Misschien toch geen spijt dat de Belgian Cats verloren tegen Japan.

Dat De Belgische ‘katjes’ verloren tegen de kleine Japanners met het kleinste verschil en Topspeelster An heeft gelijk dat de Belgen hadden kunnen winnen maar dan hadden ze uit een ander vaatje moeten tappen.

Ze speelden als katjes. Te braaf en te traag. Tegen de overmacht van de zeer goed shots van de Japanse meisjes viel weinig te beginnen. Ze zijn uiterst trefzeker en ook hebben ze allen snelle voetjes.

Met dergelijke tegenstander moet je benutten wat je troeven zijn en dat was de lengte van onze speelsters. Onder het ‘kot’ kunnen die kleintjes niks beginnen tegen een overmacht van lange armen. Dit deden de Belgische speelsters te weinig en dat is een minpuntje voor de coach.

We mogen niet te kritisch zijn want onze meiden hebben te weinig ervaring op wereldniveau. Wedstrijden zoals tegen die Jappen zijn een formidabele leerschool. We moeten ook wat chauvinist worden en in ons eigen kunnen durven geloven.

An heeft de ervaring maar het begint op te vallen dat ze een dagske ouder aan het worden is. Naast het knie probleem is de souplesse en de snelheid een beetje weg.

Illusies over de volgende wedstrijd tegen Spanje maakten we ons niet. Ook die wedstrijd zou een leerschool worden en hopelijk zet het onze jeugd aan om lid te worden van de basketclub in de buurt.

We oordeelden zoals nogal vaak te vroeg. Spanje werd niet enkel een leerschool maar bewees dat men kan groeien in een tornooi.

De Spaanse ploeg heeft ervaring zat maar de Cats hadden meer lef dan tegen de Jappen. De inzet en wil was er en zelfs met op bepaalde momenten nogal dubieuze beslissingen van de scheidsrechters bleven ze knokken.

Het werd zelfs een thriller tot de allerlaatste seconde. Een toonbeeld voor jongeren dat men nooit mag opgeven.

Met 1 puntje de kwart finale halen had niemand durven hopen.

Wel spijtig is dat An op het einde van haar carrière meer vanop haar hometrainer de wedstrijd zal meedoen dan vanop het terrein. An zal met haar karakter wel haar opvolgsters met raad en daad blijven bijstaan. De speelsters mogen haar dankbaar zijn en respecteren want zij was de eerste Belgische die het internationaal maakte. Haar toekomst zou als rechterhand een jobke moeten worden naast de trainer. Ervaringsdeskundige in hart en nieren en ze zal respect afdwingen bij scheidsrechters en dat is naar de toekomst een pluspunt.

Zoals met het resultaat van het Belgische volleybalteam mogen we fier zijn.

In tegenstelling tot al die landen die profspelers hebben moeten wij het doen met veredelde amateurs. We mogen terecht fier zijn op onze sportlui die vaak na hun dagtaak de moed hebben om intensief te trainen. Verder spenderen ze vaak hun spaarcentjes om mee te kunnen gaan naar het buitenland en ontzeggen ze vaak hun gezin aan luxe.

We moeten dus zeker stilstaan bij de inzet van onze sportmensen….