De avonturen van twee tortelduifjes Na een woelige periode voor ons allebei, vormen we sinds 16 februari 2009 een echt plakkoppel, ook wel de tortelduifjes of de meisjes genoemd. Momenteel gaan we opnieuw door een woelige periode, maar dit keer samen.
06-09-2009
Hotel Uza Extra
Zondag geraak ik met moeite uit bed. Alles kost me weer te veel energie en Ann moet me dan ook vaak aansporen. Het idee om terug naar hotel UZA te moeten zal zeker ook hebben meegespeeld. Wat had ik daar zo geen zin in!! We bellen voor de zekerheid en met een sprankeltje hoop op uitstel toch nog even naar de dienst oncologie maar ze bevestigen enkel ons vermoeden: Kom toch maar binnen. .
Het is de gewoonte om in een geval als wij, binnen te gaan via de spoed. Niet omdat het een spoedgeval is, denk ik, maar eerder uit praktisch gemak (snelheid waarmee platen van de longen genomen kunnen worden bv). De verpleging is vriendelijk, en al snel duikt er een bekend facebook gezicht op . Ik zie haar en denk dat is ze, ze zegt: gij zijt een vriendin van Jill he, waarop ik antwoord dan ben jij Jo-Ree . We chit-chatten nog wat en ze verklaart waarom ze een vuilkarbroek aan heeft. Ze neemt afscheid en wenst me veel beterschap. Maar ze laat zich nog regelmatig zien, vraagt wat mn kamervoorkeur is, of ik iets wil drinken, of ik nog eten wens op de kamer en sluit mn opstart antibiotica-kuur aan. Jammer dat de verzorgingstafels op de spoed niet zo breed zijn, anders hadden Ann en ik er nog het beste van gemaakt ;-).
Het duurt allemaal wat lang (zijn we ondertussen gewoon) maar na 4 uur spoed beland ik dan, met een tussenstop van een half uurtje op een lege kamer, dan toch in mijn snel gepoetste eenpersoonskamer, zij het op de afdeling maag- en darmen. Verandering van spijs doet eten, nietwaar? ;-). Ann is ondertussen naar huis. Na 3 weken ofzo komt Trish eindelijk terug naar ons slechte timing van heel het gebeuren natuurlijk, maar ja, wie plant zoiets he? Ann dus naar huis, en ik stikkappot op mn kamer. Dappere Cin laadt toch eerst enkele dingen uit, en zet het nodige in de ijskast. Daarna plof ik op bed. Jaikes!!!!! De sponden hangen vol smurrie. Ik weiger te analyseren welke smurrie, gezien het hier maag-en darmen heet Maar ze hangen wel allemaal vol, en ik moet aan die knoppen komen om het bed te bedienen. Dan maar wat zeep op een wc-papiertje gedaan en poging tot beetje proper maken gruwelijk gewoon. Zouden ze hier bed-washen hebben?
Het lukt me nog om soep op te gaan warmen in het keukentje van de verpleging. Tomatensoep van Hoevenen met vleugeltjes van motten. Vies als ik ben worden de vleugeltjes er allemaal netjes uitgevist ;-). Ik plof nog eens op bed en kan me even nergens meer toe aanzetten. Ik lijst op in mn hoofd wat er nog moet gebeuren: fraxiparine zetten, Duphalac nemen, tanden poetsen, gordijnen dichtdoen, pyama aandoen, naar toilet gaan. Het lijstje wordt in de meest praktische volgorde gezet en wel 10x herhaald, maar ik kom er niet toe. Eerst wat slapen
Het wordt ondertussen steeds duidelijker dat ik Sinead achterna ga Mn hoofdkussen hangt vol haar s morgens, en ook overdag blijft er haar achter op mn kleren, op tafel, op de grond, op Ann haar lippen Ook in mn onderbroek zit haar (dit had ik niet verwacht!) en als ik mn oksels was lijkt het alsof ik Veet gebruikt heb ik hoop dat mn wimpers en wenkbrauwen volhouden !! (Een kleine test achteraf wijst uit dat ik zonder pijn mn wenkbrauwen en benen zou kunnen epileren , aan mn wimpers kom ik niet aan, zelfs niet voor een test :-p).
Ja, lap he;-) ik schrijf nooit meer op den blog dat we nog goeie dagen tegemoet gaan! We moeten dan toch naar het UZA de koorts zakt niet, zelfs niet met dafalgan en Cin voelt zich ook niet echt beter we proberen het zo lang mogelijk uit te stellen want hier hebben we allebei geen zin in we weten bijna zeker dat Cin vanavond niet mee terug naar huis zal komen en vlak na de middag is het dan zover
In de late voormiddag nemen we nog snel een douche, het is te zeggen, ik neem een douche en Cin hangt erin. Ik was haar haar en voor de eerste keer merk ik meerdere haartjes aan mijn handen...het is dus begonnen...De douche is een fijn moment, hoe moe ze ook is, ik zie direct dat het haar toch wat opkikkert, ze geniet van het warme water op haar lichaam, ik zeep haar volledig in en wat later is ze fris en monter om op pad te gaan ;-)
Vlak voor we vertrekken, neemt Cin opnieuw een dafalgan om de koorts alsnog te doen zakken en zich toch wat meer op haar gemak te voelen nu we naar de spoed gaan. Ze slikt de pil door en begint te hoesten, nog een keer hoesten en dan zie ik haar naar de badkamer snellen te laat...heel de badkamer onder de tomatensoep bakes en het pilleke er terug uit ;-). Ik met de swiffer in mijn handen naar de badkamer zeg haar lachend: lieve schat, als ge wilt dat ik de badkamer kuis, mag je dat ook gewoon zeggen hoor ;-)! verwijzend naar een opmerking die ze gisteren maakte;-).
Aangekomen op de spoed, worden de nodige onderzoeken gedaan en verder is het wachten, wachten, wachten, wachten en nog eens wachten op de dokter een mens vraagt zich af waarom dat hier de SPOEDafdeling heet???? We krijgen te horen dat de witte bloedlichaampjes te laag zijn en dat ze de ondergrens hebben bereikt. Dit in combinatie met koorts doet de dokters beslissen om Cin in het UZA te houden voor enkele dagen (waarschijnlijk tot woensdag) zodat preventief een antibioticakuur gestart kan worden. Ik kan helaas niet in het ziekenhuis blijven want Trish komt vanavond na 3 weken terug naar ons en moet dus rond 18.30u thuis zijn. Het is lastig om haar hier zo achter te laten. We nemen afscheid, nog een laatste knuffel en dan hop naar Trish. Op dat moment komen ze Cin halen om naar de kamer te gaan, ik vergezel haar nog (lees: speel voor muilezel) en zet haar af. Tot overmaat van ramp is de kamer nog niet klaar en wordt ze tijd terwijl in een andere kamer gedropt maar mag daar niet op het bed gaan liggen. Ze moet dus blijven zitten in de rolstoel stom dat ik haar zo moet achterlaten maar ik moet door, Trish komt eraan
Het is hier thuis een drukte van jewelste, trish is blij dat ze me ziet en vertelt honderduit, ze wil ook weten hoe het met Cin gaat en het is moeilijk om haar op tijd in bed te krijgen. Ik maak nog soep voor mijn schatteke, klop een eitje voor mezelf en de omelet smaakt. We bellen nog enkele keren en het doet deugd haar stem te horen! Hopelijk doen de antibiotica snel hun werk en voelt ze zich ook snel beter! Slaap lekker, lieve schat, droom zacht!!!!! Tot morgen!!!!!! Ik hou van u!!!!
Om te ontspannen kijk in naar de match Clijsters Williams op TV (dat gingen we normaal samen doen), euhm ontspannen zeg ik toch, de 3de set is een echte thriller maar dat is snel vergeten wanneer Kim wint! KEI GOED!!!!!! Het is ongelooflijk, Kim wint tijdens haar comeback op de US Open en dan nog wel van Venus, één van de topfavorieten mogen we misschien al dromen van de finale .Een fijne afsluiter van de dag!
Afgelopen maandag, dinsdagen woensdag waren superdagen. Ik voelde me goed, kon goed eten (en maar kCal tellen), had zin in vanalles maar kreeg op die dagen uiteindelijk alleen maar de ijskast gepoetst. Belangrijkste was dat ik Ann, als ze s avonds van het werk thuis kwam, kon verwennen met mijn kookkusten ;-). Ik zocht restjes in de ijskast, fabriceerde speciallekes en heb ervan genoten, ook om haar te zien genieten J.
Mega-Cindy voelde zich donderdag al wat verkouden, maar besloot dapper en dom om vrijdag met onze megaCliomobiel toch richting zuiden, en meer bepaald dardennen, te rijden. We hadden hier naar uitgekeken, ik wilde perse gaan, ook al voelde ik me nog steeds ijl in mn hoofd. Dat zou wel beteren.
