|
Darm- en maagklachten waren gelukkig na twee dagen voorbij.
Dan was er nog een dagje waar ze me hadden kunnen gebruiken aan de Meenenpoort
in Ieper als blazer. Weliswaar geen klaroenblazer maar eerder als zware tuba
Voornamelijk in België en Frankrijk herdacht men de vele gesneuvelde
soldaten van WO II. Bloemisten deden gouden zaken want het ene na het andere
bloemstuk legden instanties en organismen van allerlei slag neer aan de voeten
van de onbekende soldaat.
De Koning en diverse hoogwaardigheidsbekleders gaven een
speech. De Koningin, gekleed in mooi zwart, had duidelijk de verkeerde
schoentjes aangetrokken want ze sukkelde met haar hoge hakken om statig te
stappen. Mathilde komt op een ouderdom dat het hakje een cm of twee minder mag.
De bedoeling van herdenkingen zoals voor WO II is om voor
vrede te gaan en nooit meer oorlog te voeren.
Wat Frankrijk wou bereiken met al die hoge pieten aan de Arc
de Triomf is onduidelijk.
Hoe dom komt het over dat de Rus en de Amerikaan naast
elkaar staan om te herdenken want beiden voeren intussen veldslagen uit. Open
en bloot bedrog.
Die hoogwaardigheidsbekleders leggen dan bloemen en kransen
neer en met permissie zouden ze volgens mij die krans beter rond hun eigen nek
hangen.
Hoe en wat sta je op zon herdenking te doen als je intussen
zelf oorlog aan het voeren bent?
Ook heb ik mijn bedenkingen over ons eigen Chareltje Michel.
Een ganse dag van her naar der. Brussel, Parijs en Ieper afhaspelen op één dag
om in beeld te komen maar zou hij niet verlegen moeten zijn dat hij naast de
deelname aan de herdenking vlotjes helpt met het verkopen van onze wapens?
Een marathonuitzending waar voornamelijk blijft hangen dat
geen mens op aarde kan uitleggen waarom en met welk doel die WO I er is geweest.
De bedoeling van die herdenking is om jongeren het domme en nutteloze van
oorlogen te laten inzien maar jongeren zijn slimmer dan we denken. Ze zijn ook
mondiger en ze zijn al een derde, vierde en soms vijfde generatie na die WO I.
Ten andere kan je wel tegen geweld en vechten zijn maar
zoals Willem Vermandere terecht opmerkte is de dood van een soldaat altijd
iemand zijn vader of kind! Het klopt ook dat wanneer men zijn eigen bloed in
gevaar ziet komen en vechten dan de enige uitweg is dan bestaat de kans dat je
ook naar wapens grijpt.
We leren niks uit de geschiedenis en oorlog zal er altijd
zijn.
Als voorbeeld kijk ik naar wat gebeurde in mijn eigen kring.
Mijn grootvader en dus overgrootvader van mijn kinderen
vocht bijna vier jaar in de loopgraven aan de IJzer. Hij sneuvelde niet maar
kwam met een ijzerwinkel aan granaatscherven in zijn benen terug thuis na WO I.
Wat leerde mijn grootvader van die oorlog? Niks want gezien
zijn handicap aan benen moest hij niet meer deelnemen aan WO II. Doch de
vaderlandsliefde was danig groot dat hij in zijn huis twee Engelse piloten
verstopte. Het werd niet zo plezant als in Alloo alloo want grootvader en
grootmoeder werden opgepakt en opa vloog via Breendonk, Mechelen naar het
concentratiekamp. Zijn aartsengel mocht een tweede keer opdraven en ook van die
ervaring in het concentratiekamp kwam hij na de bevrijding terug. Na de benen
er ook een trauma in het hoofd bij want in zijn verdere leven bleef hij in zijn
slaap om de haverklap vechten
Herdenkingen moeten er zijn maar zonder dat gedoe met
regeringsleiders. Herdenkingen voor en met de overlevenden van de gesneuvelden
en zonder al die komedianten.
|
