Zijn ogen draaien op een vreemde manier weg, zijn pupillen gaan in het rond alsof ze een rit maken in een rollercoaster.  De behoefte om in zijn hoofd rond te dolen is nu erg groot . Graag zou ik willen instappen en me vastzuigen aan zijn gedachten.  Het is zoveel makkelijker om het te gewoon te vragen. Goh waar denk je aan … Maar in hoeverre zou ik de waarheid spreken wanneer hij mij die vraag zou stellen.

 Ik zag het gebeuren die avond, vlak voor ik de gespen om zijn polsen, ruw vastmaakte. Met de gereserveerdheid van een Meesteres taste ik zijn lichaam af,  opzoek naar ons genot.   Later die avond zag ik het weer gebeuren in  het restaurant waar we zaten te eten. Van nature ben ik niet van de details en het intrigeert en irriteert mij tegelijk.  Dat juist dat kleine,  visuele aspect  van zijn ogen, mij bezig houdt is vreemd te noemen. Ik,  de vrouw van de grote lijnen…

Wanneer ik het vorm zou  geven , verbeelden zijn draaiende ogen voor mij de chaos. Die van hem of die van mij.  Hoe ogenschijnlijk gecontroleerd we de wereld ook tegemoet treden, met hoeveel liefde en erkenning wij elkaar bejegenen, zoals geen vrouw, zoals geen man elkaar ooit zouden ontmoeten.   Uiteindelijk zal  alles opgaan in het niets, in de eeuwigheid….onze energie zal een toekomstige generatie niet bereiken. Wat ik mij bij vlagen afvraag en niet zou mogen afvragen is of ik dit geheim zal meenemen in  mijn graf. Gelijk de gedachte,  hoe triest de toekomst eruit ziet,  als kille tegenhanger van het magische nu ….  Wij zijn niet thuis, niet beschikbaar voor feesten en partijen, we zijn niet het middelpunt van gesprek voor mensen die anderen graag beoordelen onder het genot van een wijntje…Goh hoe is het eigenlijk met S en P ….niet belangrijk …wij bestaan niet, wij doen niet mee…basta

En zonder sentimenteel te worden kan ik volmondig zeggen dat wij belichamen waar vele mensen radeloos naar zoeken en nooit zullen vinden.  Zo van…. mijn magnum is vol… ik ben klaar met zoeken…tabee….missie volbracht..ik weet waarvoor ik gekomen ben op aarde… Die vele mensen die het een zegen en een blijk van liefde vinden wanneer ze hun eigen ding mogen doen, een maatje hebben gevonden, gelijkwaardigheid toejuichen… en daar is de verwijdering een feit. Wat maakt het samen zijn tussen 2 mensen uniek ??, wanneer je geweldig samen de tuin kunt aanharken,  ? vervolgens op de bank ploft , om ieder voor zich zijn behoefte te bevredigen in de hoop dat de ander er interesse in toont. 

De chaos, die van mij,  omdat ik mijzelf dwing afstand te nemen omdat het een continue gevecht is, dat het verlangen als een stormram tegen mij aanbonkt, het harde besef ook , dat mijn liefde niet aan kan meren en weg zal vloeien in het ruime sop.  Ik weet dat wij mensen uiteindelijk erkenning willen ,……dat ik kotsend van wanhoop na teveel wijn mijn woede door de plee spoel omdat  hij mij niet horen wil, mijn dingen niet belangrijk vind, ik niet in zijn planning sta. Ik gereduceerd  bent tot een af-vinkje op zijn lijst.

Hoe fijn is het niet  wanneer er  enkele mensen zouden zijn die me begrijpen en met wie ik kan delen en die met mij mee janken, lachen of aan mijn lippen hangen, wanneer  hij mij over de toppen van geluk jaagt. Waar ik even bij kan ventileren wanneer ik wanhopig ben, en zoveel ellendige pijn trotseer, omdat hij niet bij mij is.

Het is misschien ook de wetenschap dat er niemand  voor mij zal zijn in de afschuwelijke dagen nadat wij elkaar voor eeuwig  hebben verloren.

Ik heb voldoende zelfkennis om te erkennen dat ik geen volwaardige partner kan zijn, maar wie is dat wel, zeg het mij….wat maakt een relatie uniek, zeldzaam…zit dat hem niet in verfijning en de kunst van de beleving. Wanneer je samen durft af te dalen in de diepste spelonken…dan ben je geen partners dan ben je een lichaam. Een buitenaards gevoel waarmee je alle dolers op aarde ver achter je laat, dat is gewoon een feit. Ik ben wel zo eerlijk om te erkennen dat die chemische reactie een persoonlijke aangelegenheid is.  Ik laat even in het midden of hij die ervaring ook heeft, ik vrees dat hij zal zeggen , het is een behoefte, de seks is goed, de zaken en mijn vrouw gaan voor het meisje. Het grappige is,  dat in dit geval, het  anders is dan in zijn voorgaande escapades, ik ben niet zomaar een meisje ….

