hem wel eens lachen tijdens een telefoongesprek. Zijn rollende lach, die veel op hoesten leek, werd dan door de tussenliggende muur afgezwakt en vervormd, waardoor een soort onderwatergeluid overbleef.
Iedere ochtend hoor ik nu iets waarvan ik verdenk dat het de arias van Rossini zijn. Zeker weten doe ik het niet, want Ik kan ze niet goed ontcijferen. Wellicht komt dit doordat hij zingt zonder dat hij de woorden van de compositie kent. Soms weet ik bijna zeker dat het de melodie uit de Barbier van Sevilla is, maar dan volgt ineens een modulatie en zet hij voort in een voor mij onbekend wijsje. Hij doet het ook alleen maar in de ochtend, tijdens het douchen. Het duurt namelijk maar zeven minuten gemiddeld.
We zeggen elkaar wel eens gedag op de campus. Het is een verschijning die je snel over je hoofd ziet, maar er gaat wel iets vrolijks van hem uit als je hem opmerkt. Hij is ergens in de veertig, maar dat zou ook zo vijftig kunnen zijn. Hij heeft niet dat nerveuze, bleke gezicht wat andere mannen hier hebben. Wat betreft mannen is het hier sowieso zeer matig, enkel sacherijnige gezichten die onder een masker van gedachten schuilgaan. Daarvoor wil ik mijn vrouwelijke charmes niet in de strijd gooien. Ik ben van de oude stempel ik wil veroverd worden. Wellicht dat ik daarom met Samuel vrij. Het was hem of een keur aan West-Europese bleekneuzen. En terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of mijn buurman ook wel eens geluiden van mijn kant hoort. Ik hoop dat de muren bestand zijn tegen de geluiden voortkomend uit Samuels nachtelijke bezoeken. Er is naast het mijn proefschrift naar deontologische elementen in de welzijnssector maar één andere zaak waar ik me gepassioneerd en blind aan overgeef en dat heeft met datgene tussen Samuel en mij te maken.
Ik weet niet eens meer hoe mijn buurman heet, maar we hebben elkaar wel eens gesproken. Het was op een druilerige lentedag, op het pleintje voor ons gebouw. We hebben enkele minuten gepraat. Ik weet wel nog dat hij naast het bankje stond waar ik op zat, in de schaduw van de enige plataan. Nadat we beleefdheden hadden uitgewisseld en over het nieuwe gebouw van het lectoraat hadden gepraat, vervolgde hij zijn weg.
Ik weet het een en ander over hem via Mayra, wiens broer op zijn afdeling werkt. Mayra vertelde me dat mijn buurman uit Wit-Rusland of één van de Baltische staten komt. Ze vermeldde dat ze altijd de landen uit die regio door elkaar haalde, maar in elk geval moest ik het in die hoek zoeken. Ze vertelde dat hij een zeer getalenteerd tennisser was. Hij won van s lands (laten we dan maar van Wit-Rusland uitgaan) grootste namen. Langzaamaan volgden scouts hem met bovenmatige interesse. Uiteindelijk kwam niemand minder dan Pip Stewart kijken op één van zijn trainingen. Het was een groot geheim gebleven, anders stond dat povere trainingscomplex vol mensen. Mayra vertelde het met haar dramatische inslag. Haar gezicht sprak van ongeloof.
Pip Stewart. Die kwam even langs op zijn training omdat ie zoveel over hem had gehoord. Hij was onderweg naar een Masterstoernooi en wilde hoe dan ook de jonge Kaukasiër een balletje zien slaan. Ik moest toegeven dat het behoorlijk vreemd klonk dat een levende Britse tennislegende naar het Oostblok zou afreizen om een bovengemiddeld speler te zien optreden, maar ik nam het omwille van het verhaal van haar aan. Die Stewart kwam met zijn gevolg de baan op en bleef netjes achter de lijnen staan. Na een aantal slagen tijdens een oefenwedstrijd tussen het jonge talent en een semiprofessionele speler, was hij zeer onder de indruk. Die krachtige backhand, ongeëvenaarde boogballen, prachtige lobjes en vooral het sterke spelinzicht. Het talent kon zijn tegenstander een rad voor ogen draaien. En dan de schwung die hij demonstreerde. Die nonchalance en zijn kwajongensgezicht maakte hem een aantrekkelijke speler. Zonder enige terughoudendheid bood Stewart hem na de training van alles aan. Hij had het over contracten, sponsors, toernooien, maar die arme jongen was niet eens ingeschreven bij de internationale tennisbond, laat staan de regionale. En de administrateur van de vereniging kon zelfs zijn inschrijfkaart niet meer terugvinden. Het schijnt dat onze Wit-Rus met onbedoelde zorgeloosheid Stewart wat lauwtjes toesprak, zo liet Mayra weten.
