1975 - Kabul

Alles ging goed voor mij. Ik had een dienaar die alles voor mij deed en kreeg ook alles wat ik vroeg van mijn vader die één van de rijkste persoon in Kabul was. Met de tijd werd die dienaar meer en meer mijn vriend. Maar niemand mag hier bevriend worden met een Hazara. Misschien was dat ook beter zo, hij kreeg al genoeg aandacht van mijn vader Baba. Alles wat ik deed was slecht, maar wat mijn dienaar deed was altijd super. "Dat is ten minste een man": heb ik Baba ooit horen zeggen tegen Kahn. Khan was een vriend van Baba. Gelukkig dat hij daar was. Hij zei altijd tegen mijn vader dat het niet erg was wanneer ik niet terugvocht wanneer ik een klap kreeg van iemand. Hij zei dan tegen Baba: "hij is gewoon niet agressief" of hij zei soms dat ik wel iemand ging worden in het leven, dat mijn vader zich geen zorgen hoefde te maken. Hij was ook altijd enthousiast om de verhalen die ik schreef te lezen, hij zei dan altijd dat ik een grote schrijver ging worden tegen Baba. Maar ja… Mijn vader was niet erg overtuigd. Alles wat ik deed was met het doel om ervoor te zorgen dat Baba fier was op mij. Soms lukte dat, maar vaker niet.