We hebben het heel vaak over gezondheid.

Het begint wanneer we iemand horen niezen dan zeggen we vaak ‘gezondheid’. Bij een sterfgeval heeft men het vaak aan de koffietafel erover dat ‘gezondheid’ alles is in het leven. De kranten, de media in het algemeen hebben de mond vol over onnoemlijk veel manieren om gezond te leven.

We hebben een minister van gezondheid die wellicht ongezond door het leven gaat en niet enkel omdat ze het uiterlijk heeft van iemand met een zwak voor taartjes of een goed glas.

Als minister moet zij zorgen dat iedereen kan genieten van de gezondheidszorg. Geen gemakkelijke opdracht want opboksen tegen de Orde van geneesheren is met weinig wapens vechten tegen een draak. Het is een ondankbare taak als minister om te moeten toegeven dat de farmaceutische industrie onmenselijke prijzen vraagt voor medicijnen die diezelfde industrie kon ontwikkelen met toelagen van iedereen.

Zich als minister dan verstoppen achter de Europese wetten is zwak. Niemand mag slachtoffer worden van zowel Belgische als Europese wetten en regeltjes die opgedrongen worden door pillendraaiers. Waar men niet over spreekt zijn de woekerwinsten die de industrie opstrijkt.

Dat ouders op alle mogelijke manieren op zoek gaan om 1,9 miljoen bijeen te harken is normaal. Begrijpelijk en logisch als ouder dat men zijn kind wil helpen en een solidariteitsactie start maar het kan ook een te voorbarige start worden. Het zou zelfs kunnen dat de medicatie ongeschikt is. Het ingezamelde geld is niet verloren omdat ook andere patiënten met die miljoentjes kunnen geholpen worden.

Dat er een gevaar op navolging voor het inzamelen van middelen zou volgen was te verwachten en enkele dagen na de eerste actie volgt er reeds een nieuwe actie door de liga voor kankerpatiënten. Een ongezonde toestand want op die manier loopt het voor de pillenindustrie van een leien dakje.

Europees zal men er eens over vergaderen maar gebeurt er op korte termijn niets

Wie zal de moed hebben om te beslissen dat de sten aan de pharma zal afhangen of ze bereid zijn om een limiet als prijs voor de patiënt te bepalen.

Solidariteit moet van iedereen komen en dus ook van de industrie.