Hij zei: Dit hier is allemaal maar een spelletje. Een erg vermakelijk spelletje, maar eigenlijk is het tijdverdrijf. Hij had het helemaal niet brutaal bedoeld, Mayra liet voor theatraal effect haar verbijstering gelden. Hoewel hij in zijn lankmoedigheid de tennissport degradeerde van een uitputtingsslag der titanen tot een nietszeggend verzetje van vertier, liet het voorval de befaamde Brit niet onberoerd. Hoewel hij aangedaan was door wat het jonge talent gezegd had, nam hij afscheid hoe het een Brit betaamde gereserveerd en begaf zich spoedig met zijn onafscheidelijke entourage naar de luchthaven.
Slechts anderhalf jaar later kondigde Stewart zijn einde als professioneel tennisser aan. Dit tot grote ontzetting van de gehele sportwereld. Iedereen speculeerde er op los. Hoe kon Stewart, die nog redelijk jong was, op dat moment abrupt stoppen? Hij bezette op het moment van aankondigen de 4e plaats van de wereldranking en had uitzicht om op de tweede plek te komen. Interviews hield hij af en hij omhulde zich jarenlang in stilte. Twee jaar geleden, een jaar na zijn dood, is pas vastgesteld dat hij schrijver was geweest. Otis Köning was zijn pseudoniem voor al zijn gepubliceerde werk als auteur. En niet onverdienstelijk. Na de oogst en Het grind van het St. Gerardusplantsoen zijn niets minder dan bestsellers gebleken. Sportlegende en romanschrijver; zo kopte de krant toen ze achter de verrassende waarheid kwamen.
Ik blijf geloven in het gegeven dat mijn goedgeluimde buurman, die elke ochtend arias zingt in zijn badkamer, verantwoordelijk is voor de eigenaardige beroepsverandering van één van de grootste tennisspelers die Groot Brittannië ooit gekend heeft.
[dit artikel is verwijderd, omdat het - een kort verhaal welk in mijn te verschijnen verhalenbundel is opgenomen - op dit blog in nieuwe vorm gepost wordt. Dit zal omstreeks augustus 2015 zijn]
Allerlei mooie activiteiten bouwen zich langzaam uit. Een prachtig project met klassieke muzikanten, presentatiemogelijkheden van zeer bijzondere evenementen een een heus vocaal extraordinaire project.
En schrijven... Momenteel bezig met een coming-of-age verhaal van een tiener in een van de wijken van een klein stadje in MS. Deze is in het Engels (toch weer!). Daarnaast een roman in het Nederlands. Een buitengewoon (daar gaan we weer..!) verhaal over een ijverige briefschrijver die met zijn gedreven visie een beroemder persoon probeert te bereiken. In dagboekvorm brengt hij situaties aan het licht, geeft anekdotes en wacht geduldig op respsons.
Nu eerst eventjes de beentjes laten rusten van het optreden bij een festival in Den Haag!
Lichaam is moe, een seizoen waarin hard is gewerkt. Dus: vakantie. Bezoek familie, ontmoet vrienden, lege agenda, zoete invallen, verdwalen en liggen op gras, op zand of spelen in water.
Mijn uitgegeven boeken zijn beschikbaar bij Van Gennep en Donner, beiden in Rotterdam. Daarnaast zijn ze online verkrijgbaar bij alle grote boekhandels (bol, eci, bruna, etc).
Voor 2015 staat al een nieuw boek gepland, hoewel ik hier nog terughoudend in ben. Enkel om open te staan voor nieuwe invallen. Binnenkort de synopsis. De notitieblok vult zich met krabbeltjes en de laptop vult zich met verhalen.
Geniet!
en dan later; verbeelding - opgaan - manifesteer - overgave!
..op 12 juli. Locatie: The Hub (www.impacthub010.nl) te Rotterdam (zie route). Tijdstip: 17u.