Zijn chaos… ja die is er….ik voel zijn pijn van de verscheurdheid, de leugens en de verwardheid..maar hij hoeft van mij geen keuze te maken…zolang het een keuze is , moet het blijven zoals het is. Hij kiest niet voor mij…. ik ben geen keuze, ik ben er op mijn manier,  ik ben aanwezig….in hem ..ik ben hem…laat hem zolang het een keuze is,  vooral het geluk blijven zoeken in andere dingen….andere wegen bewandelen …en proeven van de geneugten die het leven te bieden heeft….telkens zal hij terug geworpen worden tot het keiharde besef van de zeldzaamheid.

Het is een harde man, keihard.  Zakelijk,slim, perfectionistisch, intrigerend, trouw,  afstandelijk, planmatig betrokken en mijn inziens ook een onzekere en onwetende man. Een aantal jaren geleden zocht ik wellicht naar een man die al deze eigenschappen bezat  en deze ook kon toepassen met als doel mij uit te dagen en daarmee ook zichzelf. Als spel.  Een mooi spel van karakters met als basis een liefdevolle relatie. Deze wens kwam bij benadering uit.

 Wat mij verward is dat hij mij totaal niet bejegend op de conventionele wijze en ik niet weet waardoor dat gevoed wordt.  Ik moet de conclusie trekken dat hij geen enkele behoefte voelt  om mij aan zich te binden met de doorgaans gebruikelijke omgang rituelen. En ik weet inmiddels ook dat wanneer hij dat wel zou doen het niets te maken heeft met een behoefte die hij voelt.  Ik heb me voorgenomen hem dat niet aan te rekenen. Hij heeft zijn beperkingen en wil dat geenzins camoufleren door een man te zijn die hij in werkelijkheid niet is. Dus wanneer ik jarig ben, krijg ik van Jan en alleman felicitaties en hij siert door zijn afwezigheid, zo is het…

Het zet mij wel aan het denken.

Toch hou ik van die man die niet attent is, planmatig betrokken is, dwz wanneer de agenda het toelaat.  Misplaatste beslissingen neemt waarmee hij mij tot het diepst van mijn ziel kwetst. Wanneer ik betrokkenheid wil  moet ik dit krachtig kenbaar maken en dan nog krijg ik het gevoel dat hij zich er niet senang bij voelt.  Hij heeft eerder de neiging zich af te schermen. Er is geen plek voor het uiten van mijn verlangens ,hoop en wanhoop. Wie ik ben heeft zover ik nu weet zijn interesse niet .  Ik ben een zelfstandige vrouw met een behoorlijke ruime blik op het leven, het interesseert hem niet.   Ik weet zeker wanneer iemand hem een diepte interview zou afnemen waarin hij mij zou moeten karakteriseren dan zou hij een vrouw neerzetten die geen enkele gelijkenis met mij toont. Hij weet het niet, ik neem het hem niet kwalijk.  Waar ik hoopte op toneel en spel  met als basis gewoon een fijne liefdevolle stabiele vent, deel ik mijn lichaam en hart nu met een vaak , harteloze man, gericht op zichzelf, hoe eenzaam moet dat zijn…

ik kan niet anders concluderen dat het  juist de puurheid  en de onwetendheid is die mij raakt, uitdaagt en telkens weer verbaasd. Het is ook nieuwsgierigheid.  Ook dat destructieve gedrag is apart…maar eens verbonden blijft verbonden….daar waar anderen afhaken omdat het teveel vergt teveel pijn doet …wil ik verder, dat is hoe raar ook voor een Meesteres, de Masochiste in mij. Die tegengestelde karakters kunnen veel aan. 

Hoe vaak kan  een mensenziel in een leven opgehemeld worden,  door mentale verwurging om het leven komen en in alle eenzaamheid sterven…ik zit in de hogere regionen…dat weet ik zeker.  

 Waardering krijgen, bevestiging,een oprecht luisterend oor,  ik weet nu niet meer zo zeker of dat aan liefde gerelateerde zaken zijn.  Ben ik de bangerd, de onzekere, louter opzoek naar waardering en bevestiging. Het verward mij…..Vaak is de natuur een hele goede raadgever ,mooi moment om daar eens naar te kijken…. veel hangt samen met  voeden, koestering en liefde. Oké sommige  planten gedijen prima door verwaarlozing…het zijn zo van die dingen die ik me afvraag. 