Tegen de avond komen we aan bij het Natuurvriendenhuis, waar mijn ouders en hun (natuur)vrienden enkele kamers hadden geboekt. Er heerste een gezellige drukte en gelukkig kregen we snel soep J. De papa hielp Ann met uitladen (ik mag nog altijd ongeveer 2 weken niets tillen) en installeerde onze suite. Ons dubbel donsdeken was het ideale excuus om al meteen een huisregel te overtreden, namelijk bedden verschuiven. De tweede huisregel waar we regelmatig onze voeten aan veegden, was die van het gebruik van de wc in de gang: enkel nachtelijk gebruik. Ik was echt niet van plan om in mn blote kont op de koude wcs beneden te gaan zitten wachten tot mn darmen er nog eens werk van zouden maken. Dan maar liever een crimineel feit plegen ;-). Je kan het verwend noemen, maar mn lijf kan het momenteel wel gebruiken (en het was verdorie echt koud in de Ardennen!!).
Met een bende van 13 gaan we uiteten in LunchGarden. Niet voor herhaling vatbaar: ongezellig, lang wachten, koud en vooral: niet lekker!
Terug in het huis plakken we nog even voor de stoof. Ik had, als mn stoel iets comfortabeler had geweest, heel de nacht kunnen blijven zitten daar. Achteraf gezien is dit vermoedelijk al een koortssignaal geweest (net als het heel lang onder een warm-warmer-warmste douche staan, of in bed liggen en met de haardroger onder het donsdeken alles opwarmen J).
Zaterdag tegen de middag hijs ik me uit bed, dik tegen mn zin. We ontbijten samen op het middaguur. Een beetje brie met peer en zelfs een boterham. Ik heb een halve peer op als ik aan Ann vraag om eens te proeven of ze wel lekker is, want mijn smaakpapillen durven me in de steek laten door de chemo. Ze bevestigt wat ik vermoedde en ik schakel over op druiven ;-). Ik stel Anns geduld op de proef door elke druif te ontpitten en schillen. Ann veroert zich niet , geen zucht, geen geschuifel op haar stoel, geen kreun. Ze wacht en ik bewonder haar erom.
Ik kom niet op gang en alles kost moeite. Die dag gebeurt er dan ook weinig weinig tot niets niets niets niets (Stef Bos ;-). Na heel wat aanmoediging en een omkleedpartij (eigenlijk meer een hoeveel-lagen-krijg-ik-over-elkaar-aan-en-waar-vind-ik-nog-een-extra-broek partij maar kom), doe ik de voordeur open en stap in een heerlijk lentetemperatuurtje!? We slagen er in 20 minuten Vilarmont te doen. Wat een zonde want het is hier prachtig!!! Ook uit Ann ontsnapt een zuchtje spijt: Het is hier zalig om te fietsen!
Terug thuis plof ik in al mn lagen in de zetel in de gemeenschappelijke ruimte, half op Ann. Ik voel me alsof ik 16km langs romantische steile paden geklommen en gedaald heb, met een zware longaandoening. Ok, een beetje overdreven misschien, maar ik was kapot.Die avond eet ik met tegenzin van de barbecue waar ik al een hele week naar uitkeek L. Tijdens het eten vraag ik eindelijk aan Ann of we vanavond nog naar huis kunnen. Tranen van opluchting als zij ja antwoordt.
De natuurvrienden zijn uitgelaten. Ze maken een drukte van jewelste, maar Louisa, die kan zalig moppen tappen ;-)! Er ligt nen drol aan nen boom. Hoe kan je zien of hij van een man of van een vrouw is? (Antwoord: die van een man is een echte drol zoals je hem voorstelt, eindigend in een puntje, die van een vrouw is meer slingerig,van links naar rechts.) Hoe komt dat? (Antwoord: een vrouw hurkt neer, en wiegt vervolgens van links naar rechts: komt er iemand aan? Komt er iemand aan?). Ook Trish vindt ze geweldig achteraf J. Een vrouw staat te koken, en snijt de topjes van de worst. Haar man vraagt waarom ze dat doet. Goh, zegt de vrouw, dat is iets van ons moeder. De man gaat naar de moeder van zijn vrouw en stelt haar dezelfde vraag. De vrouw antwoordt dat het traditie is, komt van haar moeder. De man besluit om de grootmoeder in het rusthuis op te zoeken en te weten te komen waarom de topjes van de worst moeten. De oude vrouw antwoordt: Gebruikte golle na nog da ouw panneke?!.
Ann rijdt ons altijd veilig naar huis en duwt me daar, terwijl ik op de wc zit, een thermometer in mn handen. Zoals verwacht, maar toch even schrikken: 38.3 L.
Hier zijn we dan weeral terug . Ons weekendje in de Ardennen zit er sneller dan voorzien al op Gisteren vertrokken we nog vol goeie moed richting Malmedy om daar enkele dagen te ontspannen al is vol goeie moed misschien al een overstatement vrijdag begon al wat slechter, CIn had een ijl hoofd, raakte moeilijk uit bed en alles leek teveel, zo goed als het de voorbije dagen ging, zo slecht ging het nu de befaamde 10e dag????
We twijfelen, zullen vertrekken, zal het morgen beter zijn we blijven in bed liggen en pas na de middag komen we eruit om te eten, we ploffen in de zetel en Cin eet een pizza van Dr. Oetker, ik braaf boterhammetjes ;-). Het smaakt haar en ze voelt zich beter! We besluiten alsnog te vertrekken om rond het avondeten in Malmedy te zijn. De rit in de auto verloopt stil, heel stil, we zitten allebei met onze gedachten ergens anders is dit wel een goed idee? Wat later begint Cin over haar sportboerderij en weg zijn we, we tateren erop los, zelfs de locatie wordt vastgelegd ;-)! Uiteindelijk komen we opgewekt aan. Samen met de ouders van Cin en de andere vakantiegangers gaan we een hapje eten in de Lunchgarden. Dit blijkt al snel niet echt een goed idee, het is er fris, het eten laat te lang op zich wachten we twijfelen is dit nu dag 10 of dag 11, alles hangt ervan af hoe je begint te tellen we zijn nu wel op een plaats waar veel mensen samen zijn alleen dat idee, bezorgt ons toch wat stress waardoor het eten ook nog eens niet echt smaakt, het is voor Cin echt proppen om toch maar de nodige calorieën naar binnen te werken. Wat later staan we terug in ons huisje en duikelen we al vlug onder de wol. We slapen snel en worden pas rond 9u wakker, ook dat lijkt nog veel te vroeg, we draaien ons nog eens om en voor we het weten is het 11u. Het gaat niet zo goed met Cin, dat merk ik al aan de manier waarop ze tegen me rolt het is niet echt vleien, het is meer van moeten geen goed teken! Ik vraag haar hoe het gaat, goed zegt ze beter dan gisteren. En ze glimlacht flauwtjes, ik voel wat anders Ze sleept zich uit bed en het eten gaat moeizaam. We nemen pas veel later een douche en na 2 seconden lijkt zelfs dat ook al teveel, dat betekent niet veel goeds! We besluiten toch een klein wandelingetje te maken, de frisse lucht zal haar misschien goed doen en bewegen is nu eenmaal een noodzaak! Goed ingeduffeld gaan we op pad. Na 20 minuten zijn we terug waar we begonnen zijn in de zetel en ze gloeit helemaal de twijfel slaat toe, ze heeft toch geen koorts Ik vervloek mezelf omdat we geen thermometer bijhebben, hoe stom kan je zijn???? We hangen de rest van de middag in de zetel en Cin slaapt bijna heel de tijd. Ik zeg haar dat we ook nu naar huis kunnen rijden, ze wil niet want vanavond staat er nog barbecue op het programma. Cin is zo moe dat het haar wat later tijdens het eten moeite kost om recht te blijven zitten, ze legt haar hoofd op mijn schoot Het is eventjes geleden dat ik haar zo slecht zag, alles kost gewoon teveel energie . Het begin van de week zag er zo veelbelovend uit en nu, past alles weg we gaan nog moeilijke dagen tegemoed, ik geloof nooit dat dit na goede nachtrust voorbij zal zijn. Ze zegt me dat ze toch liever naar huis wil, (ik ook, dan zijn we eindelijk gerust en kunnen we indien nodig snel naar het ziekenhuis).
We weten nu al waar we volgende keer - want die komt er zeker, dit ontmoedigt ons niet om op weekend te gaan! op moeten letten: 1) volgende keer beter voorbereid vertrekken (het nodige eten, lekkere tussendoortjes en drankjes voorzien) 2) thermometer en dafalgan meenemen en telefoonnummer UZA 3) naar Cins lichaam luisteren en bij twijfel niet vertrekken!
