De voorbije week beleefde ons land een uitzonderlijk sportgevoel.

Opvallende resultaten wat ‘plakken’ betrof in het wielrennen en onverhoopte prestaties van de Belgian Cats.

Supporters genoten ten volle van de overwinningen.

Remco Evenepoel is een fenomeen en de vrouwenploeg in de basket was de revelatie van het wereldkampioenschap.

Uiteraard springt de media op de formidabele resultaten.

De 18-jarige Remco mogen we niet nog meer belasten dan wat de jongen nu reeds moet verwerken, aldus de reporters. Toch sleuren ze de jongen van het ene interview naar het andere en horen we niks anders dan dat een nieuwe Merckx is geboren. Zelfs de Eddy Merckx liet zich ontvallen dat de jongen beter is dan hij in zijn jonge tijd.

Identiek wat de Belgian Cats betreft. Amper verliezen van de Japanners, winnen tegen Spanje en Frankrijk, om dan tegen de Amerikanen een ongelooflijke eerste helft te spelen en uiteindelijk met minder dan 20 punten de boot in de gaan.

Of de Cats nu een derde of vierde plaats zullen halen en met een bronzen plak of zonder naar huis komen is bijkomstig.

Iedereen hoopt op een medaille maar dat zou nog enkel een surplus zijn en tof voor de ploeg maar is geen noodzaak om te besluiten dat ze meer dan goed waren op het kampioenschap.

Er duikt echter een enorm probleem op omdat eens men aan de top geraakt men ook mensen moet beschermen tegen zichzelf.

Sportclubs worden verplicht om een sportpsycholoog in vast dienstverband in de club op te nemen om spelers tegen zichzelf en het bestuur van de club te beschermen.

Met een formidabele vrouw als An is het duidelijk dat ze tegen zichzelf moet beschermd worden. Hoe leuk het ook mag lijken dat ze op haar ‘veloke’ naast het veld alle moeite doet om haar knie soepel te houden en het vocht te weren, moet men durven toegeven dat ze stommiteiten aan het doen is. Wie zal nog fier zijn wanneer binnen enkele jaren zal blijken dat An de groep van mensen met beperking zal volgen? Zal men dan als supporter toegeven dat men mede schuldig is als An rondhuppelt op krukken of rondtoert in een rolstoel?

Risico’s nemen behoort tot het leven maar het moeten berekende risico’s blijven. Kwetsuren kan men niet vermijden en zijn een onderdeel van sport. Winnen is een must maar niet tegen elke prijs.

Iedereen die weet wat een beperking is kan je in geuren en kleuren uitleggen dat het voornaamste in het leven de gezondheid is.

Leve de sport en Kris Peeters heeft er een job, job en job bij… een verplichtte sportpsycholoog!