|
Eindelijk een positief item in alle nieuwsberichten.
Een verademing van het dagelijkse slecht nieuws over doden
en gewonden in een absurde oorlog, geen brand met catastrofale gevolgen
of omgekomen weggebruikers.
Een 72 jarige vrouw kreeg na 10 jaar volledige blindheid
terug zicht. De eerste vrouw in ons land met een bionisch oog. Een
primeur die mogelijks voor velen die op latere ouderdom hun zicht
verloren. Na jaren van het daglicht te zijn ontnomen terug zien dat je
bij het ontwaken, kan zien dat de dag is aangebroken. Niet meer totaal afhankelijk zijn
van derden. Een zelfstandigheid herwinnen. Je zou voor minder eureka roepen.
Een medische vooruitgang en voor de artsen een beloning voor hun onderzoeken.
Zoals elke blinde die op identieke wijze blind werd als die
vrouw was het nieuws een openbaring dat er misschien letterlijk ooit
licht aan het einde van de tunnel zal komen. Een sprankeltje hoop en het
wegduwen van de gedachte om misschien best nog eventjes te wachten om
waardig ons aarbolleke te verlaten.
Toch verdween dezelfde dag de eureka met mijn badwater inde
afvoer. Tien jaar niet zien had gevolgen. Voor de buitenwereld lukt je
dat blind zijn betrekkelijk maar persoonlijk overwin je het niet zien
nooit. Je bent een drenkeling die spartelt tussen willen en niet meer
kunnen.
Je persoonlijkheid is niet meer volledig dezelfde. Je niet
zien probeer je te compenseren door tasten en voelen met veel blauwe
plekken, schaafwonden tot gevolg.
Dat je als compensatie beter hoort is een fabeltje. Je bent
verplicht je oren beter uit te kuisen en je focus te verleggen. Zonder
het te beseffen leef je door het niet zien meer op wat je voelt of denkt
te voelen. De nieuwsberichten helpen daarbij en zonder zien voel je
mogelijks anders dan als ziende.
Wat leerde ik door mijn lotgenote met haar bionisch oog?
Voornamelijk dat je met nog meer aandacht moet luisteren.
Het interview van de vrouw bij zowel BRT als VTM lieten een vrouw horen die
uitkeek naar hoe haar leven een andere positieve wending zal geven. De inspanningen die ze reeds moest doen en nog zal moeten doen
zijn peulschilletjes voor wat het eindresultaat zal zijn.
Anders dan die euforie was mijn aanvoelen op het interview op
de regionale zender Focus. Dezelfde dag s avonds hoorde ik die vrouw en
kreeg een knoop in mijn gedachten die ik moeilijk kan ontwarren. Zien doe ik de vrouw niet en ik kreeg een totaal ander gevoel
over haar zien.
In tegenstelling tot de euforie, het eureka gevoel was mijn
gevoel plots dat het geluk waar die vrouw op had gehoopt er nooit zal
komen. Erger nog mijn gevoel was dat ze zich nog ongelukkiger voelde dan
voor het terug zien. Ik begrijp een oma die alles zou doen en geven om
haar kleinkindjes opnieuw te kunnen zien en eens het besef dat ze toch
nooit die kindjes zal zien is op de rand van een afgrond staan en moeten
kiezen tussen springen of achteruit stappen.
Het leven en zien of het leven op gevoel zijn twee totaal
verschillende werelden. Enkel wie moet leven met gelijk welke beperking
kan dit uitleggen. Een formidabele vooruitgang voor de medische wereld
en wie weet zullen ook psychiaters en psychologen hopen op het uitvinden
van een chip met of zonder draadloze verbinding die menselijke gevoelens
kan definiëren.
Een nachtje slapen, opstaan en eens buiten niet zien of het
nu ochtend of middag is maar wel verdomd goed voelen dat de sluizen
wagenwijd openstaan en dat je met kleren aan onder een douche zonder
spaarkop staat
|