Na het eten, maken we onze valies, nemen we vlug afscheid en vertrekken we. We rijden vlot huiswaarts en Cin slaapt heel de tijd, ze voelt nog steeds warm aan. Gedachten spoken door mijn hoofd: ze heeft koorts, wordt het weeral ziekenhuis, aaahhh daar heb ik echt geen zin in dit is wel van het ene uiterste in het andere, je kan dus echt niets op voorhand plannen, wat er in het begin van de week nog zo veelbelovend uitzag Thuisgekomen nemen we haar temperatuur, het verdict 38,3°C. Dit is niet goed!!!!! Ze twijfelt nog even of de thermometer wel juist meet, dus we checken snel even bij mij 37°C. Niets mis met de thermometer . Twijfel moeten we nu contact opnemen met het ziekenhuis of wachten we tot morgenvroeg een goede nachtrust doet wonderen???? Doen we hier wel goed aan of kunnen we beter snel naar het ziekenhuis...???? Ze kruipt in bed en vraagt me haar te wekken als ik ga slapen om te controleren of de koorts al gezakt is, zij wijt dit aan oververmoeidheid ik hoop dat ze gelijk heeft!!!!!!
Toen ik nog een pak jonger was, droomde ik ervan om mijn eigen boerderij te hebben. Ik zag de boomgaarden en weilanden al voor me, maar ook het harde werken schrok me niet af. Integendeel, hoe harder ik zou werken, hoe groter de voldoening (en hoe meer tijd om andere ook leuke dingen te doen!). Noem me romantisch, naïef en idealistisch, zoals zovelen toen ook deden, het maakt me nu lekker niks uit :-p.
Onlangs las ik de contactadvertenties in Zij aan Zij, het Nederlandse lesbische tijdschrift. Niet omdat ik op zoek ben naar contact, maar omdat ze vaak zo leuk en origineel geschreven zijn. Iemand schreef dat ze werkte op een kinderboerderij Dat was een trigger voor mij, want binnen de kortste keren sloeg mijn fantasie op hol! Ik zou in mijn ziekteperiode, in de goede momenten, mezelf gaan aanbieden als vrijwilliger op een kinderboerderij! Geef toe, dit is toch een bescheiden fantasie he Ann, dus ik ben wel degelijk klein begonnen ;-)! Wie zou er nu geen gemotiveerde extra kracht kunnen gebruiken? Al jaren denk ik dat ik zo graag in open lucht zou werken, en liefst nog in het groen. Maar hoe realistisch is dat, als je daar geen kennis van hebt (ik kan wel zeggen of ik een plantje mooi of lelijk vind ;-) ? En ik ben een echte koulijder, dus buiten in de winter leek me dan ook geen optie? En plantkunde of tuinarchitectuur gaan studeren, daar heb ik gEEn zin in! Geef mij maar het al doende leren ;-).
Ik lanceer mijn idee over vrijwillgerswerk bij wat familie en meteen de reactie hoe zot zijt ge dan?! En Ann denkt natuurlijk direct aan heel het huishouden dat op haar terecht (auw) zou komen Maar mn fantasie weet van geen ophouden ;-). Als ik nu eens zelf een kinderboerderij zou beginnen ?! Eigen baas over eigen project, eigen verantwoordelijkheid als het mislukt maar eens te meer geluk als het werkt! En dan de praktische zaken. In eerste instantie ontwerp ik mijn eigen boerderij ze moet in de farmstijl zijn, maar modern uitgevoerd. Er moet een grote speel/klimtuin komen op hooi, die vermoedelijk onbetaalbaar is. Maar ik zie me al overeenkomsten afsluiten met leveranciers! Het voordeel van niets te verliezen, ik kan mn grote mond opzetten en al mn charme in de strijd gooien ;-)! Ze gaan willen vechten om hun speeltoestel op mijn boerderij te mogen zetten ;-)!!!
Hier volgen nog enkele losse flodders:
Het erf moet toegankelijk zijn via een poort (waar kinderen op klimmen) met een boog in hout (naambord) erover. Er moet voldoende parking zijn maar buurtbewoners mogen zo minimaal mogelijk hinder ondervinden. Architect Veerle staat mee in voor het ontwerp. Want de boerderij, de stallen en de weilanden moeten praktisch ingeplant worden. Ann werkt mee aan een voorbereidende studie, met vergelijkingspunten van andere kinderboerderijen, zoeken van geschikte locatie, prijzen, contact met banken en verzekering, geldschieters ;-) enz. Cafetaria (soort concessie?) want dit uitbaten zegt me helemaal niets. Tenzij het integraal vervangen kan worden door een oma-bakt-pannekoeken-stand en gezonde-dranken-automaat?
Een ervaring om heel veel uit te leren op heel diverse vlakken klinkt als muziek in mn oren ;-)! Naarmate de dagen verstrijken, zie ik het nog grootser:
Aan de boerderij komt een grote ruimte waar zowel feesten kunnen worden gegeven, als overnachting kan voorzien worden voor scouts of chiro. De mogelijkheden lijken eindeloos Contacten met cateraars aangaan (Vb Ter Elst), of de klant zelf laten instaan voor alles. Bart contacteren ivm zijn bedrijfje van feestinrichting (ben even de naam kwijt). Educatieve pakketten (laten) samenstellen en vrijblijvend aanbieden aan scholen. Scholen en andere doelgroepen aanschrijven en warm maken. Bordjes aan de stallen in Lucky-Luke stijl, eventueel met vragen (educatief) Een oma op pensioen die vrijwillig pannekoeken (smoutebollen! ;-) komt bakken.
Belangrijk aan heel het concept vind ik: klant is koning(in)! Wij zullen geen slaven zijn, maar kunnen wel mee dromen realiseren ;-)!
Weer enkele dagen verder, en ik wil een origineler concept. Een kinderboerderij in combinatie met sport- en ontspanningsmogelijkheden!
Een aangrenzend tennisveld dat we zelf aanleggen en onderhouden en waar Ann les kan geven Een bmx-parcours Een omni-weide, die gebruikt kan worden om te voetballen, maar evengoed om tenten op te slaan, te pick-nicken, enz Bomen, er moeten veel (genoeg) bomen zijn, die voor schaduw en gezelligheid zorgen Een bescheiden zwembad (voor wie precies dat weet ik nog niet ;-) Er kunnen sportboerderij kampen gehouden worden Een beachvolleybalterrein
Ik zou me ondertussen moeten realiseren (?) dat dromen mag maar dat het daarbij blijft ? De realisatie van een volledig sportcomplexgedoe (omdat Ann het boerderij-gebeuren in vraag stelt) zie ik niet zitten, omdat er gigantisch veel oppervlakte voor nodig is (sportvelden zijn nu eenmaal gigantisch) en de charme van de boerderij is net het facet dat het voor mij aantrekkelijk maakt.
Soit, tot zover mijn wilde plannen. Hoe begin je eigenlijk aan zoiets ?
De eerste dag van mijn zorgverlof is ingegaan. We brengen de voormiddag - hoe kan het ook anders door in bed; de voormiddag vliegt veel te snel voorbij en ik moet me nog haasten om op tijd op de rechtbank te zijn. (Vandaag moeten Ben en ik daar voor de 2e maal een papiertje gaan tekenen en dan zijn we officieel gescheiden.) Ik spring in de douche terwijl Cin mijn boterhammen smeert. In de auto, tijdens het eten van die lekkere boterhammetjes besef ik nog maar eens hoe gelukkig ik ben! t Zijn zo van die kleine dingen!!!!! Op de terugweg passeer ik nog even langs Vespa om de Medikaart van DKV op te halen, we hadden s morgens immers bericht gekregen dat ook dat in orde gekomen was. Weeral een zorg minder! De dag kan dus niet meer stuk ! Straks nog een filmavondje (al dan niet met zelfgemaakte popcorn) en morgen op weekend naar Malmedy mooie vooruitzichten dus !
Ik neem afscheid van mijn collegas met toch wat schaamrood op de wangen wanneer ik zeg: euhm, tot volgende week .donderdag? We gaan als alles goed blijft, een geweldig weekend en week tegemoet, waardoor het eerder lijkt alsof ik op vakantie vertrek dan dat ik zorgverlof opneem :-s. Ik denk bij mezelf volgende keer zal het misschien helemaal anders zijn en zal er niemand mij benijden we kunnen maar beter profiteren van deze goeie momenten en weg is de schaamte;-)!
Ik haast me naar huis, heb al de hele dag zin in een knuffel. Ik wil dat dan zo graag dat ik er zelf ongemakkelijk van word dan wil ik haar zien, wil ik haar knuffelen, wil ik bij haar zijn Ik kijk wel 100 keer op mijn gsm of ik toch geen sms gemist heb, check om de 10 minuten de mail en vernieuw de startpagina van fb (veel te veel) om toch maar iets van haar op te vangen, al is het alleen maar haar naam die daar verschijnt oei wat een bekentenis :-pppp
Bij het thuiskomen staat Cin al aan de voordeur, het is een warme ontvangst, we vallen elkaar in de armen, zo blij dat we elkaar zien, zelfs de paprika die ik nog snel in de winkel ging halen, kan ons niet tegenhouden;-). We knuffelen (voor het eerst opnieuw terug zoals het hoort, zonder ons zorgen te maken over de pijntjes hier en daar) en het voelt zo goed!!!!!! We staan daar zeker een half uur, hoe deugd kan een knuffel doen????? Het is trouwens de eerste keer dat ik knuffel met een paprika in mijn handen en het is een echte aanrader:-p. Niet normaal hoe erg ik haar kan missen! Pas wanneer ik haar in mijn armen houd, kom ik volledig tot rust, zo is het goed. Cin is voor mij het ontbrekende puzzelstukje van de puzzel, al is het dan een stukje met een serieus hoekje af, haha ;-)
Vandaag moeten we op raadpleging in het UZA, wordt er bloed afgenomen en krijgt Cin een extra bolus vincristine. Het is toch iedere keer opnieuw weer spannend en afwachten hoe ze er op zal reageren en het bezorgt ons dus allebei (zonder dat we het weten van elkaar, zo blijkt later) een slapeloze nacht de wekker is er dan ook weer veel te vroeg .
