Voor de camera hebben ze het over rimpeldagen. In de volksmond hebben ze het over ‘oude wijvendagen’!
Voornamelijk wanneer het over verplegend en zorgpersoneel gaat is de uitdrukking ‘oude wijvendagen’
Van toepassing. Dergelijke ‘platte’ uitdrukking past uiteraard niet in de mond van onderwijzend personeel. Die hun niveau eist afkortingen zoals TBS. We staan aan de vooravond van zware discussies en gezien onderwijs betrokken partij is, zal het oeverloos gepalaver worden.
Vanaf de ouderdom van 45 is er het recht van oplopende rimpeldagen maar dit is Een beetje goedkoop om de extra verlofdagen te benoemen want op je 45^ste vallen de rimpeltjes nog goed mee indien men tijdig gaat slapen en zich niet blijft gedragen als een overjaarse puber. Als voorbeeld kunnen we denken aan Arno die al wallen onder zijn ogen heeft van een 80 jarige sedert zijn 30ste.

De rimpeldagen zien de vakbonden als een verworven recht en dus zal de discussie gaan over wat nu een echt zwaar beroep is en of dit voor iedere werknemer van toepassing is met hetzelfde beroep.
Leerkrachten in een school met brave kinderen is het beroep niet zwaar terwijl in een school met een bende heethoofden het een zwaar beroep is. Ook voor verplegend personeel is een jobke in de administratie gans anders dan voor het verpleegstertje die mensen moet ‘versleuren’ van bed naar zetel. Er zijn dan wel de hulpmiddelen van t-liften maar tegen lastige zieken bestaan er geen hulpmiddelen.
Eenvoudig zal de discussie niet worden want men kan niet individueel bepalen wie echt een zwaar beroep heeft. Er is echter een zeer eenvoudige oplossing maar die wil men niet.
De oplossing is om wat het onderwijs betreft de benoemingen af te schaffen. Gedaan met die benoemden die alle vuile werkjes laten opknappen door de niet-benoemden. Gewoon zoals iedereen die te weinig inzet heeft vervangen door gemotiveerde werknemers. Het klopt dat sommige leerkrachten ’s avonds nog lessen voorbereiden, in de vakantie de muren staan de schilderen van de leslokalen. De actieve leerkrachten zijn herkenbaar op de schoolfeestjes.
Diegenen die dranken, pannenkoeken en spaghetti verkopen zijn de niet-benoemden terwijl de anderen zich laten bedienen…
Wat te denken aan jongeren die slechts een ouderwets A2 diploma konden behalen in dienst te nemen als toezichter, ondersteunde leerkracht voor leerlingen die het moeilijk hebben? Een werkdruk die verdwijnt voor de hoger opgeleide leerkracht en een pluspunt voor de zwakkere leerling. Wat is er mis met een uitgebluste leerkracht die studiemeester op het einde van zijn carrière vervult? Het percentage afwezige leerkrachten door zogezegde ziekte zal verminderen.

Voor verplegenden zou vanaf de ouderdom van die rimpeldagen er vervanging moeten zijn van jonge werkkrachten en zouden die ‘verfrommelde’ verplegers de mogelijkheid moeten zijn om mensen op een menswaardige manier te verzorgen. Tegenwoordig draait geen enkel ziekenhuis nog zonder vrijwilligers die
mensen helpen bij het eten, het vervoeren van de zieke van het ene onderzoek naar het andere. In rusthuizen zouden mensen misschien tijdig op en van het toilet geraken en zou er tenminste tijd zijn om een vriendelijk woordje te ‘placeren’.
De discussie moet niet gaan over wat al dan niet een zwaar beroep is maar over een herverdeling van taken zodat we kunnen spreken van een welzijn dat menselijker is.

Over langer werken voor parlementairen en ander loslopend wild is er geen sprake van zwaar beroep. Voor die categorie zou het een verplichting moeten zijn dat ze op hun 65ste verplicht met pensioen moeten gaan. Ze hebben dan reeds zoveel onheil erdoor gekregen dat ze moeten vervangen worden. Idem dito voor rechters. Die speciale categorie heeft geen last van rimpels maar van ‘kronkels’!