|
VIJF...
De deur van wat ooit mijn bureel werd genoemd en dat ik nu gemakshalve de sportkamer noem vliegt open met een ruk. In de deuropening staat mijn vrouw die haar hand opsteekt, vijf vingers opengesperd. 'Binnen vijf minuten gaan we aan tafel!', zegt ze niet zonder enige nadruk op het cijfer te leggen.
Vijf minuten. Dat haal ik wel, denk ik. Eigenlijk ben ik opgelucht omdat ik door haar dwingend bevel mijn fietssessie op de vaste rol vroeger dan voorzien moet beëindigen. Na de slijkerige rit van zondag heb ik het laatste modderprut eindelijk uit mijn ogen gewreven.
Zo'n zestig minuten voordien had ik mijn stalen ros bestegen omdat ik geen enkele dag wil laten voorbijgaan zonder mij te onderwerpen aan enige fysieke gewaarwording en omdat het buiten zo grijs is dat je zelfs de mussen niet kunt onderscheiden was de gedwongen keuze snel gemaakt.
Aan de rol met Rimsky Korsakov en Sheherazade. Een sprookje zonder einde na een matinee met Julia Roberts waarmee we samen de verzopen middag lieten verglijden. Mona Lisa Smile. Maar is ze gelukkig?
De kerstverlichting in de hoofdstraat doet haar uiterste best om aan deze dag toch nog enige glans te geven. Tevergeefs. Vandaag valt er nauwelijks natuurlijk licht waar te nemen. De duisternis treedt nog vroeger in dan gewoonlijk. Mensen blijven binnen of zoeken de bedwelming van het koopcentrum. Gezellig toch?!
Vijf minuten later zit ik voor een dampende schotel pasta met saus. Rood is de kleur van de Spaanse wijn die ik mezelf inschenk. De temperatuur stijgt.
Onze jongste doet haar beklag over 'het systeem' maar ik vind de juiste woorden niet om haar van antwoord te dienen. Er zijn zo van die onbeholpen dagen. 'Op een schaal van gelukkig zijn haal ik op dit moment maar een schamele zeven op tien', zegt ze. 'Ben mijn kat kwijt en ik heb nog altijd geen rijbewijs'!
'Hoe jong was de dochter van je vriendin Viviane, toen ze stierf?, vraag ik aan mijn vrouw met voorbedachte rade.
Vijftien.
Anouchka draait haar vork enkele keren rond in haar pasta en beseft dan dat voor haar het beste nog moet komen.
dc
|
