Het blijft oneerlijk aanvoelen en in normale omstandigheden duren de dagen reeds lang.

Toch moeten we allemaal moed houden en vandaag krijgen we al hulp van moedertje natuur.

De zon is van de partij, de bloempjes beginnen in knop te komen en er zijn reeds boompjes die het beste van zichzelf geven.

Mijn oude Japanse kerselaar die volgens de tuinman al jaren dood is en allang had moeten worden omgehakt staat in volle glorie te bloeien.

Het oude boompje en ik hebben gelijkenissen. We zijn allebei een beetje krom en scheef van reuma, artrose of gewoon slijtage. Het boompje heeft zoals ik een beetje rimpels, bobbeltjes en van een gladde stam is al jaren geen sprake meer. Zoals mijn tanden verloor mijn Japanerke ook al een deel opgedroogde en dode takken…

Het boompje is niet enkel voor mij een plezier maar ook de vissen in de vijver onder het boompje genieten van de bloemenpracht en de schaduw die het kerselaartje boven het water werpt.

Zoals elk jaar werd het vijvertje een Take-away restaurant. Elk jaar opnieuw weet die ene reiger mijn restaurantje liggen. Zelden is die reiger te zien want als hij komt dan lig ik nog te genieten in mijn bed. Onbeschoft en zonder vragen plukt hij elk jaar enkele porties vissen mee en laat dan op mijn terrasje een visitekaartje achter waar men een kwartier mee bezig is om het op te ruimen.

Die reiger is zoals een politieker. Zonder vragen mijn eigendom komen pikken, opsmullen en nog een beetje rotzooi van uitwerpselen achterlaten…

Die reiger heeft dezelfde leepheid als de politieker. Hij is wettelijk een beschermde vogel en al zouden we hem het liefst afschieten voor hij aan zijn gratis maaltijd kan beginnen, het is niet toegelaten.

Dat verboden is een toestand dat ook wij nu ondervinden. Met het formidabele weertje zouden we normaal nu zitten wachten op kleinkindjes die fier als een otter op hun fietsje met hun ouders zouden komen aangereden. We zouden weliswaar gezien het de eerste lentewarmte is nog een beetje ingeduffeld uit de zon buiten op hen zitten te wachten.

Samen zouden we dan genieten van een koffie en gebakje en die kleintjes zouden honderd uit vertellen hoe ze hun ronde van Vlaanderen reden om tot bij ons te geraken. Hun uitleg zou een heldenverhaal worden maar het mag vandaag niet zijn.

Het bezoek is verboden en het doet pijn maar het maakt ook dat wij binnen enkele weken ons heldenverhaal zullen kunnen vertellen.

Wij, moedig als we zijn, wonnen de strijd tegen de onzichtbare vijand.

Dan zal het moment er zijn dat met wat we tijdens onze eenzame opsluiting niet konden uitgeven, dat beetje opgespaarde pensioen zal er in één keer door mogen. Het gat in de begroting lappen we aan ons been. Na het gebakje en de koffie kan er gerust nog een ijsje bij…

We leerden dat er na regen zonneschijn komt en wij gaan nu voor een nieuwe spreuk zorgen…

Na Corona komt vrijheid…