Muziek: Choros Limoneros (www.choroslimoneros.com). Vergezeld door een inspirerende presentatie.
2 boeken:
- "liquorice man" - Engelse novel.
- "de eigenaardige weelde van Leonor Pereira Almeida" - Nederlandstalige verhalenbundel.
synopsis LM:
Coleman's mom got in touch with him, so he's quite wound up. On top of that his wife decides - after pounding him about - to spend time apart from him. If that wasn't enough, this desk employee from a dance company named Tri, is deliberately trapped into chaperoning the choreographer of the upcoming show back to London.
Surrounded by a group of colorful eccentrics and powerful muses, he slowly - for the first time in his controlled life - has to surrender.
synopsis DEWVLPA:
Juist wanneer een biljarttafelreparateur naar de enige provincie in de republiek afreist waar berengevechten nog zijn toegestaan, spoelt er een gigantische vloedgolf aan land.
Vertellingen over pretparkslaven, eloquente loeders, lankmoedigen, dwazen en grieners. Het kleurrijke spel van verbeeldingsvermogen, verschuivende perspectieven en de paradigma's van het menselijke handelen.
"kleurrijk" allemaal, he?
De boeken zullen vanaf begin juli online te bestellen zijn en in enkele boekhandels beschikbaar zijn.
Het moge ook wel eens gezegd worden, maar wellicht is een blog als deze een vreemde plek. Toch deel ik het u mede: het Havenziekenhuis te Rotterdam is een prettig ziekenhuis. Waarom? Omdat de bejegening warm is. Menselijk. Het maakt de ingreep dan ook een stuk prettiger. Het was deze week dus even niets vooruit plannen, wat aardig lukte. Gelukkig zijn de boeken 'onderweg' - het proces loopt voorspoedig, zoals gewenst.
De cover van 'De Eigenaardige Weelde van Leonor Pereira Almeida' is zowat klaar. Er zijn ook enige verrassingen waar te nemen in de verhalenbundel. Het bestaat namelijk niet uit 12 verhalen, maar uit 13. Het boek begint met een prelude waar ik, tja, toch best trots op ben.
Onlangs een succesvolle fotoshoot gehad van 'Liquorice Man'. 3 foto's (van de ongeveer 250 geschoten foto's) zijn geselecteerd om de cover (en de achterkant) te vormen. De revisie is nog altijd bezig. Nog 40 bladzijden te verbeteren.
Het is nu uiteraard zaak me ook bezig te houden met promotie (persberichten). Missie: de juiste mailadressen en contactpersonen vinden. Ook de boekpresentatie moet nog georganiseerd worden. U hoort; genoeg te doen.
Ik verkeerde plots in een hossende massa oranjegeklede mensen, die zich overdadig tegoed deden aan bier en meekrijsten op harde muziek uit grote speakers. Absurdistisch verhaal? Neen; vergeten dat het Koningsdag is en afspreken met iemand in Utrecht. De welbekende quote van Mark Twain is waarheid.
Ondertussen bezig met nieuwe korte verhalen. Geinspireerd dus.
De Eigenaardige Weelde van Leonor Pereira Almeida is klaar. De tekst is helemaal klaar. Het artwork gaat Elly Bouman volgende week tonen. Het eerste concept was al veelbelovend. Dan is alles bereid voor voltooiing in de boekenpers.
Datzelfde geldt voor Liquorice Man. Deze maand een foto-shoot met model Celia en multimedia kunstenaar Dimitris Meletis. Volgende week de puntjes op de i met I. Petty, de ijverige redigent van de roman.
In mijn wijk bestaat er zoiets als de Leeszaal. Laat ik meteen reclame maken: een plek waar boeken terecht komen en weer meegenomen worden. Heb je een boek uit? Mag je het hebben. Terugbrengen kan ook. Oude boeken of uitgelezen boeken? Kunnen er weer terecht. Wat inspirerend is, is dat mensen de leeszaal als ontmoetingsplek gebruiken. Of als educatief centrum. Zomaar, uit zichzelf. En ik lees me een slag in de rondte.
De tweede revisie, dames en heren; het is een feit. We komen steeds dichter bij publicatie. Ik kan dit niet zonder alle hulp en ondersteuning van familie en vrienden. Dat zeg ik niet in een Academy-Awards nasleep, maar omdat ik zonder die ondersteuning niet kan publiceren.
