De wandelroute "Alledaagse Mensen" (Alltagsmenschen) in Valkenburg ging langs meer dan 40 levensgrote sculpturen van het kunstenaarsduo Christel en Laura Lechner. Deze betonnen beelden tonen herkenbare, humoristische situaties uit het dagelijks leven.

DVvdDT waren afgelopen vrijdag in het historische centrum van Valkenburg want op 8 juni was de tentoonstelling gedaan. De beelden stonden verspreid over verschillende locaties, waardoor je een stadswandeling van ongeveer 3 tot 5 kilometer maakt. In totaal pauzeerden we op een drietal terrassen/horecazaken waaronder  De Oude Molen.

Toen kregen we voor de zoveelste keer een slag van de molen.

Erik zei: “kom morgen mee naar De Slagmolen”. Ik was blij en zeer enthousiast en trok mijn beste kleding/kostuum aan na een fris douchke te hebben genomen. Toen bleek het uiteindelijk te gaan om de historische Slagmolen in Genk en niet het gekende sterrenrestaurant in Oudsbergen. Een eerste teleurstelling. 

Deze Slagmolen gaat terug tot 1523 en is daarmee het oudste nog bestaande gebouw van Genk. Oorspronkelijk deed de site dienst als volmolen voor de textielnijverheid. Doorheen de eeuwen veranderde de functie meermaals: van oliemolen tot korenmolen. Dankzij de ligging aan de Stiemerbeek groeide de site uit tot een belangrijk industrieel en later ook toeristisch herkenningspunt aan natuurgebied De Maten. In 1995 werden de molen, het waterrad en de omgeving beschermd als monument. Na jaren van leegstand en verval kwam de site in handen van Toerisme Vlaanderen. Vandaag moet de Slagmolen opnieuw uitgroeien tot een ontmoetingsplek waar erfgoed, natuur en recreatie samenkomen. De site wordt daarbij ook een toegangspoort tot De Wijers en natuurgebied De Maten. 

We wandelden er de oranje lus en consumeerden een Paix Dieu in Brasserie Cascade. Toen kregen we een klap van de molen. Een tweede teleurstelling.

We wandelden enkele dagen geleden met vol enthousiasme en sportiviteit over de Passerelle van Caestert, de hangbrug over het Albertkanaal. We vertrokken aan het Fort van Eben-Emael voor de wandeling van 6,5 km. Na enkele stevige hellingen, glooiende akkers, bloemrijke kalkgraslanden en lommerrijke bosjes dook de brug op. 
Er waren wel enkele kinderziekten omdat onze reservering niet kon gescand worden aan de toegangspoort. Gelukkig was er personeel om ons even verder te helpen. De hangbrug is wel indrukwekkend en we ontdekten het unieke kalklandschap  van het grensgebied. Vooral de diepte is imponerend en enkele (andere) mensen met hoogtevrees zakten bij aankomst door hun knieën van opluchting. Wij waren niks bevreesd.

Nadien consumeerden we een biertje en een croque monsieur op de bovenverdieping van Moulin Loverix. Het was weer klimmen en dit was een brug te ver. Dit is een horecazaak bij een oude graanwatermolen met zicht op de snel stromende Jeker. 

Onze conclusie van ons avontuur: “het wonder is niet door de lucht vliegen of op het water lopen, maar te wandelen op de aarde’.

Sneeuw, regen, wind, storm Goretti, vrieskou… Wandelen en fietsen in weer en wind is niet zo fijn. Dus wachten we op beter weer. Wandelen is ideaal. Je kan kijken, stoppen, op je stappen terugkeren, wat langer kijken, dan weer verdergaan. Wandelen maakt meer wachten mogelijk. Wachten bij het fietsen is gevaarlijk. Men valt, echt waar.

En omdat we nieuwsgierig zijn stoppen we graag en gaan meer wandelen dan fietsen. En dan nog na afloop een speciaal biertje. Een beloning na enkele uren wandelen. Soms moet je op iets wachten.
Om met een citaat van Einstein te eindigen: “Het is hopeloos, maar niet alarmerend”.

