Hugo heeft het talent om via woorden mensen een visueel beeld te bezorgen over het gebeuren. Zijn benadering ontroert hoe een 45-jarige strompelt tot het bankje op de markt om daar het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Nog wat sneeuwvlokjes en je hebt een kerstkaartje…

Hugo heeft blijkbaar de bedoeling om mensen wakker te schudden voor het toenemende schuldig verzuim. Wakker schudden zal niet lukken want hoe mensen dichter bij elkaar wonen hoe individualister ze worden. Op het platteland heb je nog kans om een helpende hand te krijgen maar in steden en gemeenten moet je hopen dat er iemand met een donker kleurtje voorbij komt om je recht te helpen na een val.

Met een kleine rondvraag bij mensen met een beperking zal vlug duidelijk worden dat ze meestal hulp krijgen van de gekleurde en nieuwe Belg.

Zich verstoppen dat men uit vrees geen hulp durft bieden is larie want nagenoeg iedereen loopt met een mobieltje op zak en de hulpdiensten bellen is gratis. Het niet bieden van hulp kan men ook moeilijk nonchalance noemen. Het komt door de manier waarop we door het leven gaan. Het ‘ik’ gevoel en in het beste geval diegenen die me dierbaar zijn. Van anderen trek ik me niets aan is een levensstijl geworden.

Mensen met vrije tijd, voeggepensioneerden zijn niet diegenen die vrijwilligershulp doen maar wel ouderen van dik 70 en meer! Een generatie die nog zorgt voor hun ouders, broers en zussen die het moeilijk hebben.

We mogen het niemand kwalijk nemen dat er een onverschilligheid bestaat omdat we allemaal een beetje met dat ‘ik’ gevoel rondlopen.

Buren kennen elkaar amper en velen redeneren dat helpen problemen met zich kan meebrengen. In praktijk is dat ook soms het geval. Wie een brieventas die hij vond aan de politie gaat afgeven kan nadien een klacht van de eigenaar krijgen dat er enkele honderden euro’s zijn verdwenen. Beloning voor eerlijkheid is er meestal niet dus wegblijven van miserie is de boodschap.

Dat men nu die personen wil onderhoren die de sukkelaar aan zijn lot overlieten is tijdverlies. Pas enkele dagen geleden was er het vonnis van een gynaecologe die twee jaar voorwaardelijk kreeg voor zowel schuldig verzuim als oplichterij, valsheid in geschriften. Een tegenslag voor de stad Kortrijk die met Quickie wil doorgaan als de fuifstad bij uitstek. De politie kwam slechts twee uur na de ongelukkige stervende voorbij. De camerabeelden zijn enkel een hulpmiddel om na de feiten de juiste toedracht te evalueren.

Er zijn slechts enkele diersoorten zoals de olifant die nooit kunnen beticht worden van schuldig verzuim maar ook de mens beschermt zijn soortgenoot niet zoals de olifant. De mens heeft meer hersenen maar gebruikt hij ze wel allemaal in de juiste volgorde?