Het is niet dat Maggie De Block zo’n groot hoofd heeft, eerder een te klein hoofdje in verhouding van het imposante lichaam. Wel is het duidelijk dat Maggie zeer koppig kan zijn. We gniffelden een beetje met haar uitdrukking ‘blijf in je kot’ maar haar koppigheid heeft wel het gevolg dat we nog steeds in ons kot zitten. Ze is echter niet de enige die in de fout ging.

Nog voor er sprake was van een mogelijke pandemie zorgden zowel Vandeurzen als Beke ervoor dat er geen aankopen gebeurden van mondmaskers. Zowel Maggie als Wouter vonden het nodig om te besparen in de gezondheid van de bevolking. Vandeurzen was ook al een crack in het besparen en daar kan iedere mens met beperking over meespreken. Op personeel bespaarde we al de volledige vorige regeringsperiode. Woonzorgcentra, opvangtehuizen, psychiatrische instellingen, kortom al wie werkt in de gezondheidscentra kan met het hand op het hart getuigen dat de broeksriem om de zoveel maanden met minstens één tandje tegelijk werd aangetrokken.

Dat men over de taalgrens elke mogelijkheid aangrijpt om Maggie schuldig verzuim aan te smeren is politiek gezien een normaal spelletje. We liggen van dat gebakkelei niet wakker. Toch zijn de mails van de Waalse Marc Wathelet die onderzoeken doet naar wereldwijde virussen de moeite om eens nader te bekijken.

De man had al maanden de vrees dat wat ze in China meemaakten ook bij ons kon gebeuren. Maggie zou buiten een tweet dat Wathelet een ‘dramaqueen’ was geen zinnig antwoordje hebben gegeven op de man zijn mails.

Intussen zitten we met de harde werkelijkheid dat veel mensen schrik beginnen te krijgen van hun eigen schaduw. Opbeurende berichten dat er minder opnames in ziekenhuizen zijn horen we wel maar onmiddellijk verdwijnt dat opbeurende omdat er elke dag meer mensen overlijden en dat virologen ons op het hart drukken dat het aantal overlijdens nog zal stijgen. Dat woonzorgcentra het virus niet meer onder controle hebben mag niemand verwonderen. De bewoners zijn braaf, zijn al een beetje gelukkig als ze eten en drinken op tijd krijgen en een vriendelijk woordje van de verzorgende. De directies proberen al jaren de eindbalans in evenwicht te houden want met al die besparingen moeten de directies op de hulp rekenen van een op rust zijnde muzikant of zangeres die een namiddagje komt zingen. Ergotherapeuten tot een minimum beperken want de loonkosten zijn te hoog en niet iedereen heeft een pensioen van een minister of staatssecretaris.

Al jaren moet de zorgsector aan centen komen met dezelfde initiatieven als kleine schooltjes.Op een zonnige zondag mosselen met friet of een bbq en hopen dat het biervat goed mag lopen…

Misschien gaan we terug naar de naoorlogse periode. Slechts op het allerlaatste moment gingen de ouders naar een RVT. Ouders bleven zo lang mogelijk alleen wonen, trokken dan in bij één van de kinderen tot de verzorging te zwaar werd. Vlaams Belangers zullen het niet graag horen maar Marokkaanse, Turkse landgenoten hebben nog steeds die traditie. Ouders willen hun kinderen niet tot last zijn en voelen zich niet goed en als vijfde wiel aan de wagen en zodra ze niet meer zelfstandig verder kunnen trekken ze naar de woonzorgcentra.

Nu zouden veel dochters hun moeder of schoonmoeder uit de centra naar huis willen halen maar dat is onmogelijk want er is vaak geen logeerkamer meer. De luxe zit in dure keuken, hyper moderne badkamer, living om te fuiven en ieder kindje heeft zijn eigen slaapkamer. Enkel diegene die elke maand de eindjes aan elkaar moeten knopen en die in een sociale woning leven willen er de oma of opa wel bij maar dat is ook onmogelijk want zodra het pensioentje van die ouder in het gezin komt stijgt de huur, is het verboden door de sociale verhuurmaatschappij.

Slotconclusie is dat het niet allemaal de fout is van Maggie, Wouter of Jo maar van al die andere leiders…