Naar aanleiding van onze zondagse wandeling met vertrek aan de Landcommanderij  Alden Biesen dachten wij onmiddellijk aan een mooi gedicht van Karl Ristikivi, een dichter uit Estland:

‘Onze wortels liggen niet in onze kindertijd, niet in de geboortegrond, niet op een lapje grond, niet op het omheinde grasveld waar de kinderen van de kleuterschool spelen. Onze wortels liggen overal waar we ooit zijn geweest. Zo groeien we als kleefkruid en vogellijm ons hier en daar vastgrijpend. En die oneindig slingerende weggetjes en wouden die in de verte blauw kleuren – en niet te vergeten de bergen van onze dromen – die vreemde plaatsen en vreemde namen worden ons eigen en dan weer vreemd. Ze verlaten ons niet voorgoed. Plotseling wordt de wandelstok van de wandelaar weer groen, krijgt wortels en bloeit opnieuw.’

Het is lang geleden dat er een meningsverschil was bij aanvang van onze wandelavonturen. Woensdag ll. waren we van mening dat er een verschil is tussen een ‘dreef’ en een ‘straat’. Dat is ook zo. Een dreef is vaak breder, groener, heeft een natuurlijke en parkachtige uitstraling met bomen terwijl een straat meer gericht is op bebouwing en verkeer.

Enfin, de navigatie stuurde één van onze leden uiteindelijk (na lang aandringen) naar de juiste startplek nl. Hengelhoefdreef in Houthalen-Helchteren. Moraal van het verhaal: ‘je hoeft niet altijd te weten waar je uitkomt. Vertrouw op de richting van je hart. Dat weet vaak meer dan je hoofd’. Het werd uiteindelijk toch een mooie tocht in het wandelgebied Ten Haagdoorn. Hier ontdekten we weer een ander stukje van De Wijers, aan de bron van de Roosterbeek. We wandelden ook langs één van de grootste hoogstamboomgaarden van de Lage Kempen. Een geluk dat we geen rugzak hadden anders moesten we appelen plukken van de dames in ons gezelschap.

Voor spijs en drank zakten we uiteindelijk af -voor de tweede keer in twee weken- naar café  ‘De Sjètterèi’ in Zutendaal. Het leven is een toevallige onderbreking van een eeuwigheid waarin we eerst niet bestonden, dan even wel en daarna weer niet meer. Het is zaak om die korte periode van het wel bestaan zo bont en baldadig mogelijk in te vullen.

Als je jong bent, denk je dat alles nog moet beginnen, terwijl alles allang bezig is. Als je ouder wordt, is er inderdaad nog veel bezig, maar de helft ervan vergeet je nog voor het gebeurd is. En zeker nadat het gebeurd is.

Daarom zijn we jaren geleden begonnen met een blog op bloggen.be (De Vrienden van de Dwaze Tafel) en ook navolgend een Facebook-pagina.

Zo wandelden we kort geleden de groene route met vertrek aan de toegangspoort Lieteberg in Zutendaal. Een rustige tocht in een prachtig decor. Het eerste hoogtepunt van de route was de Hesselsberg. Het tweede hoogtepunt was een bezoek aan een gezellig café nl. ‘De Sjètterèi’ in Zutendaal, Liseveldweg 1. We dronken met drie mannen twee Fourchette en één Kompel Ondergronds.

Toen we thuis waren voelden we ons als een Zwitsers zakmes dat dertig jaar op de bodem van een meer heeft liggen roesten.

De rode wandelroute in de Mechelse Heide, Maasmechelen, is een populaire wandellus van 7,5 km door het Nationaal Park Hoge Kempen. Deze route combineert de mooiste elementen van het gebied: uitgestrekte heidevelden, bossen, een voormalige zand- en grindgroeve en het Ven onder de Berg, een bijna volledig dichtgegroeid ven met kwetsbare veenmossen. Het landschap is glooiend en grotendeels onverhard, met enkele stevige klimmetjes die beloond worden met prachtige panorama’s over de Maasvallei. ‘Wie in het dal blijft, ziet nooit de andere kant van de berg.’

Voor de gelegenheid was een gast uitgenodigd. Dat viel reuze mee en hij was geslaagd voor het toelatingsexamen ondanks gebruik van GSM en ChatGPT. 

De meest geslaagde mop van de dag: “er volgt nog meer hei zei zij”.

Afgelopen woensdag deden we de lusvormige wandeling langs de Bosbeek, weides en velden en door de moerassige omgeving van natuurgebied Tösch-Langeren. Het vertrekpunt was aan het Kasteel van Wurfeld in Maaseik. We passeerden ook de historische Wurfeldermolen, die al sinds voor 1437 bestaat en recent is opgeknapt. Deze wandeling werd aanbevolen door HBVL (Goesting/2 aug.) en DVvdDT deden de wandeltest.

