De verkiezingen voor gemeenten en provincie zijn achter de rug.

Voor sommigen tranen van onverhoopt geluk en voor anderen tranen van verdriet.

In veel gemeenten is het vanaf heden potten lijmen en op andere plaatsen is het nog voor een tijdje ruzie maken wie nu de macht krijgt.

Wat al die analisten ook mogen beweren, er zijn er weinigen die verliezen. Toch wat de uitleg betreft van de verliezers. Hier en daar een witte raaf die met een persoonlijke monsteroverwinning de macht kreeg. Een gewezen coach in Middelkerke en een Ninoveraar die tranen van geluk mogen laten vloeien.

Waardige verliezers zijn er ook. In Brugge doet de burgemeester een stap achteruit en ziet zijn harde inzet en werk, althans volgens zijn uitleg, als een afstraffing.

Op de beelden was te zien hoe sommigen hun tranen verbeten maar uiteindelijk toch de volle loop lieten omdat ze te gevoelig zijn voor het politiek wereldje.

De Belg, hij vierde hoe dan ook. Of als verliezer of als winnaar. Verkiezingen zijn zoals sport. Na de wedstrijd er eentje of meer drinken om te vieren of om de kater door te spoelen.

Waar analisten gelijk in hebben is dat vanaf vandaag de strijd voor mei 2019 begint.

Voor de gewone man was het positieve dat het weer meeviel en wanneer hij geen half uur of meer moest aanschuiven om zijn wettelijke plicht te vervullen, viel het mee om na de plicht een terrasje te doen. Antwerpen en Gent hielden de reporters lang bezig met veronderstellingen en zorgden ervoor dat ook eens naar zenders zapten waar we normaliter zelden op bezoek gaan.

De allergrootste verliezer is nog maar eens Peeters. Zelf voelt hij dit gelukkig niet aan maar voor zijn koeketiene is het een triestige zaak. Haar geliefkoosde huisje in Ruisbroek moeten verlaten om op een appartementje te gaan wonen in een Stad met ongezonde gassen. Haar vertrouwde kruidenier moeten missen om nu inkopen te moeten gaan doen in winkels waar ze haar dagelijks praatje niet meer kan doen. Peeters beseft zelfs te weinig dat zijn vrouw haar liefde voor hem grenzeloos is. Ze doet gewoon wat er in haar trouwboekje staat. De man volgen en zich niet bemoeien dat zijn partij’ zijn politieke partij) hem voor de derde keer een pad in zijn korf zette.

Velen zouden in Peeters zijn plaats de politiek aan de haak hangen maar hij zal doorgaan tot zijn gezondheid hem uiteindelijk zal verlossen van zijn ‘boetedoening’.

Uit pure nieuwsgierigheid zal de gewone man vluchtig in zijn krant eens de individuele stemmen erop naslaan en dan zijn pintje en pakje chips klaarleggen om de wedstrijd België – Nederland te volgen.

Die uitslag is niet belangrijk en wat telt is gezonde spanning om nadien weer braafjes te gaan werken in de hoop dat er na mei volgend jaar weer geen voorstel komt dat de pensioenleeftijd geen 70 zal worden…