Conceptual art

Het Eurovisiesongfestival

‘Als het weer lente is’ wordt er

 met een ‘Straatdeuntje’ of met

 een lied over ‘Ma petite chatte’

een Eurovisiesongfestival betwist.

‘Hou toch van mij’ en ‘Mon amour

pour toi’ werden serieus behartigd

en  voor ‘September gouden rozen’

werd ook al eens gekozen.

‘Ton nom’ heeft iedereen geweten

alleen Jacques Raymond was deze

song van Lud Leclerc vergeten,

hij vroeg zich af ‘ Waarom’?

‘Prés de ma rivière’ klonk schoon

doch Robert Cogoi kabbelde verloren

tussen veel vrouwelijke schonen

en  aardig zingende tenoren.

Lize Marke zong vastberaden, doch

over ‘het sparen van druppels van de douw,

voor jou, in de lente van  april’

had men in Napels echt geen zin.

Onze Waalse landgenoten kozen

voor ‘Un peu de poivre, un peu de sel’

en van Tonia’s  Brusselse stoemp

had heel Europa wel genoten!

Louis Neefs zong ‘Ik heb zorgen

…over een nachtegaal die zich in

een dennenboom  had verborgen’.

Claude Lombard was wel degelijk

een mooie blonde zangeres, ze behartigde

dat haar geliefde op een dag terug zou

komen. ‘Quand tu reviendra’ behaalde

hierdoor een behoorlijk groot succes.

‘Jennifer Jennings’ was een goed

opgebouwde Nederlandstalige song

dat Louis Neefs nog maar eens zong.

In negentienhonderd zeventig in dezelfde

croonerstijl als Louis Neefs, zong

Jean Vallée, ‘Viens l’oublier’.

Deze back vocal uit Verviers

was later in Parijs alleen ‘on stage’!

Vanuit Dublin wensten Lilly en Jacques

in eenenzeventig iedereen ‘Goeie  morgen,

morgen’ ze namen daarbij veel te houterige

sprongen, en konden geen geslaagde show

bezorgen. ’t Jaar nadien zongen  Serge

en Christine Ghisoland ‘A la folie pas tout’,

ook dit werd geen ‘surtouts de table’, ze

werden daarentegen bijna les misérables.

Nicole en Hugo kreunden vol verlangen

over hun ‘Baby, baby’, ze heupwiegden

zeventiende op zeventien. Jacques Hustin

zong dan een jaar nadien, ‘Fleur de liberté’.

In Stockholm zong de frêle Ann Christy

met de armen wijd open ‘Gelukkig zijn’,

van het Engelse ‘Could this be happinees’

als refrein, had niemand iets begrepen.

‘Judy’, een rocksong, werd met veel

gitarenkracht gebracht door Pierre Rapsat,

België had nu een ‘Dream Express’ gehad,

men dacht in zevenenzeventig worden

we miljonair in ‘One, two, three’.

Jean Vallée deed het festival nog eens

over met ‘L’amour ça fait chanter la vie’

hij zong beter dan om het even wie.

Na de tweede plaats met Jean Vallée

Zong Micha Marah over ‘Hey Nana.

Het werd veel droom met weinig na nat.

In negentienhonderd tachtig Telexten

onze Waalse vrienden Eurovision op

de Europese schermen. Two points for

Belgium, faxte iemand van ergens

uit het Europese continent

Emily Star zong haar schone dijen

bloot, omdat ze liever met Samson dan

Delila eens wou vrijen, behalve haar

lange benen, was alles snel vergeten.

‘Si tu aimes ma musique’ heeft -Stella -

doen promoten bij alle landgenoten.

In drieëntachtig was Pas-de-deux

op ‘Rendez-vous’ gaan zingen.

‘t Jaar nadien lieten de Walen

‘Avanti la vie’ en Jacques Zegerds

 zien, ze behaalden een vijfde plaats.

 Linda Lepomme werd de gestoofde

 peer in vijfentachtig. Hoewel ze

‘J’ aime LE vie’ zong

werd Sandra toch nummer één in

 zesentachtig! In Brussels zong oma

Liliane ‘Soldiers of love’ good strong,

ze zong nadien ‘Soldiers’ wel in elf talen,

en Victor Lazlo kregen we zo cadeau.