Ik bel s morgens vroeg nog naar Trish om haar veel succes te wensen op haar eerste schooldag. Zenuwachtig dat ze is, niet normaal, heel veel gegibber, heel veel hakkelen en vooral heel erg uitzien naar haar nieuw klasje en de juf.
De voormiddag vliegt voorbij en om half 12 is het tijd om richting UZA te vertrekken, ik pik Cin op en samen gaan we er weer vandoor ;-). Cin heeft een lekkere lunch gemaakt, broodjes met basilicum, mozzarella en tomaat en broodjes met surimisalade, jammie!
We picknicken in de wachtkamer van het ziekenhuis, we hangen wat in de stoeltjes daar en babbelen erop los én het gaat niet steeds over die stoeme kanker, hele andere verhalen komen boven en we vragen ons af aan wie we onze blog zullen laten lezen, is echt niet simpel hoor want er staan toch wel heel intieme dingen op, niet dat ik zo preuts ben maar het eerste opzet van ons dagboek was toch om onze gevoelens of gedachtegangen neer te schrijven voor onszelf het kan dus verkeren ;-).
De tijd vliegt en voor we het weten, mogen we bij Dr. Spoormans komen. Ze weegt Cin, de weegschaal geeft (met kleren en schoenen) 54,5kg aan. Wauw we gaan terug in de goeie richting . Er wordt een kuur van vincristine samengesteld, van deze chemo krijg je soms tintelende vingers maar word je niet misselijk, wij blij en vooral opgelucht! We gaan dus een leuk weekend in Malmedy te gemoed. We mogen verder naar het daghospitaal en botsen op een verpleegster die ons vriendelijk uitlegt hoe het er daar aan toegaat. Cin mag plaatsnemen in een luxezetel in een grote zaal, moderne paravents worden geplaatst en zo hebben we de nodige privacy voor het aanprikken van de portacath.
De eerste keren is het volgens de verpleegsters pijnlijk maar het zou iedere keer wat minder pijnlijk moeten worden. Ik houd haar hand vast en ze zegt me dat ik zeker geen rare gezichten mag trekken, ZOT, deze keer besluit ik van ook maar niet te kijken ;-). Bij het aanprikken worden onze beide handen vochtig en plakkerig (vooral haar hand dan want mijn linkerhand is nog kurkdroog :-p), het is toch maar een akelige gedachte dat ze door je huid een naald prikken
De verpleegster leidt ons wat af door te vragen of we zussen (haha) zijn. We ontkennen ;-), vriendinnen dan Cin zegt: partners. Ah, het is fijn dat je er dan bij kan zijn! antwoordt ze en zo is dat! Ze legt uit wat er nu verder zal gebeuren en het stelt ons gerust, we zullen hier snel weg zijn . Ik leg mijn hoofd op de schoot van Cin en ze streelt mijn nek, mijn arm en mijn rug na die woelige nacht doet dat enorm deugd (ik moet kreuntjes onderdrukken haha, ze zouden raar opkijken daar ;-)), ik ontspan me volledig en val zowaar bijna in slaap, mmmm, fijn zeg maar zalig ;-)!
Veel te vlug naar mijn goesting, ik lag zo goed :-p mogen we al vertrekken. We besluiten Trish nog eventjes op te zoeken bij Moeke; we willen graag haar verhalen over de eerste schooldag horen . Trish komt naar buiten gehold en vertelt honderduit, ze is content en dat zie je, ze straalt! Fier laat ze haar nieuwe boekentas zien, de grootste van de klas ;-) en ze moet er in de klas op letten dat de PC steeds afstaat. Ze hebben vandaag het woordje IK geleerd en ze kan het zelfs al schrijven! De juf heeft een verhaal verteld en ze heeft heel hard moeten lachen. Het is lang geleden dat ik haar nog zo enthousiast zag . Ik denk bij mezelf die gaat moeilijk kunnen slapen vannacht, al die opwinding ;-). Ze is ook blij Cin te zien, al lijkt ze het korte haar van Cin maar niks te vinden totdat ze opmerkt dat ze nu wel heel erg op Tim lijkt en ik kan haar geen ongelijk geven ;-).
Vandaag heb ik al mn moed bijeengeraapt. Nee, dat is niet helemaal waar. De kanker is toch een soort glijmiddel Sinds ik uiteen ben met Karen heb ik geen contact meer gehad met haar familie. De kindjes van haar zus (Eline=7, Hannelore=2, Rowena=6 mnd) heb ik sindsdien dus niet meer gezien. Dat was, naast het kwetsen van Karen, zeker het tweede ergste in heel de situatie. Ik had de hoop dat, eens Karen en ik terug gewoon vriendinnen zijn, de band met de kindjes ook terug opgebouwd zou kunnen worden. Door de kanker (ik wil niet dat ze een zieke Cin zien), zou het betekenen dat ik ze pas ten vroegste tegen volgende zomer zou terugzien!
Vanmorgen dacht ik, waarom zou ik vanavond Eline niet bellen, om te horen hoe het de eerste schooldag in het 2de studiejaar is geweest. Ann herinnerde me s avonds aan dit voornemen, en zo gezegd zo gedaan! Ik stuurde een smsje met de vraag of Eline met me wilde bellen en of het paste. Sms terug: Tegen 17.50u kan je bellen, na het eten. Wauw .
Tegen 17.50u begint mn buik te rommelen dus heb me maar meteen op de wc geïnstalleerd. Ik bel en Eline neemt op: Hallo met Eline dHooghe. Ik vraag of er al veel mensen gebeld hebben vandaag (nee), of ze een lieve juf heeft (we kennen haar toevallig), en ze vertelt dat er iets ergs gebeurd is met Hannelore (eerste schooldag instapklas ze had haar broekje niet op tijd uit haar pipipoep gekregen dus ze had in haar broek geplast). Vervolgens wilt Hannelore ook aan de telefoon komen! Volgens Karen praat ze al goed, maar ik ben haar niet meer gewoon en versta maar enkele dingen van wat ze zegt (ziekenhuis => haar mama werkt in het labo van een ziekenhuis dus bedoelt ze dat?) en ik stel enkele ja/nee vragen. Tenslotte Lies aan de telefoon. Of ik het wat begrepen had en dat het toch nen helen uitleg van Hannelore was!
Ik ben dankbaar dat ik heb mogen bellen en wil al inleggen, als ze nog vraagt hoe het met me is. Goed dus. Ze werkt sinds augustus met mn broer in het labo van UZA, dus heeft, als ze wilt, eersterangs informatie ;-). Ik ben blij met het verloop van het gesprek. Achteraf vraag ik me af, of ik me schuldig moet voelen. Als de kanker er niet was geweest, had dit gesprek vermoedelijk ook nooit bestaan! Ik ben geen moed-bijeenraper op dat vlak. De kanker maakt me vrijpostiger (?) en doet me misschien wat meer relativeren?
Het voornemen om om half 8 op het werk te zijn, smelt als sneeuw voor de zon. Om half zeven hijs ik me uit bed, douche in, snel ontbijtje, boterhammetjes smeren en weg. Het is 6 weken geleden dat ik nog eens gewerkt heb, 6 weken vakantie al kan ik niet zeggen dat ik echt uitgerust en met opgeladen batterijen opnieuw start. De voorbije weken waren vooral met ups en downs, veel mooie, leuke, fijne momenten afgewisseld met nog meer vervelende, moeilijke, onwerkelijke momenten.
Enerzijds blij dat ik terug aan het werk kan, dat sociaal contact is toch wel belangrijk, andere verhalen en nieuwe roddeltjes ;-), hebben we ook iets anders om over te babbelen want de laatste dagen gaat het toch vooral over die kanker anderzijds laat ik Cin niet graag alleen achter heel de dag zal ik aan haar denken, hoe ze zich voelt, wat ze aan het doen is en of ze wat kan eten,
Ik spring op de fiets en haast me naar Vespa, uiteindelijk kom ik aan om 7.40u, ik content, toch niet al te veel afgeweken van mijn plan ;-). Ik moet me inhouden om al niet direct te mailen of te facebooken :-p maar het lukt. Pas om half 11 mail ik de eerste keer ;-).
Het is een beetje raar om hier (op Vespa) te zijn, zonder Cin, het laatste half jaar deden we echt alles samen, we vertrokken samen, aten samen, knuffelden samen en gingen ook samen weer naar huis . Ik loop er dan ook wat verloren rond, het lijkt wel of ik mijn draai niet vind. Overal waar ik kom, krijg ik dezelfde vragen en doe ik steeds hetzelfde verhaal, na de middag geef ik het op :-p en verstop me achter mijn bureau ;-).
