Blijkbaar is onderscheid maken tussen hoofd- of bijzaak niet simpel. We kunnen zelfs gewag maken van het kind met het badwater wegkieperen. Een niet zo mooie uitdrukking want het gaat over een klein kindje dat de dood vond in de vlucht naar wat voor haar een paradijs moest worden.

De media en voornamelijk de politiek staan bol van uitlatingen over voor de enen een moord en voor de anderen een ongelukkig schot.

De communicatie van het parket was zeker geen schot in de roos en uiteraard springen de stemmenronselaars er als vliegen op om het onderzoek van comité p de grond in te boren.

Niet moeilijk om bij de massa het lont aan het kruitvat aan te steken want onderzoeken van comité p waren in het verleden niet altijd kosher.

Comité is onafhankelijk maar ook niet totaal en niks is lastiger dan collega’s onder de loupe te nemen. Gelukkig is de strijd van de politiehervorming al een tijdje achter de rug maar niet iedereen is op pensioen en is die eenmaking vergeten. Geen mens die nog kraait dat de simpele agent met de hervorming soms over het hoofd van de militaire rijkswachter wipte.

De bedoeling bij de hervorming was de juiste man/vrouw op de juiste plaats te laten werken maar de praktijk was iets minder. Die verkeerde benoemingen werden als kinderziekten aanzien en volgens de gewone man is thans alles in kannen en kruiken. Dit is niet het geval.

Van een kindje dat weliswaar per ongeluk stierf maakt men nu gebruik om kiezers te winnen.

Daarbij verliest men de hoofdzaken uit het oog.

De mensensmokkelaar is en blijft een misdadiger, die weliswaar geen moord pleegde of een bank overviel maar hij misbruikt mensen uit winstbejag. Die mensensmokkelaar pleegt een misdrijf en is een gevaar niet enkel voor de mensen die hij smokkelt maar ook voor anderen. Ze gaan driest te werk en als man in het blauw is de mensensmokkelaar een dader die moet gevat worden. In de opleiding hamerde de lesgever het in de uitvoerders van de wet erin dat heterdaad een hoofdzaak is in de bewijsvoering.

Het vervoer staande houden bij aankomst of vertrek is een waardevermindering van het bewijs. Wanneer de smokkelaar vlucht, overtredingen begaat, het leven van zijn passagiers extra in gevaar brengt is dat bezwarend materiaal maar dan moet je de smokkelaar wel op heterdaad in handen krijgen. Bewijzen of in het geval van het fatale schot men probeerde in te rijden op de mannen in het blauw weten enkel de aanwezigen en de verklaringen zullen altijd aangepast worden naargelang het voordeel van schuld of onschuld van beide partijen.

De moeder die haar kind verloor werd blijkbaar reeds uitgewezen in Duitsland en moest Europa reeds hebben verlaten.

Hoe erg en nutteloos het kindje de dood vond is in eerste instantie een gevolg van het niet opvolgen van de uitspraak in Duitsland.

Hoe spijtig en onrechtvaardig het mag lijken, het is onrechtvaardig om de gebeurtenis totaal om te draaien.

De persoon die schoot zal de bedoeling gehad hebben de chauffeur en misdadiger staande te houden. Hij is geen moordenaar maar een man die wat hij in zijn opleiding leerde toepaste. Misschien en wellicht een niet juiste man in de juiste job.

Comité p afschieten en een parlementaire onderzoekscommissie eisen is slechts nodig indien blijkt dat comité p hun onderzoek niet eerlijk doet. Sommige politiekers en zowat van alle strekkingen gedragen zich in deze gebeurtenis als aasgieren. Het is larie en apekool dat ze begaan zijn met het dode kind maar ze graaien als kraaien in het lijkje om hun tegenstander een loer te draaien.

Elkeen in het busje weet dat het risico om gevat te worden groot is, dat ze gevaarlijke risico’s nemen en dat de dood om het hoekje loert.

Medelijden is op zijn plaats maar medelijden is geen excuus om de wetten te overtreden.

Zoals in het verleden leren we niet uit trieste gebeurtenissen. Erger nog is dat we gezagsdragers hebben die misbruik maken van het tragische.

Dat het maar vlug oktober is zodat de verkiezingskoorts zakt!