Dus zoals ik reeds vertelde: ik besteed mijn avonden niet in een galajurk op de rode loper.  Helaas. Maar ik laat me daar niet door kisten.
Ik zoek wel mijn eigen glamour. Hoe? Het is een aantal jaar geleden begonnen.  Ik kreeg in mijn specialisatiejaar de kans om stage te lopen in Milaan. Na een snelcursus Italiaans, een afscheidsfeestje en het lezen van een aantal reisboeken over Italië kon ik als een kleine Italofiel het vliegtuigopstappen met een kleine 50 kg bagage in mijn kielzog. Nog 3 andere meisjes hadden zich ook in hetzelfde avontuur gestort en met hen ging ik dan ook samen een appartement delen. Een van de meisjes kende ik van mijn vorige studie en had ik vaak contact mee wegens gezamelijke casestudies. Echt een vriendin kan ik haar niet noemen, tenzij je een ballon gevuld met lucht een ideale gesprekspartner vindt.  Laten we haar Sharon noemen, een meisje dat alles afweet van de duurdere merken, en ook heel wat kledingstukken van diverse ontwerpers in haar kast hangen heeft. Maar haar leven was één leugen waardoor ze uiteraard een minimum aan vriendinnen had (nihil in feite). Uiteraard hoorde daar ook een 'vriendje' bij die gretig gebruik maakte van haar naïviteit.
Toen we allen samen, de 3 meisjes en ik, hadden afgesproken in de luchthaven om met onze familie en vriendje samen een afscheidsontbijt te nemen, bleef Sharon een opvallende afwezige. Had ze zich bedacht? Of was ze gewoon een beetje laat?
Nee, geen enkel van deze twee. Toen we de cafetaria (of hoe noem je een muf restaurant in een luchthaven) verlieten botsten we op Sharon in haar designerkleren met haar ultra onhippe moeder en haar bijna platvloerse zus. Had ze zich verstopt omdat ze zich schaamde voor haar familie? Past haar familie niet in haar leugenachtig leventje?
Bon, toen hebben we ons er niet veel van aangetrokken omdat het avontuur lonkte.
Het vliegtuig steeg op naar ons nieuw (tijdelijk) leven!

Dit is alvast een leuke website om inspiratie op te doen: www.fashionista.com