De hele dag zie ik uit naar een knuffel en dan is het eindelijk zover, ik kan vertrekken naar mijn Cin . Bij het thuiskomen is de tafel gedekt en staat het voorgerechtje in de oven, alle voorbereidingen voor de pad thai zijn getroffen jaaaaaa ik ga vandaag verwend worden ;-). Cin heeft blijkbaar een goeie dag en het is echt fijn om haar zo bezig te zien!!! Het is lekker, gezellig en het smaakt bij ons alle 2.
Ik ben opgelucht en blij, nu meer vakantiegevoel dan de voorbije weken en het doet deugd. t Zijn zo van die kleine dingetjes maar die doen echt wonderen! We eten samen nog een coupe fruit, kwestie van die nodige kilos (voor Cin dan toch :-p) niet te vergeten. Het is al 21u voorbij als ik eraan denk om met Trish te bellen, morgen de eerste schooldag in het eerste studiejaar, ja, ze wordt echt groot . Het is waarschijnlijk al te laat maar ik doe toch nog een poging en ik heb geluk, ze ligt in bed maar is blijkbaar te zenuwachtig en slaapt dus nog niet!
Als Trish aan de zee is, belt ze regelmatig (bijna elke dag) om te vragen hoe het met Cin gaat. Ze weet dat Cin aan de eerste chemokuur begonnen is.
De gesprekjes gaan dan als volgt: Dag mama, hoe ist met Cin? Is haar haar al uitgevallen?" Ik antwoord: nee, nog niet waarop zij zegt: amai nu nog niet, dat duurt zo lang?
Het kaal worden is voor Trish echt een drama, ze leeft met Cin mee, vooral omdat ze zelf zo happig is op lang haar. Mijn stekeltjes vindt ze maar niks, poeh ;-). Op zondagavond vertel ik haar dat we Cins haar hebben kortgeknipt. Ze zegt verschrikt: ei is dat wel mooi?????? Ik vertel Trish dat ik dat wel mooi vind (maar ze weet ook wel dat ik wat bevooroordeeld ben ;-)). Dat het eigenlijk niets uitmaakt of het Cins haar lang, kort of kaal is, dat onder dat haar of wat dan ook, Cin nog altijd Cin is ze zwijgt even en zegt dan heel wijselijk: dat is waar. Ik heb een wijze dochter! ;-)
Onsamenhangende rare dromen, misselijkheid, overgeven en onrustig slapen zijn enkele dingen die met de chemo gepaard gaan moeilijke nacht ellendig vermoeiend belabberd Uitwaaien is de boodschap, we maken een klein wandelingetje en zetten ons wat later in het zonnetje, de buitenlucht doet deugd!
Bezoek van Vera en Ellen, het is een welgekomen afwisseling en het breekt de dag. Voor ik het weet is het bijna 4u en moet ik vetrekken naar de colruyt om de bestelde boodschappen op te halen. Helaas, collect and go werkt toch niet altijd zo goed want onze bestelling is niet aangekomen verdomme maar een vriendelijke verkoper biedt aan om de boodschappen alsnog te verzamelen zodat ik snel weer verder kan ;-).
De laatste chemo baxter wordt vervangen door een baxter met vocht, het einde is in zicht, hierna nog zo eentje en we kunnen naar huis! Aftellen! En ik zie er echt naar uit, weer een vermoeiende spannende week achter de rug en thuis ben je toch net iets meer op je gemak. De hoofdverpleegster komt ons nog melden dat we morgen ontslagen zullen worden en dat er toch een aantal zaken zijn waar we op moeten letten er komt veel meer bij kijken dan die chemokuren alleen
De sleutelwoorden voor de komende maanden zullen zijn: UZA, wachten, afwachten, aanpassingen aan het schema, afwachten, nog eens wachten, moeheid, misselijkheid en kotsen, wachten en wachten. Kortom: echt iets om naar uit te zien! :-pppp
De weegschaal geeft vandaag 58 kg aan, te veel bijgekomen op enkele dagen en dit vooral door het overbodige vocht waar het lichaam geen weg mee weet. Cin ziet er opgezwollen uit en zo voelt ze zich blijkbaar ook; ze omschrijft zichzelf als een opgeblazen ballon met serieuze wallen ;-)
Ze krijgt iets om het vocht af te drijven, dit doet al snel zijn werk want een half uurtje later, zit ze op de pot en daar zal ze vandaag ook heel veel tijd doorbrengen. We slagen er toch in om even te ploffen in het ziekenhuisbed en het doet deugd. We schuiven zelfs het ziekenhuiseten aan de kant en eten smakelijk van een lekker slaatje met tomaten en basilicum. Zelfs een duifje komt op tafel, het is de eerste keer dat ik duif eet in een ziekenhuis, er is dus echt voor alles een eerste keer! ;-)
Nog eventjes zappen en dan gaat om 10u het licht al uit
In het ziekenhuis kan je dus ook best wel spannende nachten beleven, zo ondervonden we deze nacht. Ik val als een blok in slaap en blijkbaar moet het een hele diepe slaap geweest zijn Cin moet me zelfs tot 3 keer toe heel luid roepen, ze was wakker geworden van mijn gesnurk en kon het echt niet langer aanhoren :-p ze dacht sebiet heel de gang waker oooo. Nu we allebei wakker zijn, profiteren we ervan om samen in 1 bed te slapen (allee, proberen toch ).
We draaien en keren wat tot we de ideale positie gevonden lijken te hebben, niet zo simpel met een sneetje hier en daar ;-). We dommelen in totdat we plots heel langzaam licht in onze kamer zien binnen schijnen, de deur gaat heel voorzichtig open en er staat plots een man in onze kamer, hij kijkt eens rond en verdwijnt weer even stil zoals dat hij gekomen was we kijken elkaar aan en we denken er allebei het onze van wat was dat en waarom kwam die hier binnen. 10 minuten later komt de nachtverpleegster binnen om te checken hoe het met Cin gaat, ze stormt binnen en ziet een leeg bed (dat van mij dan). Ze staart naar het lege bed en kijkt verbaasd in het rond een vragende blik in haar ogen en dan Cin die het hele mysterie oplost ze ligt hier bij mij ;-). Pfff, al dat gestoor we geven het dan maar op en slapen uiteindelijk ieder braaf in ons eigen bed;-)
We ontbijten later dan voorzien, meestal komen ze het ontbijt al afruimen als wij juist of nog net niet begonnen zijn tja, je bent niet voor niets op vakantie he ;-). Tijdens ons ontbijt worden we gestoord door dr Huizing en haar voltallig team dat bestaat uit maar liefst 8 artsen. We wanen ons precies in de zoo, ik begrijp nu hoe die dieren zich daar voelen. 19 (lieve spinnekop heeft er iemand maar 1 oog dan? :-p) ogen kijken onze richting uit van bekeken voelen gesproken :-pppp.
We nemen een verkwikkende douche, ik help Cin met het wassen van haar haar want de portacath en de wonde daarvan mogen nog niet nat worden. Moe maar voldaan ploft ze terug op het bed. Niet veel later staat ons middageten daar al. Onze dag lijkt altijd maar meer en meer te bestaan uit slapen en eten ;-) Het eten gaat steeds moeilijker, Cin heeft nog maar voor weinig dingen zin, het wordt dus zoeken naar wat ze wel graag eet. Een taartje gaat dan wel weer vlotjes binnen.
We maken nog een wandelingetje door de gangen en belanden ook nog eventjes buiten waar we nog wat genieten van het zonnetje. Rond 17u gaan we terug naar onze kamer en jawel hoor ook deze keer staat het eten al klaar. Zoals gewoonlijk wachten we nog wat met eten en doen we nog een klein dutje. We worden daarin gestoord door Prof. Tjalma en Dr. Huizing die ons nog een bezoekje brengen. De hormonenkuur mag van Dr. Tjalma gestart worden en bestaat uit een oestrogeengel die dagelijks aangebracht moet worden op de huid. Dr.Huizing kijkt ons lachend aan en ziet dat alles nog steeds goed gaat. We vernemen ook dat we zaterdag dit prachtige vakantieoord mogen verlaten ;-).
Droge boterhammen lijken niet te smaken en we gaan op zoek naar iets wat de honger toch kan stillen. Cracottes zullen het worden! Cracottes gecombineerd met stoofvleesaus en spinaziestoemp doen wonderen. We lachen en doen samen wat onnozel, ja zelfs een beetje flirten moet kunnen zo slecht gaat het dus helemaal nog niet! ;-) Grootse plannen worden gesmeed; we gaan nog film kijken met de daarbijhorende chipjes, nog een wandelingetje maken, oefeningetjes en een massage... Een half uurtje later ligt Cin op bed en masseer ik haar armen en rug waarna ze stilletjes liggen blijft al die plannen zullen voor morgen zijn misschien?
