Velen beseffen dat we werden overvallen door een virus waarvan men tot op heden nog steeds niet weet tot wanneer het zal duren voor er een middeltje op de markt komt dat ons iets of wat kan beschermen.

Jongeren hebben nog steeds niet door dat de onbekende vijand hun verdere leven wel eens grondig zou kunnen overhoop halen.

Mensen die WOII meemaakten en vergelijken met die periode moeten we ernstig nemen want zij zijn de ervaringsdeskundigen die heel vaak de situatie heel nuchter bekijken.

Een vrouw van 90 heeft het bij het rechte eind dat de huidige toestand een oorlogssituatie is maar eigenlijk veel gevaarlijker dan WOII.

Toen waren zij jong en onbezonnen zoals onze huidige jeugd. Het grote verschil was dat tussen de aanvallen en bedreigingen van de vijand er rustpauzes waren waardoor men wat kon recupereren. Tegen de onzichtbare vijand zijn geen rustpauzes. Ook moet men thans de hulp, steun en troostende woorden missen van familie en vrienden. Deze oorlog is een oorlog die men op zijn eentje moet bestrijden.

In WOII kozen jongeren voor wat ze later de goeden of de slechteriken beschouwden. De groepen witte en zwarte. Tegen de onzichtbare vijand is er geen witte of zwarte beweging. Je zou hoogstens van een beweging kunnen spreken over diegenen die moedwillig opgelegde maatregelen aan hun laars lappen.

Wie in zijn onmiddellijke omgeving niemand heeft die besmet is of overleden aan het virus zou toch eens ernstig moeten nadenken over de vreselijke toestand die ouderen in een woonrustcentrum meemaken. Die ouderen die nuchter en met veel verdriet hun familie vragen om geduld te hebben en om niet op bezoek te komen. Mensen die in de korte tijd die ze nog hebben de warmte en genegenheid moeten zoeken bij hun verzorgers. Mensen die hopen van toch nog op een menselijke manier afscheid te kunnen nemen van hun geliefden.

Soldaten die tegen een vijand strijden weten dat ze de kans hebben te sterven in de strijd. Het thuisfront wist dat hun geliefde misschien nooit meer naar huis zou komen maar nu leven we in een oorlog die wel aanvoelt als een oorlog maar waar de vijand een soort geest is. Er is geen wapen om de vijand te bestrijden. Iedereen zit in een trommel en het lot is de enige bepalende factor die beslist of je zal overleven of niet.

In een normale oorlog zijn er mensen die vluchten maar nu kan men nergens naartoe vluchten tenzij door zich van iedereen af te zonderen. In een oorlog tegen een zichtbare en bekende vijand leefde de regering in het buitenland in ballingschap. De huidige regering laat zich in het heetst van de strijd vertegenwoordigen door wetenschappers. De regering bepaalt wel wat ze mogen communiceren en blijft de touwtjes in handen houden in samenwerking met een Nationale Veiligheidsraad.

De oma’s en opa’s van 90 hebben al lang door dat het niet enkel een strijd is tegen een onzichtbare vijand maar ook een strijd is voor wie na de oorlog de pluimen op zijn hoed kan steken.

Die 90-jarigen hebben al lang door dat er geen overwinnaar zal zijn na deze oorlog. Enkel verliezers en mogelijks door hebzucht en machtswellust kan het een generatie duren of langer voor de huidige vijand volledig zal zijn verdwenen.

De 90-jarigen hebben naast het gemis aan hun dierbaren het ook heel moeilijk met die domme voorstellen die bijna gelijktijdig als ze werden voorgesteld terug ingetrokken moeten worden.

Die 90-jarigen begrijpen moeilijk dat leerkrachten het niet zien zitten dat ze een beetje minder vakantie zouden hebben dit jaar. Wat zouden die leerkrachten gedaan hebben ten tijde dat wij Vlamingen naar Frankrijk trokken om bieten te rooien?

De rimpels verdwijnen bij de 90-jarigen wanneer ze De Crem bezig horen waarom de ene winkel met dezelfde goederen in Oost-Vlaanderen open mag blijven terwijl in West-Vlaanderen hij terug dicht moet.

Zouden die Ministers niet samen in quarantaine gaan in woonrustcentra en raad en daad vragen aan die ervaringsdeskundigen?