Moeten we niet eens nagaan of de mens niet teveel ingaat tegen de natuurwetten?

Biologen bestuderen de dieren die in het wild leven.Dieren bepalen afhankelijk van de kansen op overleven hoeveel jongen ze zullen grootbrengen. Indien er voldoende voedsel is dan hebben ze veel jongen. Het moederdier is hard en meedogenloos en indien een jong weinig kansen heeft om te overleven, dan krijgt dat jong geen eten. Een natuurlijke selectie waarover het moederdier beslist. Haar jong opgeven opdat andere jongen een grotere overlevingskans zouden krijgen. Voor ons mensen lijkt dit een gebrek aan moederliefde.

Dieren passen zich aan naargelang de leefomstandigheden.

Groepsdieren die samen jagen stoten oudere dieren uit de groep die dan eenzaam ronddolen om uiteindelijk de hongerdood te sterven. Aaseters ruimen dan die lijken op.

De natuur doet aan een eigen selectie.

Wij mensen, de naar onze normen, de meest ontwikkelde diersoort doet net het omgekeerde. Ooit zei wijlen Vermeersch dat er teveel volk op onze aardbol rondloopt. Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.

We zijn fier en vele ouders zijn gelukkig dat het ‘prématuurke’ door opgedane kennis en met veel zorg in leven blijft. Soms is zo’n kindje zijn ganse leven een mens met beperkingen maar we zijn tevreden dat we erin slaagden dat we het in leven konden houden en staan niet echt stil of het leven nadien wel echt menswaardig is.

Evenzo zorgde onze medische kennis ervoor dat mensen langer leven. Zonder te willen beledigen stoppen we die mensen wel in centra zonder ons af te vragen of die mensen die levensverlenging wel als aangenaam aanzien.

Nu we plots moeten vaststellen dat die voorzieningen niet kunnen instaan voor een mooie oude dag krijgen sommige wat wroeging en vragen de directies om hun ‘geliefden’ eens voor het raam te zetten zodat ze gescheiden door een raam visueel contact kunnen hebben. Toestanden die dieren in een dierentuin elke dag meemaken. Bekeken worden van achter tralies of glas! De verzorging in die dierentuinen mag dan nog zo optimaal zijn, het dier zit opgesloten en moet zich bezighouden met het zitten prutsen uit trommels en alle soorten nep middeltjes naar voedsel. Als het te warm is krijgt het dier een ijsje met binnenin gevroren een stukje fruit. Misschien leuk voor de kindjes die de dieren bezig zien maar totaal onnatuurlijk voor het dier.

Om te voorkomen dat identieke taferelen als in de zoo zich nu zouden afspelen in bepaalde rustoorden worden de binnenvertrekken afgesloten door lakens aan de vensters. Verpleging en verzorging willen die ouderen die wenen en wegkwijnen door eenzaamheid, pijn en verdriet onttrekken aan de ogen van hun familie.

Zoals de oude leeuw of leeuwin die zijn territorium verloor aan zijn nabestaanden, zo verloor onze ouderling zijn bezittingen op enkele stukjes na en zit te wachten tot het verlossende einde.

Zoals we over gans de wereld de leefwereld van dieren verkwanselden door hebzucht, zo verkwanselen we ook de wereld van diegenen die hun ganse leven voor ons in de weer waren.

Zou het kunnen dat wat wij aanzien aan gebrek aan moederliefde bij dieren misschien de meest eerlijke vorm van moederliefde is?