‘Laisse briller le soleil’ was een toffe

folksong van Reynaert, maar helaas

‘Door de wind, door de regen’ werd het

jaar daarna terug geen zege. ‘La

Macédonienne van Philippe Lafontaine

klonk wondermooi op de Europese scène.

Met ‘Geef het op’ had Vlaanderen weer

hoop, voor Clouseau werd het evenwel

de puinhoop, ‘Nous, on veut des violons’

zong Morgane tevergeefs, ‘Niemand als

jij’ heeft Barbara aan iemand ooit kunnen

verkopen, haar jas had iets te grote knopen.

Hierdoor kreeg Belgium een jaar respijt.

 In vijfennegentig zong Fréderic Etherlinck

‘La voix et libre’ waarschijnlijk omdat zijn

vader ooit de Nobelprijs won. Lisa Delbo

zong over ‘Liefde is een kaartspel’, alleen

in Turnhout werd dit graag gehoord, in

zevenennegentig deed la Belgique niet mee.

‘Dis que’ dacht Mélanie Cohl, en ze scoorde

zesde, ‘Like the Wind’ zong Vanessa Chinitor,

waarop Nathalie Sorce met ‘Envie de vivre’

uithaalde, in tweeduizend en één kon België

zijn franken nog voor een jaartje sparen.

En sinds we met euro’s zijn gaan betalen,

is het  Eurovisiesongfestival met al die

landen in rare talen,  sterk gaan falen.

We zingen nu ‘O julissi na jalyni’ in

een ‘Bibelebontse taal’,

(H) oewell is taal als music

geen conceptuele art?  

O julissi na jalini: ‘Ik ’n weet het nie’

 ma’ t klinkt wel optimistie..

Kdp.

04-04-2008 om 00:00 geschreven door Karel de Pels  

07-04-2008 om 06:00 geschreven door Karel de Pels  

Non ho l'età (per amarti)

Non ho l'età non ho l'età per amarti
non ho l'età per uscire sola con te.
E non avrei, non avrei nulla da dirti
perché tu sai molte più cose di me.
Lascia che io viva,
un amore romantico
nell'attesa che venga quel giorno
ma ora no,
non ho l'età non ho l'età per amarti,
non ho l'età per uscire sola con te.
Se tu vorrai, se tu vorrai aspettarmi,
quel giorno avrai
tutto il mio amore per te.
Non ho l'età non ho l'età
per uscire sola con te.
E non avrei, non avrei nulla da dirti
perché tu sai molte più cose di me.
Lascia che io viva,
un amore romantico
nell'attesa che venga quel giorno
ma ora no,
non ho l'età non ho l'età per amarti,
non ho l'età per uscire sola con te.
se tu vorrai, se tu vorrai aspettarmi,
quel giorno avrai
tutto il mio amore per te.

07-04-2008 om 06:10 geschreven door Karel de Pels  

07-04-2008 om 06:28 geschreven door Karel de Pels  

LILIANE SAINT-PIERRE

Een van de langst overlevende zangeressen in de Vlaamse (en Franse) showbusiness. Ze beschikt over een knappe altstem met soul, "die haar, mocht er een combinatie van goede smaak en rechtvaardigheid bestaan, het repertoire van de beroemde zwarte labels Stax en Volt had moeten indrijven", zoals Humo in 1997 betreurde. Liliane Keuninckx werd in 1948 geboren in Diest en begon aan een muzikale carrière via het circuit van de crochetwedstrijden. In 1964 werd ze ontdekt door Milo De Coster, een van de kleurrijke figuren van de Vlaamse showbizz van weleer. Hij lanceerde het zangeresje "Liliane" met de hit "We gotta stop".

Die crochetwedstrijden, dat was gewoon een leuk tijdverdrijf voor het weekend. Dat ik regelmatig een eerste prijs kreeg, maakte het natuurlijk dubbel plezierig, maar geen moment dacht ik eraan met zingen mijn brood te verdienen. Tot ik ontdekt werd door Milo en in minder dan geen tijd beroepszangeres was".
Een verschijning op de Knokke Cup lanceerde haar ook internationaal en bracht haar in het gezelschap van grootheden als Roy Orbison, The Bee Gees, Jimmy Hendrickx, Gigliola Cinquetti en anderen.

07-04-2008 om 06:50 geschreven door Karel de Pels