De wereld ziet er op korte tijd soms totaal anders uit.

Mensen leven nog mee met het trieste verhaal van Mawda die door een verdwaalde kogel om het leven kwam. Voor de enen een gevolg van te laks vluchtbeleid en onverantwoorde ouders en voor anderen een zware fout van een politieman.

Mawda haar trieste dood zorgt voor discussies en politiekers die misbruik maken van het spijtige voorval.

Toch een bedenking in de rand dat een advocaat met een voorstel komt van de ouders die door de dood van hun kindje een permanente verblijfsvergunning vragen. Wat zal de reactie zijn van Duitsland die de ouders terugstuurde omdat ze niet uit een oorlogsgebied kwamen. Europese heibel is in de maak.

Een gans ander verhaal met een vierjarig meisje dat aan een balkon bengelde en die werd gered door een illegale allochtoon uit Mali. De redder kent iedereen nu als de Parijse spiderman.

Geen mens die durft opmerken dat die lenige Malinees een verdomd lenige inbreker kan zijn want vier verdiepingen zonder hulpmiddelen omhoog klauteren dat moet je kunnen. Ook in Parijs gebruik de politiek het in dit geval happy end verhaal.

Niemand minder dan de Franse President doneert uit dankbaarheid de man uit Mali de Franse naturalisatie. Meer nog want de man krijgt een job bij de brandweer. Zonder toelatingsexamen, zonder praktische proeven.

Een medaille vaan het Legion d’honneure was reeds uitzonderlijk geweest en misschien zal er nog protest komen van tegenstanders van de President maar het blijft en is een heldendaad van de redder.

Verhalen en zeker als het jonge kinderen betreft raken zowat iedereen.

Geluk voor het ene kindje en ongeluk voor het andere maakt een wereld van verschil.

Diezelfde wereld zouden de politiekers moeten doortrekken naar hun debat over de zware beroepen.

Identiek als de feiten met kinderen is alles afhankelijk van omstandigheden en ongelijk.

Wat voor de ene een zwaar beroep is kan voor de collega een hobby zijn.

Voor mensen in het onderwijs is voor de ene zijn of haar job zwaar en moet een vroeg pensioen dit compenseren. Voor sommige collega’s is hun job meer hobby dan werken. Iedereen voelt zijn werk persoonlijk aan.

Ook de militair die in een kazerne een bureaujobke heeft zal zich minder zwaar belast voelen dan de F-16 gevechtspiloot.

Ook bij de politie is de ene job zwaarder dan de andere. We kunnen doorgaan met vergelijkingen via verpleging, welzijnszorg tot de ophalers van de vuilniszakken. Ook die job is zwaar, niet enkel fysiek maar ook met gevaar want het is niet de eerste en het zal niet de laatste zijn die per ongeluk in de camion valt en sterft.

De gewezen minister van pensioenen, Kortrijkse Quikie, heeft zeker geen twee zware beroepen want hij kan die vlot combineren. Burn out is hem wereldvreemd. Hij heeft gelijk dat pensioenen eerlijker moeten gebeuren en zou de man niet beginnen met een eerlijke persoonlijke verdeling?

Telkens we een periode hebben voorafgaand aan verkiezingen is er een overdondering aan utopische ideetjes.

Van één ding zijn we zeker. Na de verkiezingen zullen we een periode hebben van opruiming. Namelijk al die stokken die de politiekers in het hoenderhok gooiden zonder resultaten…