Ondertussen zijn er wat titels en lappen tekst aangepast, danwel verwijderd in het Nederlandstalige boek. Nu is het wachten op teruggaaf van de revisoren en dan weer aanpassen. Ik ben hen zeer erkentelijk.
Liquorice Man is ook in handen van een kundig man. Met trots presenteerde ik mijn laatste versie, met de mededeling mijn onderzoek te hebben aangescherpt.
Vormgeving krijgt ook steeds meer vorm. Indien er tussentijds iets concreets is, zal ik niet schromen het hier te plaatsen.
Verder zijn de kanalen open. Ik moet hier toch snel beschrijven dat ik aan een workshop heb deelgenomen over purpose. De inhoud van deze workshop de volgende vier dagen uitgevoerd en 'voila' - helderheid, duiding en richting. Wat opmerkelijk is: deuren openen zich opeens. Ik krijg werk aangeboden uit verrassende hoeken, die aansluiten bij wie ik ben. Mooie dingen dus.
Niet over een nacht ijs - dat valt wel te lezen in het verloop van deze blogs. De twee boeken zullen dit jaar worden uitgegeven, tegelijk waarschijnlijk, of dan met kort tijdsbestek tussen beide. De begroting komt neer op drie zaken: revisie, vormgeving en publicatie. Revisie geschiedde al, maar ditmaal gaat het om de tweede ronde. De mensen die het gehele boek reviseren wil ik zeer graag belonen. Vormgevers - uiteraard ook tegen betaling en tenslotte de publicatie via uitgevers/bemiddelaars via het p.o.d. principe. De boeken zal dan online aangeboden worden en tevens ter beoordeling worden voorgelegd aan het Centraal Boekhuis.
Omwille van de aard van de boeken - de twee boeken lijken in niets op elkaar - zal er ook gewerkt worden met verschillende vormgevers.
Zulke processen lijken zeer sterk op het uitbrengen van een album; eigenlijk bewandel je dezelfde route. Of het theaterprogramma laat in 2013.
Gelukkig gesterkt door ondersteuning door bekenden en het netwerk - waar zijn we zonder hen?
Een grote dank voor hen.... in het boek!
Nu weer aan de slag!
"Als kunstenaar maakt je iets concreets van inspiratie. Ik denk niet zo in kaders. Geïnspireerd zijn om een lied te componeren, waarom dan ook niet om te schrijven. Het zijn allemaal verhalen, het is allemaal expressie. Het zijn misschien andere middelen, maar het blijft een kunstzinnige uiting. Een menselijke uiting..." - aldus in een onlangs gegeven interview. Verbaas ik mezelf nog even...
Momenteel met fotograaf Dimitris Meletis aan het kijken voor het ontwerp van het boek. Lettertype, opmaak en covertekst komen er dan ook bij kijken. Het manuscript is in elk geval klaar voor de 2e revisie op grammatica, foutjes e.d.
Deze week ook nog verder met de feedback voor Liquorice Man.
Als alles meezit kan 'de eigenaardige weelde van Leonor Pereira Almeida' (yes; pereira met 1 r) zo rond februari uitkomen en volgt Liquorice Man niet veel later. Dat ziet er dan gek uit, maar gezien ik voor beide boeken al meer dan 2 jaar bezig ben... Het is goed hoe het is.
Ik zal u niet vervelen met het bepalen van een boekcover - want dat is een hels karwei (tenzij je vooraf al een beeld hebt en dat -al dan niet geregisseerd- kunt vastleggen). En de tekst op de achterkant van uw boek? Tsjee, ik kom alleen maar op quasi-komische zinnen. Gisteren was het al zover dat ik melig beschreef: 'dit boek gaat niet over markeerstiften'.
Meer nieuws hopelijk snel - wanneer er meer duidelijkheid is over de druk!
Het is een warme instelling, het CBE, met aimabele mensen. Toen ik te vroeg bij de talenschool arriveerde, werd ik warm ontvangen door de manager en de dame die de boekpresentatie zou geven. Later, in de pauze, sprak ik met tafelgenoten. Ik weidde uit - om enkel een voorbeeld te stellen - over hoe een verhaal bij mij ontstaat. Toen vertelde ik in drie zinnen over een verhaal waar ik ooit nog eens aan wil werken. Ik verbaasde mezelf! Het betreft de relatie Nederland, Denemarken en een bedroefde koning. Ferdy goes fantasy? No way; zie het als originele kindervertelling.