De aardse mens zal het niet begrijpen. Zonder mensen te horen… weet ik hoe ze er over zullen denken, de manier zoals wij met elkaar omgaan.  Die paradox, vervulde liefde en die liefdeloosheid. Hoe kun je van die man houden ?…waaruit blijkt zijn liefde voor jou ?, …die stemmen hoor ik vaak in mijn hoofd, van wie ze zijn doet er niet toe. Wat ik weet,  en veel onwetende niet is dat het in feite niet uitmaakt op welke manier wij van elkaar houden….wat ik voel is hoe groot mijn liefde voor hem is…en dat gevoel is van mij, niet deelbaar, van mij….dat draag ik mee. 

28 maart 2012

Ik weet niet in hoeverre hij er tegen op zag….ik kan hem niet vaak betrappen op iets wat op zenuwen lijkt of iets wat hem doet wankelen.

In het hol van de leeuw elkaar ontmoeten vraagt om kracht.  De eerste keer was wellicht een van de spannendste ervaringen uit mijn leven en dan druk ik het nog zacht uit. Een scene,  regel recht uit een van de beter  p films waarbij elke seks liefhebber, man of vrouw,  zeker zou rewinden, … dat is inmiddels al wat jaren geleden.  De onbevangenheid heeft plaats gemaakt voor angst waarschijnlijk om de toekomt veilig te stellen.  Geen wijzende vingers, geen gedoe…zo relaxed mogelijk onze oude dag bestormen, als brave burger. Prima, zo kunnen we miljoenen de hand schudden, die op dezelfde wijze hun leven inrichten.  Voor mij ligt dat iets anders, maar dat terzijde…ik begrijp het, het is menselijk. En het gaat ook niet samen.

Het is een mooie vrouw, warm, vrolijk, onderhoudend. Ik zou het zeker een avond met haar uit kunnen houden en er een goed gevoel aan over houden .  Een top wijf.  Beetje achterdochtig en onzeker, zelfs een vreemd soort kinderlijkheid  dacht ik te bespeuren. Ik merkte aan alles dat ze zich buiten gesloten voelde, ze zei letterlijk,” ik wordt nooit uitgenodigd “ . Ik mag er niet bij zijn.
“.

Om even een beeld te schetsen. Familie komt en kwam bij ons vroeger thuis,  zonder vrouw, of man,… een neutje, een gesprek, en ze gingen weer.  Heel normaal. Het is voor mij wat lastig voor te stellen waar de argwaan vandaan komt. Waarschijnlijk is intuïtie sterker dan wij denken…en  

Ik kon niet anders dan mijn gereserveerdheid opzij zetten en de indruk wekken dat ze meer dan welkom is.  In de hoop dat daarmee de interesse vervliegt.  En er zit ook een oprechtheid in…

In haar ogen ben ik een bitch die geen enkele dankbaarheid toont , ….en ik ben dankbaar…  J

Weer uit de situatie realiseer ik mij hoe onrealistisch het is…gezellig op een zomeravond gezamenlijk een borrel drinken in mijn tuin…te bizar…

Ik vraag me tegelijk ook af in hoeverre het bij mij met macht te maken heeft. Ik wil invloed dat is duidelijk. Ik weet dat hij nooit voor mij zal kiezen met zijn hart en ook niet rationeel.  En deze ontmoeting met haar en de afloop ervan komen mij wel goed uit. Het is wel op het randje ik ben zo benieuwd of hij zich daar bewust van is. Ik denk het wel.

28-04-2012 om 00:00 geschreven door S  

Ik zou willen zeggen dat ik van je hou als mens, dat je goed bent  om wie je bent …dat ik je geen lastige keuzes wil laten maken. Dat het prima is. Ik wil ook erkenning, geen schuilplek zijn, maar een thuis zijn.  Ik kan niet in jou leven …maar wees een wezenlijk onderdeel van mijn leven. Gooi geen deuren dicht wanneer ik het moeilijk heb. Laat mij uitrazen en verbind er geen consequenties aan. Dat is mijn manier…het loslaten is een dag van doodgaan om vervolgens opnieuw geboren te worden…zaaien en oogsten….zaaien en oogsten….je kent het wel.   Ik weet ook dondersgoed binnen welke kaders we spelen. En ik hou van je ...ik hou echt van jou….hoe  raar ook misschien…dat is een gevoel ik ga het niet verklaren . En vraag me niet om daar mee te stoppen.

28-04-2012 om 00:00 geschreven door S  

Kerst 2011, het zijn van die concrete dagen. Hij is er fysiek  niet en zal er ook nooit fysiek zijn. Hoe hij het beleeft ook dat zal een mysterie blijven. Natuurlijk gaat hij niet zeggen dat hij ook best een dag met mij zou willen doorbrengen...dat is ook niet bepaald een straf.  Het is ook geen relatie die ik achter mij zou kunnen laten en op zoek kan gaan naar nieuw geluk. Het vraagt veel van mij als mens. Ik heb mij wel voorgenomen om hem in mijn leven te laten al is het om de praktische reden dat ik hem toch nooit kan verbannen. Alle emoties zuig ik op en ventileer ze nauwelijks. Gevangen in een web van leugens en geheimen. hem zijn  Hij weet zoveel dingen niet. Hoe diep de dalen zijn, dat ik mijn verdriet weg drink, dat ik vol verlangen op hem wacht. Dat er zoveel wanhoop is en dat het fucking veel pijn doet.