Vannacht toch moeilijk de slaap kunnen vatten, nog veel liggen nadenken over hoe de komende dagen en weken zullen verlopen, hoe Cin zich zal voelen en hoe wij (Cin, Trish en ik) daar op zullen reageren, gaat mijn zorgverlof op het DC aanvaard worden, welke dagen kan ik dan best nemen en komt de hospitalisatieverzekering in orde? Allemaal dingen die door mijn hoofd spoken Cin wordt deze nacht wakker van de pijn en krijgt een pijnstiller waarna ze snel weer in slaap sukkelt en ik ook!
Om 7 uur wordt het eerste pilletje gebracht, rond 8 uur worden er enkele dingen tegen de misselijkheid en braken ingespoten en om 8.15 wordt de eerste dosis chemo aangestoken. Ik kruip snel mee in haar bed en zo blijven we nog een tijdje liggen .
We zijn vertrokken voor minstens 3 dagen, om de 8 uur wordt Cin van een nieuwe baxter voorzien. We kunnen dus beginnen aftellen ;-) Het is bang afwachten wanneer de bijverschijnselen zullen optreden, voorlopig gaat alles goed, het eten lukt ook nog wonderwel en we kunnen zelfs nog naar een stukje van Mistresses kijken (we hebben het hier echt zo slecht nog niet, samen gezellig dicht bijeen in bed) totdat Lucy binnengewandeld komt met mijn eten .
Cin moet elke dag de weegschaal op en 2 maal per dag haar temperatuur controleren, we hebben zelfs een eigen thermometer op de kamer. De weegschaal zegt 56,15 kg zonder kledij en schoenen, dus eigenlijk al een kilo erbij tegen gisteren wij vorige week maar moeite doen om bij te komen :-pppp.
Ik laat Cin achter en vertrek naar huis om nog wat spulletjes op te halen, we waren immers maar voorzien voor 1 nacht. Thuis aangekomen, check ik snel de mail en breng ik wat mensen op de hoogte van het aangepaste programma. Ik krijg ook goed nieuws, mijn zorgverlof is gisteren op het DC goedgekeurd en ik mag dus deeltijds gaan werken vanaf september tot eind november . Geen klagen op dat gebied over Vespa hoor, ik denk dat ik mijn beide pollekes mag kussen!!!!!! ;-) En Tinne is gisteren eindelijk bevallen, een week later dan voorzien, ze zette een flinke zoon Jules Hendrik van 55,5 cm en 4,420 kg op de wereld amai ik mag er ni aan denken:-ppp!
Met een opnieuw volle trolley vertrek ik terug naar het ziekenhuis, benieuwd, me afvragend hoe ik Cin daar zal aantreffen wat me al direct opvalt zijn de wallen onder haar ogen, ze ziet er moe, heel moe uit Ze vertelt me even later hoe ze de middag heeft doorgebracht, op bezoek geweest bij Tim, nog wat doktersbezoeken en een scan van de longen een hele tocht door het ziekenhuis samen met haar mama tja ik mis blijkbaar altijd alle spannende dingen ;-).
Iedere keer wanneer Cin plast, moet ze dit opvangen en in een maatbeker gieten. Ze moet steeds minstens 2 keer per dag meer dan 400 ml in haar beker hebben. Het wordt dan ook een sport om zoveel mogelijk ik 1 keer te plassen. Haar record 350 ml!!!! We zijn (of ik dan toch vooral ben) benieuwd of het lukt om 500 ml te plassen????
s Avonds heb ik de indruk dat ze er toch wel wat opgezwollen begint uit te zien, voornamelijk haar linkerhand en haar gezicht; ze heeft nu terug bolle kaakjes ;-). Ze begint zich toch ook slechter te voelen zegt ze, niet misselijk maar gewoon ongemakkelijk en vooral heel moe. Zo ziet ze er ook uit! Wat kan ik doen? Een massage hielp thuis iedere keer, ze kon daardoor helemaal ontspannen. Ik geef haar met heel veel plezier een volledige lichaamsmassage waarna ze al heel snel in slaap valt! . Een massage doet blijkbaar wonderen! ;-)
De nachtverpleegster komt ons nog een goede nacht wensen en wat later val ik ook in een diepe slaap . (haha, wat kan masseren toch vermoeiend zijn ;-))
Om half zeven uit de veren om rond 8u in het ziekenhuis te zijn. Vandaag de portacath en de start van de chemo en we zijn er klaar voor.
Aangekomen in het ziekenhuis vernemen we dat Cin pas de 4e op de lijst staat voor de plaatsing van de portacath, normaal voorzien rond 12u. De chemo wordt uitgesteld tot morgen. We krijgen nog bezoek van de assistent van dr. Huizing, een mannelijke ietwat rare dokter ;-). Hij stelt wat vragen over de algemene fysieke toestand van Cin en onderzoekt haar. Ze weegt met kledij en schoenen 56 kg, haar lengte 1.69 m en ze zal niet krimpen :-p. Hij weet ons ook te vertellen dat het schema van de chemo aangepast is van 6 kuren naar 4, gevolgd door 2 maanden radio en dan nogmaals 4 kuren chemo. Meer kan/wil hij ook niet zeggen want dr. Huizing zal dit zelf komen toelichten. Wij blij want 4 is minder dan 6!!!! We denken zelfs dat dit ook beter is om terug aangesterkt na de radio de volgende kuren te krijgen. We zien het helemaal zitten! Even later staat Manon (Dr. Huizing dus) hier in ons kamertje. Ze vertelt ons dat er een werkgroep zeldzame tumoren is samengekomen en dat daar beslist is dat dit de beste behandelingswijze is. De chemo zal bestaan uit telkens 2 kuren, een zware en een minder zware
Ze babbelt maar door en dan valt de woordjes dinsdag, woensdag en de dag nadien slik het wordt een heel weekje UZA ipv een weekendje. De zware chemo zal haar lichaam erg toetakelen, we worden voorbereid op het ergste? Het wordt een weekje afzien maar ik mag blijven slapen! Ze moeten ook maar eens proberen om mij hier buiten te krijgen, ik denk er nog niet aan!
We vallen dus van de ene verrassing is in de andere .eventjes zitten we hier met zn 2 van FUCK , FUCK, FUCK wat is dat hier allemaal echt KUT! Maar dan denken we weeral vooruit en weten we, van de 4 keer zal er deze week al 1 keer voorbij zijn, dus dan rest ons nog maar 3 keer!!! Het aftellen kan dan heel snel gaan! We beseffen allebei dat de komende maanden niet makkelijk zullen zijn en ik weet al dat ik alles zal doen om zoveel mogelijk en als het kan altijd bij haar te zijn! Zelfs opgezwollen, dik en kaal niets houdt me tegen! ;-) SAMEN!!!!! We zien wel hoe het loopt en er kan altijd heel veel geregeld worden, laat dat maar aan mij over! ;-)
We ploffen in bed en we lezen wat, we slagen er zelfs in van weg te dommelen totdat het middageten gebracht wordt. Ik haast me naar het winkeltje en trakteer mezelf (ja, mijn maag mag ook wat:-p) op een broodje van de maand (met zalm; ik zou het iedereen aanbevelen.) Tijdens het eten kijken we naar het vervolg van Mistresses. Het boeit ons, het is lekker onspannend, leuk en grappig om te volgen ;-). We installeren ons op het bed en kijken op ons gemakje verder .wat kan het leven mooi zelfs vanuit een ziekenhuis bed . t Zijn die momenten waar we het voor doen!
We gaan ook nog even een bezoekje brengen aan Tim en vleien ons wat later neer met een aardbeienijsje op een graspleintje van de UA onder een grote boom. Cin ontdekt op verschillende plaatsen wat puistjes en mee-etertjes en is in haar nopjes en ik ik laat begaan ;-) De mensen moesten ons eens bezig zien...zo zijn wij! Dus ik met een rood aangeslagen gezicht terug naar onze kamer. Nog maar terug juist binnen word ik al aangespoord door de verpleegsters dat ik me moet klaarmaken voor de portacath; een kleine verwarring ;-).
Ik wandel nog met Cin mee tot aan het OK en om 16.05u rijdt ze voor de 2e keer in een maand tijd het OK binnen. Onder plaatselijke verdoving zal de portacath geplaatst worden. Als voorbereiding krijgt ze iets om rustig te worden en dat helpt zo te zien 3u na de operatie. Cin hangt volledig groggy in haar bed. Ze slaagt er nog in 5 boterhammen en een yoghurt te eten en dan is haar pijp volledig uit! De ouders van Cin springen ook nog even binnen en hebben voor mij weer een lekkere maaltijd klaar en het smaakt ook deze keer!
Eerder deze middag hadden we nog gezegd dat ik toch maar eens wat moest oefenen met de spuitjes voor de keren dat Cin het zelf echt niet ziet zitten en ik hou woord! Iets na achten zet ik bij Cin mijn eerste spuitje, weliswaar nog met begeleiding van Cin en met bevende handen maar het lukt! Het gaat veel vlotter als op een sinaasappel :-p! Ik ben er helemaal klaar voor! ;-)
En jawel, iets na half 10 komt mijn bedje binnengereden! Ook voor deze week is mijn plaatsje gereserveerd bij hotel UZA ;-).
