Doorheen de deur van het heden vlammen flitsen uit het verleden...
22-10-2020
De tuin van weleer.
Vol enthousiasme en energie... dat was ik... toen.
We verhuisden van een flatje naar een woning van zijn ouders. Dat baarde me wel wat zorgen, ik was immers gewaarschuwd door een dochter van ze. Daarom opperde ik om voor een andere woning te huur te kiezen. Maar de man die ik huwde stelde me voor de keuze : het wordt dat huis of geen kinderen meer.
De eerste nacht huilde ik, het deed pijn om op die manier gedwongen te worden.
Maar ik paste me aan, er was geen andere mogelijkheid dan 'me aan te passen'.
We knapten het huis op, deuren een nieuwe laag verf. Gordijnen hangen die ik allemaal zelf naaide, met de naaimachine ook al had ik het nergens geleerd, (mezelf heb ik het geleerd ). Ik herinner me niet of er ook nog behangen werd... mogelijk was dit al gefikst door vader en zoon? Of hebben ze het toen gedaan? Ik weet alleen nog hoe de deuren die 'X' schilderde nergens op leken, dikke vette druppelstromen droogden zo op... .
Ik herinner me wel de oude fruitboom en het gras. Achter de tuin was er ruimte om groenten te telen.
Mijn schoonouders kwamen om de beurt en onverwacht om de haverklap langs de tuinkant onze keuken binnen.
Als een dief in de nacht . Ze hoefden voor mij niet aan de voordeur te wachten of zo, neen, even tikken op de bel was al iets.
Naast het huis was een garage, een bijzonder lelijke muur begrensde een groot deel van de zijkant van de tuin en 'koer'.
Een muur van een bijzonder grove steen, vuil geworden door de tijd. Ik stelde voor die mooi te maken en erna te schilderen.
Ik werd uitgelachen door zowel zijn vader als hemzelf. Dat kon ik niet, dat ging niet... . Waar haalde ik zo 'n belachelijk idee vandaan.
Een van die dagen zocht ik een staalborstel en schuurde ik de hele muur ermee schoon. Het ging niet van leien dakje maar of dàt me tegenhield? Neen, de hele muur schoon geschrobd... ! Erna gaf ik die muur enkele lagen witte verf. En ik was blij met het resultaat.
Of ik daar een positieve reactie op kreeg? Neen, dat leek niet de gewoonte. Niet dat ik het erg vond, ik was zulks gewend.
Later besloot ik ook wortelen te zaaien, bonen aan stokken te laten groeien en nog meer van dat.
Mijn schoonvader weer : dat kan jij immers niet, ik zal het wel doen. Of onze 'X' (mijn ex dus).
Zo ging het ook met het gras maaien, 'gij kunt dat toch niet'... laat onze 'X' dat doen.
Onze 'X' liet de boel de boel en dus maaide zijn vader het gras.
Maar die worteltjes zaaide ik ! En de bonen eveneens.
Maar eerst moest die grond omgespit worden. En juist... ik kon dat toch niet... . Ik liet die mantra van hem over me heengaan en op een mooie dag stak ik de spade in de aarde en werkte ijverig de grond om, maakte die schoon enz... .
Toevallig kwam een broer van mijn schoonvader die dag op bezoek. Toen die meeging naar hun tuin zag hij mij bezig.
Hij stak zijn bewondering niet onder stoelen of banken. Verwonderd hoe goed ik die grond omspitte en zo diep.
Dat had ik precies al eerder gedaan, merkte hij op. Ik lachte dankbaar naar hem en zei dat het de eerste keer was.
Mijn schoonvader teelde al jaren zelf groenten, boontjes, wortels, aardappelen, tomaten... enz.
Wat een grap was het toen zijn worteltjes niet bijzonder geslaagd waren, pieterige peuken, te dicht bij elkaar en we naar mijn wortelen ging kijken. Netjes goed uit elkaar gezaaid, met wijde hand (zoals ik wist dat dat gedaan moest worden) het waren prachtige zowat perfecte wortelen. Dus ja... dat voelde natuurlijk goed.
(volgende keer vertel ik misschien over de kappershistorie )
). Ik herinner me niet of er ook nog behangen werd... mogelijk was dit al gefikst door vader en zoon? Of hebben ze het toen gedaan? Ik weet alleen nog hoe de deuren die 'X' schilderde nergens op leken, dikke vette druppelstromen droogden zo op... . 
. Ze hoefden voor mij niet aan de voordeur te wachten of zo, neen, even tikken op de bel was al iets.
