VB-voorzitter Bruno Valkeniers durft het in De Standaard van 5 november aan mijn positie in de SP.a te vergelijken met die van zijn eigen infiltranten in de vakbonden. Hij neemt het niet dat militanten met sympathieën voor het Vlaams Belang uit het ABVV worden gegooid. Ik wel.
Waarom? Omdat dit nodig is voor het vrijwaren van de democratie. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat vakbonden perfect functioneren, maar zij vormen een essentieel tegengewicht tegen de overmacht van het grootkapitaal in onze samenleving.
Het Vlaams Belang is naar goede fascistische traditie een anti-vakbondspartij. Enerzijds tracht Valkeniers de syndicale achterban op zijn hand te krijgen met botte en brutale standpunten over migranten en Walen. De politieke macht die hij op die manier verwerft gebruikt hij vervolgens om een ultraliberaal programma door te voeren dat de sociale verworvenheden van arbeiders en bedienden uitholt. Vakbondsmacht hoort in dit plaatje niet thuis. Het Vlaams Belang doet er dan ook alles aan om vakbonden onderuit te halen, bijvoorbeeld door het verspreiden van geruchten over financiële fraude. Vlaams Belangers toelaten in het ABVV is net alsof Valkeniers in de beheerraad van zijn stouwerij communisten zou opnemen die vinden dat alle stouwerijen genationaliseerd moeten worden. Ik wil u meteen geruststellen meneer Valkeniers: ik vind dat niet.
Het Vlaams Belang stuurt zijn mollen alle richtingen uit: naar Lijst De Decker bijvoorbeeld, of naar het digitale forum van De Standaard. Jullie doen maar, maar van onze vakbonden blijf je af. Is dit duidelijk genoeg Valkeniers? Of is het te warrig?
En dan nog iets. Ik wens u veel succes met uw inzicht dat het bedrijfsleven transparanter communiceert dan de politiek. Misschien is er voor u nog een mooie toekomst weggelegd als vetbetaalde consultant voor Fortis. En als antwoord op het fiscale incivisme waartoe uw partij op haar recentste congres opriep stel ik voor om het totaalbedrag van de overheidsdotaties die het Vlaams Belang ontvangt te delen door het aantal belasting betalende Vlamingen, en vervolgens een bezwaarschrift ter waarde van dit bedrag in te dienen bij de belastingen.
Er ontspint zich op deze blog een interessant debat over de verhouding tussen mensen die een zeker inzicht hebben verworven in de politieke en economische machtsverhoudingen, en mensen die dat inzicht (nog) niet hebben. Het toeval wil nu dat er deze maand in RektoVerso, een tijdschrift voor kunstkritiek (www.rektoverso.be) een bijdrage van mijn hand verschijnt onder de provocatieve titel "Pleidooi voor loftsocialisme", die zo ongeveer over hetzelfde gaat. Vandaag verscheen het stuk ook in de opiniepagina's van De Standaard. Ik ga de tekst niet op mijn blog zetten maar Caesar geven wat Caesar toekomt. Jullie zullen wel begrijpen dat ik mijn relaties met de massa- en andere media wat moet onderhouden. Rept u allen dus naar de krantenwinkel en koopt RektoVerso of Den Schandaard!