Eerst een supergeweldig berichtje: BORGERHOUT SQUIRRELS SOFTBALL DAMES EUROPEES KAMPIOEN!!!!!!!
Als dat geen schoon berichtje is om deze blog mee te starten ;-)!! Pijnlijke aan het verhaal is dat we er niet bij waren. Maar dat lezen jullie in de blogs van hiervoor natuurlijk! We zijn alleszins KEI trots op ons ploegske en hopen nu ook stiekem op de titel van Belgisch kampioen!!!
Gisteren hebben we ons geïnstalleerd voor ne filmavond en de keuze was Mulholland Drive. Hm, niet zeker of we hem zo geweldig vonden, we zijn er nog niet helemaal uit . De home-made popcorn was gelukkig lekker! ;-).
Vandaag zijn Gerd en Mieke getrouwd. Vanavond feest in de Lilse Bergen. Voor mij (Cin) zal het opt gemakje zijn. Morgenavond naar UZA dus moet beetje in form zijn he. En ik vermoed dat ik ook (nog) niet mag shaken, maar das geen probleem, haha, amuseer me zo ook wel! ;-)
Ik laat Cin voor de eerste keer voor een langere tijd alleen achter en vertrek naar Vespa voor een gesprekje met Petra over mijn zorgverlof. Het probleem daar ik weet wanneer ik aankom maar niet wanneer ik kan vertrekken zo overstelpt met vragen en bemoedigende woorden van bezorgde collegas...
Ik raak aan de babbel met Marcia. Ze heeft ook goed luisterend oor en ik vertel, vertel en vertel, af en toe een bevestigend woordje, het lucht op . Ik vertel haar dat ik deeltijds ga komen werken, dat ik zorgverlof ga opnemen om voor haar te kunnen zorgen, zelf op tussendoor op adem te komen en ook om samen met Cin leuke dingen te kunnen doen! Ze kijkt me aan en zegt me: ge hebt groot gelijk!!!! Waarom zouden jullie dat niet mogen???? Omdat jullie nog maar zo kort samen zijn???? Wat is er zo anders???? Wauw, voor mij de eerste keer dat iemand me daarin steunt zonder een rare blik of er een opmerking bij te geven. Dat doet deugd!!!! . Ze zegt me ook nog dat vele koppels later jaloers zullen zijn op de band die wij nu samen opbouwen! Ik weet wat ze ermee wil bedoelen, ik vertel haar over de week in het ziekenhuis na de operatie en de intieme momenten die we al deelden. Ze kijkt me aan en begrijpt me, ik hoef niet veel meer te zeggen maar doe het toch voor mij is het nu al duidelijk, ik weet dat ik bij Cin wil en zal blijven! Dit is niet zo maar stuk te krijgen! Het gaat niet makkelijk worden, soms heel moeilijk maar die ene blik in haar ogen zegt me genoeg dit is zoals het moet zijn! WIJ!
Die middag gaan we ook nog een petje kopen in een winkeltje in Kontich opgericht door 2 vrouwen met kanker die weten wat het is. Het voelt toch een beetje raar om daar nu al te staan, het voelt zelfs vrij onwennig
Heel de dag UZA, vandaag staat er op het programma, een hartfilm op de nucleaire afdeling, een bezoek bij Prof Tjalma en een gesprekje met een kinesist die zich vooral over de bekkenbodemspieren bekommert.
Voor de hartfilm wordt er een vloeistof ingespoten waarna Cin 20 minuten onder een machine moet liggen die een film maakt van het hart. Ik wacht in de wachtzaal, verdorie ik ga daar nog een echte krak in worden ;-). We moeten pas om 12.15u bij Prof Tjalma zijn en besluiten onze boterhammetjes buiten op te eten. We besluiten nu toch echt eens op zoek te gaan naar de vijver en belanden zo op een graspleintje dat aansluit bij de UA. We genieten nog van het zonnetje stress bij Cin want ze heeft schrik dat hij haar vaginaal gaat onderzoeken. Prof Tjalma houdt zich niet echt aan het vooropgestelde uur en het wachten duurt lang.
Eindelijk worden we geroepen, hij geeft nogmaals heel de uitleg van de operatie en zegt dan dat hij Cin wil onderzoeken. Met een bang hartje begeven we ons naar de gynaecologenstoel hij wil alleen maar even naar de wonde kijken opluchting alom . Ze moet even naar de verpleegster omdat de wonde nog niet volledig droog is, er wordt ook een staaltje genomen van haar urine. De portacath kan niet doorgaan op woensdag en de chemo zal dus ook uitgesteld worden tot maandag. Aan de ene kant blij want nog een paar dagen extra verlof aan de andere kant toch ook spijt want hoe sneller we er aan beginnen, hoe sneller we er vanaf zijn. Het leuke hieraan is dat we zaterdag nu nog naar het trouwfeest van Gerd en Mieke kunnen gaan . Hij laat Cin achter bij de verpleegster en ik wandel met hem mee naar zijn kantoor.
Er moeten nog wat papieren ingevuld worden voor de ziekenkas en we hadden ook nog wat vragen klaar Omdat Cin er niet is, neem ik me voor om ze dan maar alleen te stellen. We babbelen nog wat na over de operatie en de chemo. Hij zegt dat de haaruitval en het kaal worden dikwijls psychologisch het zwaarste doorwegen en dat je daarop toch zo goed mogelijk op voorbereid moet zijn. En dan raap ik al mijn moed bijeen en stel de vraag waar we al zolang een antwoord op willen weten ik had nooit gedacht dat ik dat zou durven maar als ik het niet vraag, zullen we het dus ook niet weten ;-) wanneer mogen wij terug vrijen? Het antwoord: reken maar op begin oktober, 2 maanden na de operatie. Hij zegt: maar maak je geen zorgen, alles zal zijn zoals daarvoor, het klaarkomen mag geen probleem zijn en clitoriaal al helemaal niet hehe dat hadden wij zelf ook al uitgedokterd ;-) maar dat zeg ik hem wijselijk niet ;-). Hij zegt dat het zelfs nodig is om regelmatig te vrijen en daarbij te penetreren (alleen niet te hevig en met te grote dingen want de vaginahals is immers een stukje ingekort) want door de chemo en de bestraling zal de vagina wat droger en wat kleveriger worden waardoor ze kan versmallen. Regelmatig voorzichtig (en ik denk daarbij met heel veel liefde) penetreren met voldoende vocht is dus de boodschap). Hij geeft me de raad om dit samen op te bouwen en daar weer naar toe te leven. Jullie weten van elkaar wat jullie leuk vinden en dat zal nog steeds niet veranderd zijn, zijn zijn laatste woorden. Toch gek om daar met hem over te spreken :-ssss, bedenk ik bij mezelf en loop glimlachend zijn kantoor uit op zoek naar Cin. Ze vraagt direct waarom ik met zon grote glimlach naar haar toe kom en ze zegt: heb je het durven vragen? Ik knik en zij zegt plagend: een goed gesprek mannen onder elkaar :-pppp. Wat later geeft ze toe dat zij zelf nooit die vraag had durven stellen
We hebben nog wat tijd voor een ijsje we denken immers ook aan de kilos die er moeten bijkomen om sterk aan de chemo te beginnen ;-). Snel naar de cafetaria!
Het gesprekje met de kinesiste maakt ons heel wat wijzer en we zijn denk ik allebei blij dat we daar wat tijd voor hebben vrijgemaakt want de problemen met de continentie waren immers al opgelost.
We rijden nog even langs Vespa om wat spulletjes op te halen want haar contract wordt niet verlengd en ineens ook afscheid te nemen van haar toffe collegas! Ze is blij dat ze haar collegas nog eens een keertje heeft gesproken!
We passeren langs de colruyt om onze boodschappen op te pikken die we daags voordien besteld hadden via de collect en go zo makkelijk! Na 10 minuten rijden we al de parking af, niets zoeken in de winkel en geen lange wachtrijen aan de kassa!!!!! Waarom hebben we dat niet eerder ontdekt???? :-pppp
Cin stapt uit de auto om naar de apotheker te gaan, ik blijf even wachten in de auto en kijk haar glimlachend na. Ik geniet want ze ziet er weer kei goed uit! Ik denk dat weinig mensen haar zouden aangeven dat ze nog geen 2 weken geleden een zware operatie achter de rug heeft Ze wandelt daar en ik geniet, ben blij haar zo te zien en ik denk: wauw wat is ze toch knap! Het is moeilijk om te zeggen wat haar zo speciaal maakt, zoveel kleine dingen voor mij heeft ze het gewoon!!!!! Zie haar daar lopen Ja, kijk maar eens goed mensen dat is MIJN LIEF!!!!!! Ik fier! Ik geniet en besef nog maar eens hoe gelukkig ik ben! Gelukkig door haar, met haar en met ons en met dat zalige gevoel!
Vandaag zijn we een half jaar samen, 6 maanden zo voorbij gevlogen, zo vertrouwd, zo veilig en zo fijn al had ik mij de laatste weken wel wat anders voorgesteld Normaal hadden we nu met de Squirrels in Bulgarije gezeten voor het EK.
