Als advocaat moet je soms iets zeggen om niets te zeggen.

Dit was ook het geval van de verdediger van de vrouw uit Varsenare die haar drie kinderen om het leven bracht en nadien probeerde om uit het leven te stappen.

De uitleg dat de vrouw met postnatale problemen zit is een doekje dat het bloed niet zal stelpen.

De advocaat had beter zijn lippen op elkaar gehouden want een verklaring dat de vrouw een afspraak had met haar psychiater en al een keer op gesprek was geweest zal als verzachtende omstandigheid vlug onder tafel liggen.

Ook een sneer naar die psychiater die niet doorhad dat die vrouw het niet meer zag zitten. Ze had beter iets leuk kunnen doen met die euro’s die ze aan de zielenknijper gaf.

Weer geen mens die weet had dat de vrouw haar drukke leven niet aankon. Weer een bewijs dat mensen te weinig sociaal contact hebben en dat er achter die mooie gevels velen met problemen leven.

De gemeenschap moet niet veroordelen want wie heeft nog echte feeling met zijn omgeving?

Voornamelijk jonge mensen nemen vaak de uitdrukking ‘quality time’ in de mond maar wat is quality time? De kinderen bij de grootouders dumpen en met zijn tweetjes iets gaan eten of drinken of een weekendje ertussen uit?

Quality in het leven is met elkaar praten en durven zeggen wat je dwars zit.

Wellicht zal er op de eerste schooldag psychologische opvang zijn voor de klasjes waar die twee kindjes zouden moeten verschijnen. Onnodig voor die peuter en kleuter want die beseffen het gebeurde niet. Op de speelplaats voor de ouders die hun kleintjes komen afzetten? Onnodig om voor die mensen ondersteuning te geven want een kwartier na het verlaten van de speelplaats zijn die weer druk-druk bezig met hun eigen leven…

Ondersteuning zal er wel moeten zijn voor de vader en de naaste familie en ondersteuning had er moeten zijn voor het drama.

Enkele kilometers verder werden recent ook nog kindjes vermoord door een man die zijn vrouw wilde laten boeten en wie spreekt er nog over? Krijgt die familie nog hulp?

Wie herinnert zich nog dat donkere meisje die zo grappig op scene uit de hoek kon komen? Liesje, nagenoeg volledig blind geworden omdat haar moeder haar in de beerput gooide. Liesje was het voorbeeld van hoe gebrekkig psychiaters en sommige hulpverleners werken.

Drama’s zullen nooit vermeden kunnen worden en toch is een mentaliteitswijziging nodig. Jonge moeders krijgen hulp in de beginperiode na de bevalling maar voelt de ondersteunende hulp wel aan dat de mama in een postnatale depressie zit? Schort er iets aan de opleiding van die ondersteuners? Is voor die mensen de hulp enkel koken, wassen en plassen belangrijk?

Elk drama leert ons wat er schort en toch blijven drama’s zich opvolgen of zelfs vermeerderen…