Dit is inderdaad de natuur op zijn mooist. Eén van onze vaste leden had nieuwe schoenen gekocht van het merk ‘Salomon’ en deed eveneens een ander soort wandeltest. Een beetje ‘influencen’ zal wel mogen zeker. Conclusie: voeten hebben een sterke en complexe mechanische structuur. Met hun 26 botjes, 33 gewrichten, meer dan 100 pezen, spieren en banden houden de voeten het menselijk lichaam overeind en in evenwicht. Een goede wandelschoen is daarom zeer belangrijk.

Na deze mooie wandeling deden we nog een uitstapje naar het centrum van Maaseik (2 km) voor een terrasje op het Marktplein. Hubert en Jan van Eyck waren eveneens een goed team. Waarom? Omdat Hubert de grote lijnen schilderde en Jan het lammetje in de schijnwerpers zette!

Dit dorpje ligt net ten zuiden van Valkenburg en heeft dezelfde vriendelijke, levenslustige sfeer, maar minder volle terrassen en winkels. Ook op deze wandelroute van ongeveer 7 km kregen we het hoog en laag en de met grazige weiden bedekte heuvels te zien die je met het mooie Valkenburg associeert. 
Parkeren kon bij de kerk in Sibbe en we volgden deze rustige en landelijke route via de groene paaltjes. Dat was juist het probleem. De paaltjes lagen her en der uitgerukt in de weilanden en de kleur ‘groen’ varieerde nogal en was afhankelijk aan de smaak van de gemeentelijke arbeider die de paaltjes een kleur moest geven. We verdwaalden dus regelmatig en we deden iets meer dan 7 km.

Ons verdriet werd doorgespoeld in Café aan de Kirk (een bier, wandel en wielercafé) en een echt dorpscafé met vele speciaalbieren. Na het lekker biertje en een kroket maakten we ons niet meer druk over dingen die we niet kunnen controleren, datgene waar we geen invloed op hebben

De keuze was snel gemaakt. We kozen voor de lange wandeling van 10 km met als startpunt de Slagmolen in Genk. De Slagmolen zelf is het oudste gebouw van Genk en ligt in een prachtig natuurgebied de Maten en is één van de oudste natuurgebieden van Vlaanderen, met een rijk wijerlandschap, heide en zeldzame vogels. De Slagmolen is tegenwoordig een bezoekerscentrum en is momenteel in renovatie zodat de molen terug maalvaardig wordt.

Halverwege de wandeling pauzeerden we even aan een ‘vertelkapel’ en wezen we de juiste weg aan een groep Chiromeisjes op de dool. In de tuin van de Slagmolen is er een Buitenbar maar gezien deze op donderdag gesloten is moesten we noodgedwongen uitwijken naar Brasserie Cascade in Genk voor een Paix Dieu en een Mort Subite (Kriek Lambic).  

Nadien reden we snel naar huis. De groencontainer en de PMD-zak moest nog buiten. DVvdDT hebben het druk druk druk.

De oranje wandelroute, met vertrek bij Station Eisden, is een bosrijke wandeling  en toonde ons de steilrand van het Kempens Plateau. Het traject biedt een mix van natuur en mijnverleden, met trappen langs de steilrand en uitzichten op het Nationaal Park Hoge Kempen.

We ontdekten op zeker moment een zogenaamd anti-tank obstakel en volgens internet een ‘verloren object’ hetgeen toegankelijk is en een eigen mysterycach heeft gekregen in het wereldje van geocaching. Voor meer informatie kan je misschien terecht op www.geocaching.com of beter nog GC9EZ1Q Lost Place @ Mechelse Hei (Traditional Cache) in Limburg, Belgium created by IronViking https://share.google/oXKfe2UdNzk0rYztG.

Na de wandeling moesten we stof doorspoelen in Brasserie De Wissel in Rekem door middel van een Lupulus Blonde Tripel, een genot voor het verhemelte.

De laatste keer dat we zijn gaan avonturieren/wandelen was op 31 mei. We verkenden het Munsterbos in Munsterbilzen. De kleur van de wandeling en de horecazaak waar we onze evaluatie organiseerden kunnen we ons niet meer herinneren. Zo lang is het alweer geleden. 

