Voor oudere televisiekijkers zal er nog ergens een vage herinnering zijn aan de Britse komische reeks ‘Daar komen de schutters!’ Een hilarische reeks waarvan de meeste acteurs reeds het eeuwige met het
tijdelijke ruilden. Met de komende verkiezingen in zicht komen de huidige schutters aan de rand van de loopgraven piepen en vuren voornamelijk losse flodders. Zo vuurden twee discipelen enkele flodders naar elkaar over de problemen in de zorg. Beiden waren het roerend eens dat het basisidee omtrent het persoonlijk budget voor mensen met een beperking en alle zorgbehoevenden een prima idee is. de socialistische vertegenwoordiger vuurde onmiddellijk naar zijn christelijke opponent dat de zorgbehoevenden gewoon op een wachtlijst komt te staan en dat hij verder mag blijven sukkelen. De afweer bij zijn opponent waren niet enkel losse flodders maar schoten in het ijle. Vanden Heuvel herhaalde telkens hetzelfde over een stijging van de budgetten en zelfs de moderator kreeg na meerdere pogingen geen antwoord wanneer die wachtlijsten zullen zijn weggewerkt. Volgens de rode broeder binnen twintig jaar maar hoe die aan die twintig komt werd ook niet duidelijk.
Volgens de socialist willen ze naar de toekomst opnieuw doen wat ze met de sociale zekerheid deden en waarvan iedereen nu nog de vruchten plukt. We geven toe dat wijlen Achiel Van Acker, alias Achiel Charbon mee aan de wieg stond van ons huidig RSZ stelsel maar we weten ook dat we die pluimen moeten verdelen op wat in ons land een traditie is. Namelijk onderhandelen en compromissen sluiten en wat goed is komt nooit van één persoon of partij maar van gemaakte compromissen. Dat is ook de bedoeling van een democratie. Van het mini debatje onthoud ik dat Vanden Heuvel een zoon met beperking heeft en dat hij de problematiek dus goed kent en dat zijn zoon NIET op een wachtlijst staat maar zijn budget reeds kreeg. Solidariteit is dus nog steeds de juiste man op het juiste moment kennen.

Een naadloze overgang naar het debat over het beginsel van onze grondwet.
Artikel één dat iedereen gelijk is voor de wet. De praktijk ligt lichtjes anders over dat gelijk zijn. Er ontbreekt het één en ander tussen wat op papier staat en hoe het in werkelijkheid eraan toe gaat.
Dat onze grondwet aan een update toe is kunnen we volmondig beamen. Dat de scheiding der machten flinterdun is en dat men regelmatig eens een gaatje knipt in die scheiding maakten we regelmatig mee. Er is ook een scheiding tussen Kerk en Staat. Ook hier loopt het nogal vaak mis.
Dat met het ontstaan van ons land de scheiding tussen Kerk en Staat niet effectief bestond kunnen we vatten want de grote zuilen van de Staat waren dezelfde zuilen van de nu leeggelopen kerken. Het materiaal en de bouwvakkers kwamen uit dezelfde christelijke families. Een update van onze grondwet zou een doorzichtige kijk geven en realistischer zijn in de tijd van heden. Iedereen heeft recht op een vrije meningsuiting en recht op een vrij geloof.

Werk aan de winkel en zeker in onderwijs. Gedaan met kiezen (door de ouders) wat de kindjes moeten volgen. Geen lessen godsdienst, zedenleer of enige vorm van geloof. Het is aan de ouders om in de vrije tijd te beslissen welk geloof hun kinderen zullen krijgen. Het is onlogisch dat ouders enkel de school gebruiken om geloof in de kinderen te laten inpompen. Ze zullen zelf eerst opnieuw gelovig moeten worden…
Nu zijn de ouders veelal nog enkel gelovig op de dagen van de katholieke feestjes van de kinderen. Zoals in buurlanden zullen de geestelijken naast een dagtaak het verkondigen van hun geloof mogen uitdragen. De tijden zijn niet meer zoals in vorige eeuw. Er zijn geen nonnekes meer die ‘gratis’ werken in ziekenhuizen en rustoorden. Ze zijn uitgestorven. We sturen geen paters meer naar het donkere Afrika want we hebben nog amper pastoors om de mis te doen.

Telkens met verkiezingen worden boeken geschreven met nieuwe gedachten, updates en telkens blijkt na de verkiezing dat we een groepje schutters kregen met losse flodders….