Vele werknemers vielen nagenoeg achterover toen ze hoorden dat er opnieuw bezoek mocht komen in de woon-zorgcentra. Weliswaar maar één familielid.  Het mondmaskertje van de verzorgende diende niet enkel om besmetting te voorkomen maar verstopte ook de mond die was opengevallen bij het aanhoren van de beslissing van die slimme tien.

Onbegrijpelijk dat na een maand met beperkte mogelijkheden men eenzijdig en zonder enig overleg met de betrokkene men de deuren zo goed als wagenwijd wilde  opengooien.

Wat was het nut van applaus, lakens aan de gevel en getoeter als steun en bedanking voor de inzet van al die helpende handen wanneer men in één zin alle inspanningen overboord gooide.

De ouderen in de woon-zorgcentra lagen een ganse nacht te woelen in hun bed want de schrik die er al goed inzat werd nu ook nog panische angst. Angst niet alleen voor hun eigen veiligheid maar ook de bekommernis dat ze hun eigen familie zouden kunnen besmetten.

De woorden van Wilmes waren nog niet koud, de overwinningsglimlach was op Geens zijn gezicht nog niet verdwenen of Beke trok aan de noodrem van zijn politieke trein. Er ontstond een discussie of er nu al dan niet overleg was geweest tussen de diverse Ministers. Het spel rond de pot draaien kon weer beginnen. Niemand wilde gezichtsverlies maar ook geen openlijke ruzie in een al wankele en kramikele regering.

Moderators deden hun uiterste best, haalden alles uit de kast opdat de ene de andere beschuldigingen naar het hoofd zou slingeren maar niemand liet zich vangen. Het intensief rond de pot draaien was zo grondig dat de pot er opgeblonken  bij kwam te staan.

Het zorgpersoneel slaakte een zucht van opluchting dat de maatregel in de prullenmand verdween. Dan toch een vorm van respect voor hun inzet.

Zouden die politici, wetenschappers gekeken hebben naar de reactie op de beslissing door de ouderen uit de woon-zorgcentra?

Het waren mooie, oprechte opmerkingen waar ze veel van kunnen leren.

92 jaar jong en recht uit het hard met een realisme waar iedereen van kan leren: “Wij missen het bezoek, wij willen onze kinderen en kleinkinderen op bezoek maar niet nu maar niemand mag ziek worden en we zullen wachten tot het weer mag.”

Natuurlijk willen die mensen ook een datum, hopen ze op vooruitzichten waar ze naar kunnen uitkijken maar ze stellen niet zoals de interviewers steeds diezelfde vragen.

Die mensen leren ons wat geduld zou moeten zijn. Misschien kan het onderwijs bij aanvang van de lessen de jongeren eens leren wat geduld is…