Daarom de beslissing om vanaf vandaag te starten met een aantal focusgroepen om doelstellingen voor de komende maanden te bepalen.
Want als we naakt voor de spiegel gaan staan - iets wat wij almaar vaker vermijden - zien we het resultaat van het sloopwerk dat de tijd heeft aangericht. Onze spieren hebben hun strakheid verloren, onze buik is meer dan ons lief is (niet bij onze voorzitter), onze borst vertoont ‘Man Boobs’ zoals dat tegenwoordig heet en ons gezicht - zeker ons gezicht - getuigt van het onherroepelijk verval dat de tijd met zich meebrengt. Daarom is snel handelen belangrijk.

We houden jullie op de hoogte! Wordt vervolgd.

De Blauwe Wandeling in Gellik (Lanaken) is een prachtige route die ons meenam door de natuurrijke omgeving aan de rand van het Nationaal Park Hoge Kempen. Deze wandeling start vanaf de instapplaats Krieckaert, gelegen aan de Krieckaertlaan in Gellik, en heeft een lengte van ongeveer 8,3 kilometer. Onderweg genoten we van de serene sfeer van het stiltegebied Zwarteput en de ruige natuur rondom de Roelerbeek, een ondiepe beek die het landschap een bijzondere charme geeft.
Na afloop kon je ons vinden op het zonnig terras van taverne De Krieckaert en ontspanden  we ons bij een Westmalle Tripel, ons noodpakket voor moeilijke dagen.

‘Niet alles wat geen nut heeft, heeft geen zin

Wat een mooi idee van DVvdDT!  De eerste lentewandeling van 2025 en de perfecte manier om te genieten van de natuur die weer tot leven komt.

Onze favoriete plek blijft nog altijd de sfeervolle middellange wandelroute langs historische paden van het Domein Pietersheim in Lanaken. We slenterden via één van de charmante kasteeldreven rechtstreeks naar de adembenemende natuur van het Nationaal Park Hoge Kempen. Op de terugweg voert een pad ons langs de rustgevende Asbeek, waar de serene stroom ons begeleidt op onze terugtocht. Deze tocht is een perfecte combinatie van cultureel erfgoed en natuurlijke pracht, ideaal voor wie wil genieten van zowel de historische als de natuurlijke schoonheid van onze gemeente.

Na afloop genoten we van ons eerste terras en een Westmalle Tripel (Hoeve Pietersheim, Kinderboerderij).

Afgelopen zondag wandelden we de blauwe lus aan de Oude Maas in het wandelgebied Stokkem met vertrek aan de Vissersstraat. De Oude Maas is één van de markantste Oude Maasmeanders in de Maasvallei.
Het charmante gehucht Boyen ligt hier op de rand van het rivierbed.
Je ziet hoe de grillige regenrivier de Maas haar bedding door de eeuwen heen heeft verlegd en de omgeving in een prachtig groen gebied heeft omsluierd.

We bezochten eveneens het lokaal erfgoed: de oude kapelanie met daarnaast het Mariapark, waar je de oude kerktoren en de Lourdesgrot kunt bewonderen. Maar let goed op, want door de hoge muren wandel je dit spirituele plekje zo weer voorbij. We hebben even naar de ingang moeten zoeken. 

Evalueren deden we in Bistro Den Arend bij een hap en een drank. Gezien het Grote Vogeltelweekend bespraken we als volleerde ornitholoog de vogels die we gezien hadden zoals de kroet, de poelifinario, de Tjak-tjak, de Brahmi en de witte en zwarte Roepie-roepie.

Onze allerbeste wensen voor 2025!

Vrijdag 4/10 (mooi herfstweer) trokken we onze wandelschoenen aan en onze keuze was deze keer de groene route met vertrek aan de Toegangspoort Lieteberg (Zutendaal) en deze leidde ons door bossen en langs akkers naar de Hesselsberg.

Een tussenstop was voorzien in de Brasserie Diner O, een mooie zaak in de voormalige hoeve van de familie Maenen. We consumeerden er een Tripel Kanunnik (Wilderen) van de tap en voor de dames een koffie en warme choco.

Na een kort bezoek aan het vernieuwde Bezoekerscentrum Lieteberg, middenin het Groenste Snoepje van Vlaanderen, ontdekten we dat het cafetaria nog niet echt in orde was en pas einde oktober zou openen. Daarom wandelden we richting het dorpscafé De Sjètterèi voor een extra consumptie. We babbelden wat over de komende gemeenteraadsverkiezingen.

Conclusie: wat zou er gebeuren als machthebbers gedwongen worden om dagelijks een wandeling tussen het gewone volk te maken. We denken dat het voor iedereen gezond zou zijn.