Telkens de 45.000 Britten hun stem in het voetbalstadion verheffen om 'you never walk alone' te zingen krijgen velen kippenvel. Ook wanneer met uiteraard een kleiner aantal zangtalenten ze bij Club Brugge de song aanheffen is er sprake van 'boebeltjes' op de huid.
Is het nu met samenzang of met een gezamenlijk fietstochtje, wandeling, mensen voelen zich op dat moment goed. Er is dan ook geen sprake van onverschilligheid. Het verschil in rang en stand verdwijnt eventjes. Iedereen is gelijk en heeft  hetzelfde gevoel.

Onverschilligheid is het meest kwetsende dat bestaat. Kinderen ondervinden onverschilligheid op zeer jonge leeftijd. Wanneer het kind lastig is, moeilijk doet dan zijn ouders, leerkrachten er als eersten bij om het kind met het te negeren, het onverschillig te behandelen. Het kind voelt zich uitgesloten, alleen en valt nagenoeg onmiddellijk in zak en as. Onverschilligheid van anderen tegenover je blijven hangen. Het kan mensen kraken voor heel lang of zelfs voor hun ganse leven.

Met de wekelijkse afspraak in het vakantieoord van Geubbels werd dit zeer duidelijk. Mensen in armoede moesten de inspiratie worden voor de grappen van Geubbels. Zijn grappen omtrent het thema waren zoals hij beloofde goedkoop maar de uitleg van de minderbedeelden waren anderzijds een verrijking voor misschien enkele kijkers.
We werden getuige hoe uitgesloten mensen dit voor hun ganse leven meedragen. Groot en volwassen worden in een omgeving waar elke maand de eindjes aan elkaar moeten worden geknoopt zorgt ervoor dat men nooit als minderbedeelde het gevoel heeft erbij te horen. Zodra jongeren het gevoel hebben dat ze veel minder hebben dan hun leeftijdsgenootjes gaan ze zich afzonderen. Ze voelen zich de mindere en zijn dat ook. Ze ontwikkelen een minderwaardigheidsgevoel dat ze nooit meer kwijt geraken. Sommige proberen om uit hun armoede te ontsnappen maar heel weinigen lukken daarin.
Wanneer je de tegenslag hebt om in armoede te worden geboren heb je weinig verhaal.
Zou het niet het moment zijn om van de tegenslag van de ngo's zoals een Oxfam thans geen deugd te maken?
Nu ontwikkelingslanden zelfs Oxfam hun land willen uitwijzen zouden we misschien kunnen proberen om de armoede in eigen land terug te dringen.
Elke Sleurs 'sleurt' al jaren aan de oprichting van een mensenrechteninstituut en het is het ideale moment om via alle partijen mee te sleuren.

Wanneer jongeren uit hun armoede kunnen geholpen worden dan zullen diezelfde jongeren openbloeien en ook kunnen meebrullen dat ze never alone moeten wandelen.