25-12-2011 om 00:00 geschreven door S  

5 jaar

Ik weet ook niet waarom getallen zo belangrijk zijn misschien is het een houvast in onze abstracte wereld. Het is namelijk een van de weinige feiten. 5 jaar is een behoorlijke periode dan heb je het niet over iets vluchtigs een foutje of een misstap.

Je moet er wel een tikkeltje gestoord voor zijn om deze relatie in stand te kunnen houden. Een lange adem hebben goed kunnen slikken en behoorlijk kunnen relativeren. De omstandigheden zijn miserable. En toch vinden we steeds een weg om samen te kunnen zijn. We gaan diep en verwensen elkaar maar we weten ook dat we geen keuze hebben.


We hebben iets kostbaars aan elkaar gegeven laat ik het "vrijheid " noemen. Een vrijheid waarin we elkaar ontmoeten zoals we zijn en die dingen beleven zoals wij dat willen en dat prettig vinden. Toch is het vreemd dat wanneer de hoogste vorm namelijk de vrijheid binnen handbereik is het besef een gevange te zijn van bestaande structuren en het willen vastklampen daaraan het niet helderder maakt. Het verward mij ...en een creatieve geest heeft ruimte nodig.

Ik heb me voorgenomen dat wat ik voel niet kapot wil laten maken. Mocht hij ooit afhaken dan koester ik alles. Mijn wens is dat angst geen wegwijzer zal zijn en dat we steeds dieper zullen afreizen in de spelonken van onze verlangens, nog meer uitdaging nog meer .....

En nee dit is geen uitnodiging voor een duurzame relatie....don't worry.. wat ik wel wens is dat hij die angst tzt laat varen..dat is nergens voor nodig. Het maakt het completer en geeft mij de gelegenheid hem nog voller te treffen en hem te leren kennen,  zonder enige terughoudendheid in een bizarre maar een volwaardige relatie.

Wanneer we straks 70 of 80 zijn en door iedereen verlaten en uitgekotst. Ontmoeten wij elkaar voor een samen zijn op een  plek waar tijd en bezwaren geen rol spelen.  We maken het elkaar naar de zin. Luisteren naakt naar elkaars verhalen. We wisselen de macht uit en ik bewonder zijn lichaam dat mij zoveel genot heeft geschonken. Dat zou toch een fantastische finale zijn van een bewogen leven.

22-10-2011 om 00:00 geschreven door S  

22-10-2011 om 00:00 geschreven door S  

Telkens probeer ik onze belevenissen en mijn gevoelens toe te vertrouwen aan het papier, wat ons is overkomen verdient een monument. Het mag niet opgaan in de eeuwigheid, niet afgedaan worden als een affaire, als een vlucht ....
Ik kan er de woorden niet voor vinden, het is te compleet, woorden kunnen niet beschrijven, wat dit teweeg brengt.Het is te emotioneel, het raakt mij in zo'n diepe dimensie
Ik weet ook dat niets er meer toe doet, ik heb gevonden wat ik zocht....
En ik weet dat hij dat ook zo voelt, ik voel zijn pijn, zijn verlangen, zijn geluk, zijn gevecht is misschien wel zoveel zwaarder dan het mijne.
Alles zal in de schaduw staan van het geen wij beleven.Niets maar dan ook niets kan dat evenaren. De intensiteit, het vertrouwen.
Maar ik weet het niet, we spreken er niet over. We voelen en beleven. En wat moeten we ermee. Wat kunnen we ermee...niets.
Al ruim ander half jaar beleven we misschien wel de meest intense en intensieve relatie van ons leven. Het lichamelijke is ondergeschikt aan het emotionele. Het is een en al emotie.
Ik voel zijn pijn wanneer hij over zijn kinderen praat, wanneer hij knokt voor zijn status, de hobbels op zijn weg, de prijs die hij betaald voor het succesvol zijn, het willen voldoen aan de verwachtingen die zo velen hebben.
Ik hoop hem de rust te geven, hem volledig te accepteren als mens, als de persoon die hij eigenlijk is .
Hem de ware liefde te schenken, de liefde tussen een man en vrouw. Te drinken uit dezelfde bron maar ieder met onze eigen beker.
Het maakt mijn leven compleet


Zie in elke regenboog mijn leven
Vol kleur, regen en zon
geen begin en geen einde
Ik heb je lief...

22-10-2011 om 00:00 geschreven door S