Liquorice Man wordt geredigeerd. Binnenkort is dat proces klaar en zal ik tot op mijn veters afgebrandt worden... of niet?
Ik merkte op dat 'Magister Clandestien' als titel niet goed werkt. Ik ben zeer verknocht aan deze titel, maar heb twee dagen nodig gehad om toch een andere titel te overwegen. En te nemen... 'De Eigenaardige Weelde van Leonor Perreira Almeida' - gebaseerd op 'magister clandestien'. En ja; ik moest iets met die naam! Ik zie het ook als ode aan één van mijn favoriete verhalenvertellers. Ondertussen is de redactie hard en erg goed bezig met de verhalen. De sturing, feedback en opmerkingen zijn van een bijzonder kaliber. Dank aan hen!
Momenteel beheerst het schrijven van projectplannen mijn dagen. Een andere tak van sport, maar wel noodzakelijk. Exprescity komt er namelijk aan! Meer info binnenkort.
Natuurlijk! Jezelf een schop onder het achterwerk geven helpt. Na een stille periode in mijn schrijvend leven (met zelfs geen 10 minuten schrijfoefening!); alles weer opgepakt. En hoe! Liquorice Man afgeschreven en er een tweede lezer voor gezocht. Tsjonge; een docent Engels gaat ermee aan de slag! Erg spannend, want: met de billen bloot. Magister Clandestien: weer een revisie gedaan (was ook nodig, blijkbaar) en zoekend naar tweede lezer. Zowel voor Magister als voor Liquorice man bezig met publicatie regelwerk. Begonnen met de schrijfoefeningen en er blijkt een erg vruchtbaar verhaal in te zitten. Ook, door omstandigheden van het gepassioneerde hart, weer gedichten gemaakt. Niet ter publicatie, maar eerder voor ventilatie. Tenslotte nog deelgenomen aan een aantal schrijfwedstrijden..! Nu enkel nog wat mensen vinden voor ontwerp van de boeken. Komt goed!
Voor wie het nodig heeft: contacteer me en ik zal je laten weten hoe je jezelf weer schrijf- en regeldiscipline inpepert! Geniet van de zon!!
Uitgeverijen zijn spoediger in hun respons met correspondentie dan zij beweren. Binnen twee maanden heb ik al bericht terug. Geen positief bericht m.b.t. een uitgave, maar daar had ik ook niet op gerekend. Slechts één uitgever (en dit is geen kritiek, want de meeste uitgevers geven die op voorhand netjes aan) had constructieve feedback. Erg fijn. Momenteel bezig met 10-minuten verhaaltjes. Hoe dit werkt? Heel simpel: neem een typemachin of een schrijfblok of je pc en zet een soort wekker. 10 minuten aan één stuk schrijven, het maakt niet uit wat. Pas stoppen bij aanvang van de 11e minuut. Het heeft me al enkele pareltjes opgeleverd, vaak toch wel deels autobiografisch. Enkele teksten ga ik gebruiken in het nieuwe filmproject. Samen met regisseur R. Terhaag en een aantal acteurs, een handvol technici en een dramaturg, met hulp van diverse experts en organisaties gaan we de film 'De Vrijgevigheid' realiseren. Daarnaast is er nog de kleinkunst voorstelling 'De Menselaar' van Les Hiboux de Verre. Ennn... ben ik bezig met het opzetten van een heuse Flamenco peña (PapiRote). 29 Maart is de eerste. Wil je erbij zijn? Mail me voor meer info. Nu weer rap aan de slag met het scenario van De Vrijgevigheid!
Het schrijven is in een stroomversnelling terecht gekomen. Overigens; mijn thema voor 2013 is 'overgave'. Met dank aan de acteerschool en mijn muzikale vrienden. Op 31 december werkte ik aan het verhaal 'slag om overgave'. Vrij rap daarna werkte ik aan het redigeren (eerste versie) van alle verhalen. Toen ik 'de tenen van het animeermeisje' (novelle) nogmaals in mijn handen had en het las, jeukten mijn vingers om het aan te passen. Ik heb gehoor gegeven aan deze impuls. Zodoende bestaat de verhalenbunden 'Magister Clandestien' nu uit twaalf verhalen, in drie delen. Deel 1 zijn geestige vertellingen, bijna volks-aandoend. Deel 2 is de novelle en Deel 3 zijn korte verhalen, met een grilligheid, of beter; een eigenaardigheid die het verhaal - richting het einde - in een nieuw perspectief plaatst. De tweede check-up gebeurde vrij recent. Ik bepaalde dan ook meteen maar dat het ervan moest komen en besloot er een manuscript van te maken, typte de begeleidende brief en stuurde het naar een aantal uitgevers op. Om met beide benen op de grond te staan is het filmpje wat (meen ik) de Arbeiderspers op haar site heeft geplaatst een aanrader.