Het is dus ietsje anders uitgedraaid; het is een klein weekje zee geworden en dit onze laatste dag, straks komt Ben ons hier aflossen en nemen we afscheid van Trish, zij blijft nog 2 volle weken aan zee! Aan de ene kant blij dat we morgen nog een hele dag alleen maar met ons 2 voor de boeg hebben, aan de andere kant toch een beetje wroeging dat ik haar weer moet achterlaten een heel dubbel gevoel enerzijds blij met de rust en tijd voor ons, anderzijds de wroeging
We brengen onze dag door op het strand en s avonds gaan we als afsluiter van onze vakantie nog snel een kleinigheidje eten. Ben is ondertussen aan de zee aangekomen en komt bij ons aan tafel zitten in het restaurant. De mensen wisten niet waar ze het hadden Trish die mij constant aanspreekt met mama en dan even later Ben die binnenwandelt waar Trish naartoe vliegt en hem papa noemt gekke situatie. En het kan nog gekker, Trish vraagt wanneer we met zn vieren op vakantie gaan want dat zou kei leuk zijn, ze ziet het al helemaal voor haar ;-).
Even later staan we met zn allen buiten en eten we nog snel een ijsje. We wandelen met 4 hand in hand over de dijk, wie had dit een half jaar geleden gedacht? :-p
Het afscheid verloopt moeizaam, het blijft toch iedere keer moeilijk .
Thuis babbelen we nog wat na in onze eigen zetel en duiken we moe maar voldaan ons eigen vertrouwde bedje in!
Vandaag de dag waar Trish het meest naar heeft uitgezien! De zon schijnt al van s morgens vroeg en het belooft warm te worden een dagje strand en ik moet dus mee zwemmen in de zee. We liggen weeral lang in bed, genieten van elkaar, ontbijten op bed, komen er even uit en sluipen dan voorzichtig en heel stilletjes weer de slaapkamer in, terwijl Trish rustig op haar Nintendo speelt ;-). Cin heeft sinds gisteren een onuitblusbare zin (ik blij) en dat is eraan te zien en te voelen (ik nog blijer :-p).
Na de middag belanden we dan eindelijk op het strand, geladen met schepjes, pondekes, tent, handdoeken, zonnecrème, boeken, vlieger en een opblaasbare band We installeren ons en Trish vraagt al direct om te zwemmen ik kan haar nog 15 minuten tegen houden en dan hang ik eraan het lijkt dan toch net iets minder warm dan ze beloofd hadden t wordt dus koud lijden maar het is fijn, we amuseren ons met de band en Trish wordt meerdere keren door de wilde golven uit de band gekieperd lachen en gieren .
We bouwen nog een zandkasteel en verlaten moe maar voldaan het strand. s Avonds eten we frietjes van de frituur op de dijk terwijl daar de Nacht van Wenduine doorgaat, Trish weet niet waar ze het heeft en wil alles op de gevoelige plaat vastleggen, ze vliegt van hier naar ginder ze wijst ons ook op de mooie zonsondergang . We slenteren nog even over de dijk om uiteindelijk nog een bananenmilkshake en een wafel naar binnen te werken. Voor iedereen een geslaagde dag!
Ondertussen zijn we al sinds dinsdag aan zee. Trish gunt ons s morgens de nodige rust. Een week ziekenhuis kroop in onze kleren, en die zijn we er nu aan het uitschudden, zalig! In eerste instantie zijn we een rolstoel gaan halen, op aanraden van Prof. Tjalma: wandelen op de dijk met de rolstoel, en als je moe bent ga je erin zitten. Deze avond hebben we hem teruggebracht, na hem 2 dagen niet gebruikt te hebben. Als je ons ziet wandelen, zou je het ons niet aangeven, daar ben ik zeker van! Stiekem rusten we regelmatig op een bankje of op het strand, in het zonnetje, met altijd de zee op de achtergrond. En een Trish die een kilo schelpen raapt, die gaat zwemmen of die zaagt omdat ze met ons moet gaan wandelen. We hangen, letterlijk en figuurlijk, aan elkaar. En komen stilaan en samen terug op kracht. En soms even vergeten wat ons nog te wachten staat, en genieten van het moment. Een foto nemen met haar, binnenkort eentje (?) als we het afscheren (haha ik zie de gekke kapsels al voor me! ;-) en eentje van erna. We beslissen om zondagavond al naar huis te rijden. Dan hebben we maandag helemaal voor onszelf, zonder plannen (yeah right! Shopping? t Verschil? Uitslapen? Tijgers online volgen?... wij zonder plannen dat bestaat niet. Wij ons aan plannen houden, dat bestaat ook niet ;-).
Trish houdt woord en slaapt tot 9.30u. Eindelijk echt wat bij geslapen, Cin is deze nacht niet echt veel moeten opstaan (of ik heb het niet gemerkt :-p) en ik lijk ver, heel ver weg geweest. Trish komt knuffelen en wat later duikt ze voor de TV, hebben wij nog wat extra tijd samen in bed! ;-). We kruipen lekker dicht bij elkaar en we beginnen zachtjes en verkennend te vrijen ik kus haar borsten, zie en voel hoe ze daarvan geniet, voorzichtig kus ik verder, haar buik, haar nek het is zalig om met haar te vrijen! Haar lichaam geniet mee en het valt op hoe meer beweeglijk het ondertussen geworden is, een heel verschil met zaterdag ;-). We vrijen echt, voorzichtig weliswaar en het is super fijn! Dan fluistert ze: Wil je bij mij nog eens voelen, alleen voelen hoor ;-) Dat is maar een woord, ik voel en ben blij, het is vochtig, alles werkt prima! Mijn vingers blijven er eventjes hangen en strelen zachtjes zie haar genieten waren we maar al een paar weken verder mooi vooruitzicht
Voor we het weten is het 10.45u, Hoog tijd om op te staan! We ontbijten, douchen snel en spelen wat spelletjes met Trish. Na het middageten duiken we de zon in op weg naar het strand. We willen een strandwandeling maken, alleen ziet Trish dat niet zo zitten, zoals wel meer dingen de laatste tijd We wandelen een stukje en Trish plonst in de zee. Ze amuseert zich kostelijk met de golven! . Ik gewapend met mijn bikini waag mijn kans toch nog maar niet net iets te fris :-p t zal voor morgen zijn! ;-) We wandelen weer wat verder en ploffen neer in het warme zand. Trish verzamelt ondertussen massas schelpjes, het maakt niet uit de welke, kleine, grote, kapotte als het maar schelp is ;-). Ze kan echt wel heel flink zijn! We hangen samen dicht bij elkaar op het strand! En we genieten van elkaar van de rust en van de zee . Dit is echt zalig!!!!!!
De zee is echt mijn ding, bij het zien en horen van de zee kan ik volledig tot rust komen, alles even vergeten. Fijn, om hier samen met Cin te zitten en er samen van te genieten! ZALIG, ZALIG!!!!! Even lijken we weer dat onbezorgde jonge verliefde koppel! Ik neem mezelf voor om hier samen met Cin de komende maanden regelmatig te komen zelfs in de winter heeft de zee haar charmes, wat wandelen met een dikke trui, even volledig uitwaaien! Vooral weg van thuis, weg van die 4 muren, zoveel leuke plekjes om te gaan bezoeken.
We besluiten nog een ijsje te eten, allemaal een hoorntje met 2 bolletjes. Ik kies voor straciatella en citroen. Ik vraag Cin of ze wilt proeven want het is lekker fris die citroen. Ze proeft en proest het uit EIKES dat is citroen precies dat smaakje van dat darmspoelmiddel .Zie je, zelfs bij Cin doet de zee dingen vergeten! ;-)
En nu zou ik nog uren kunnen schrijven over de fantastische seks die we die avond, nacht nog hadden in de living, de slaapkamer zo fijn, zo zalig, zo fantastisch en zo wauw .nog steeds een gepast woord aan het zoeken! ;-)
.
. Ik zie haar en denk dat is ze, ze zegt: gij zijt een vriendin van Jill he, waarop ik antwoord dan ben jij Jo-Ree 
Als Trish aan de zee is, belt ze regelmatig (bijna elke dag) om te vragen hoe het met Cin gaat. Ze weet dat Cin aan de eerste chemokuur begonnen is.
oooo. Nu we allebei wakker zijn, profiteren we ervan om samen in 1 bed te slapen (allee, proberen toch
).
Vandaag de dag waar Trish het meest naar heeft uitgezien! De zon schijnt al van s morgens vroeg en het belooft warm te worden
een dagje strand en
ik moet dus mee zwemmen in de zee. We liggen weeral lang in bed, genieten van elkaar, ontbijten op bed, komen er even uit en sluipen dan voorzichtig en heel stilletjes weer de slaapkamer in, terwijl Trish rustig op haar Nintendo speelt ;-). Cin heeft sinds gisteren een onuitblusbare zin (ik blij) en dat is eraan te zien en te voelen (ik nog blijer :-p).
