Volop feest voor gelovige moslims. Voor het schaap, het lam en het geitje een verbetering want het kelen volgt op een elektrische verdoving. Gedaan met het onverdovende afslachten van het lekkere schapenboutje of lamsribbentje.

Voor Weyts echter een nieuw probleem en dus geen feest.

Hij mag zijn bokshandschoenen aantrekken want niet om duiven te gaan melken maar om in de clinch te gaan met de duivenmelkers.

Het blijkt namelijk dat de opvangcentra voor wilde dieren in ons land met een karrevracht duiven zitten waarvan hun GPS tilt sloeg. Jonge uitgeputte duifjes (lekker en mals) hebben niet meer de kracht om tot hun duiventil te vliegen. Dankzij hun smartfoontje aan hun pootje kan het centrum de duivenmelker verwittigen dat zijn duifje goed en wel op hem zit te wachten.

Dat de duivenmelker het niet ziet zitten om van Koksijde naar Opglabbeek te rijden is nogal wiedes. Het duifje in het opvangcentrum zal nooit prijzen behalen en met de brandstofprijzen en de ouderdom van de gemiddelde melker is het nogal normaal dat het opvangcentrum het duifje mag houden.

Mijn persoonlijke ervaring met de duivenmelker is met gemengde gevoelens. Liefhebber als jongeling van een ineen geknutselde duiventilleke op een paal hield ik een koppeltje ‘pauwstaarten’. Witte sierlijke diertjes die niet ver van hun hokje vlogen, heel tam waren en een doorn in het oog van de duivenmelker die voor prijzen speelde. Wanneer er wedstrijden waren moest ik van melkers uit de buurt die beesten van mij in hun ‘kot’ laten want anders kwamen zijn duiven eerst een tijdje een praatje maken vooraleer door te vliegen tot hun eigen til.

Mijn trucje (als 15-jarige ) was om ook iets te verdienen. Dus buurman zijn Barcelonavlieger kon wel in het huisje van mijn witte lieve duifjes maar er niet meer uit. Dus ik nam dan buurman zijn duifje en fietste naar het duivenlokaal en leverde het duifje braafjes af. Dat bracht me dan als eerlijk jongentje 20Bef op. Na twee keer afleveren en dus 40Bef moest ik het duifje rechtstreeks naar mijn buurman brengen. Ook die was eerlijk en gaf me 20Bef. Maar toen was er geen sprake van Weyts en ik kreeg een levensles. Onverdoofde slachting door de duivenmelker. Een kwestie van enkele seconden…

Je steekt het kopje van het jonge duifje tussen je wijs en middenvinger knijpt en draait eventjes met je pols en het lieve duifje is klaar om van zijn pluimtjes ontdaan te worden en te dienen als gezonde maaltijd voor oudjes die wat op krachten moeten komen…

Het was gruwelijk om die slachting te zien maar ik vond het spijtigste dat ik mijn drinkgeld in de braadpan zag liggen.

Hoe de Minister die onverdoofde slachtingen gaat aanpakken weet ik niet. Gezien het ringske rond het pootje zou het opvangcentrum de duifjes thuis kunnen laten afleveren via de koerierdienst. Dat zal de duivenmelker wel meer kosten dan 0,4€ maar het leven sedert mijn jeugd is ook veel duurder geworden.

Misschien kan het opvangcentrum ook eens naar Jeroen bellen en vragen om in dagelijkse kost enkele bereidingen met duifjes te promoten…