zoals beloofd:
Oom Salomo zette een zakelijk gezicht op. Er moest iets plaatsvinden. Wat dat iets precies was, werd niet uitgesproken. Waar Oom Salomo verscheen waren er vragen op te lossen, praktische fouten te herstellen.
Ik keek via de achteruitkijkspiegel naar Oom Salomo. Hij wist dat ik keek en wellicht zou hij ook een woordje ter geruststelling willen zeggen, maar de arme man wist niet hoe. Martin, die de zetel naast hem bemande, keek uit het raam, zijn lippen tuitend.
Oom Salomo hield niet van fragmenten, voor hem moest één keer volstaan. Klussen? Twee dagen aan een stuk door zodat het klaar zou zijn. Een lange autorit? De hele afstand werd zonder onderbrekingen afgelegd, ook al betekende dit dat hij soms uren achter het stuur zat. Diezelfde gedachte zou hij ook hebben gehad bij onze te voltooien missie die dag.
Zijn zus was drie weken geleden begraven en haar huis moest worden opgeruimd. We gebruikten dit werkwoord, terwijl we alle drie wisten wat voor weemoed het inhield. Toen hij, nadat hij de auto keurig voor de woning geparkeerd had, was uitgestapt, toonde Salomo een vastberadenheid in zijn tred. Voor iemand die hem niet zou kennen zou zijn gespannen frons aangenomen worden als subtiele verwijzing naar innerlijk leed, maar deze uitdrukking had hij al ver voordat ik geboren was.
Hij zocht in zijn broekzak. Terwijl hij naar de voordeur liep hield hij de buitgemaakte sleutelbos voor zijn ogen. Ik leunde tegen de auto, zoekend naar een gedachte die mij kon bewegen het huis te betreden. Martin volgde in het kielzog van Salomo. Zijn hoofd was eerbiedig gebogen, alsof hij deelnam aan een begrafenisstoet.
Nummer 136C. Het plaatje naast de deurpost impliceerde een levendig huishouden. Het was niet voor te stellen dat de persoon die hier leefde nooit meer thuis zou komen.
Salomo en Martin acteerden banaliteit; het openen van een deur, het bekijken van de post. Ze trachtten het iets alledaags te geven, maar bij binnenkomst verried Salomos gezicht een brok in zijn keel. Met een loden juk dat op zijn schouders drukte nam hij toch het initiatief om over de deurmat te stappen en in de hal terecht te komen. Hij was nu de eerste mens die na haar dood haar huis betrad.
Martin haalde de kledingkasten leeg. Terwijl ik haar zomerjurk voor mijn eigen postuur hield en zachtjes de plooien gladstreek over mijn heupen, rolde hij allerlei kledingstukken op. Het lichtblauwe mantelpak, de lichtgroene blouse, de fijne soiree jurk, de karakteristieke trui met lage col -een trui die ik zo vaak van haar geleend had -, alles werd tot een bal textiel verwerkt. De zachte vanillegeur van haar kleding vulde de kamer. De gewaarwording hiervan bracht mijn lichaam in verzet. Ik voelde haar aanwezigheid, maar mijn ratio onderdrukte dit. Ze was er niet.
Ik voelde mijn lippen trillen en dus beet ik erop om mijn wenen uit te stellen. Martin rolde ondertussen zelfs de Franse regenjas met ceintuur op, hij had het er maar druk mee.
Leg ze maar op het trottoir, hé, klonk de zware en doorleefde stem van Salomo, die plots in de deuropening verscheen. Hij had alle keukenartikelen in dozen gedaan.
Hier, iets voor jou? hij reikte een sinaasappelpers aan, Italiaans design. Met gesloten ogen stond ik aan de grond genageld met haar zomerjurk nog over mijn lichaam gedrapeerd.
[uit: de tenen van het animeermeisje - Ferdy Karto (c) ]
