Voorlopig zowat de koudste periode van de lopende winter.

Zoals vaak voor veel mensen is die koude winterperiode voor mij als hond ook koud en zeer kil.

Begrijpen zal het geen kat maar ik ben mijn vriendje kwijt. Ik moet zeggen vriend want ze was veel groter en sterker want mijn vriend was een paard.

Ze genoot al een twee jaar van een welverdiende rust. Een grote weide en haar dagelijks toerke vanuit haar open stal tot bij de buren paarden en verder eten en drinken. Toch telkens ik haar bezocht kwam ze nog in volle galop naar mij. Samen holden we dan tot onze baasjes want ze wist dat ze een snoepje, worteltje of iets kreeg. Steevast zette ik me tussen haar voorbenen (want een paard heeft benen en geen poten zoals ik) om wat ze dropte op te knabbelen. Zoals echte vrienden dronken we samen uit dezelfde waterbak. Plagen was mijn ding dus ik sloeg steeds wild met mijn poot in die waterbak zodat haar manen en ‘froufrouke’ een wasbeurt kregen. Zij had steeds als reactie water te slurpen en dat dan in mijn lief smoeltje te blazen zodat na enkele minuten onze façades kloddernat waren.

Mijn vriendje is er echter niet meer. De veearts heeft haar moeten laten inslapen want door ouderdom was ze zeer zwak geworden.

Net zoals bij mensen blijft er enkel nog de herinneringen over van onze gezamenlijke wandelingen. De drie musketiers. Ook wij waren met vier. Ik natuurlijk als koploper mijn baas en zijn dochter elk op die hoge viervoeters. De dagen dat we een ganse dag of namiddag door velden, op stranden en op onbekend terrein wandelden nemen ze ons nooit meer af.

De uren dat ik me verstopte langs de paadjes tussen de velden om dan vanuit die maïs voor hun voeten te springen zijn ontelbaar. Slechts één keer berekende ik mijn zotte sprongen slecht. In een partijtje ploeteren in de Somme stak ik mijn voorpoot onder zo’n paardenvoet. De liefde voor elkaar was zo groot, zo intens dat ze vlug haar voet terugtrok zodat ik enkele minuten later niks meer voelde.

Nooit zal ik nog liggen uit te blazen naast mijn baas met zijn blonde (Leffe natuurlijk) terwijl opa’s in opdracht van de oma’s hun kleinkindje in het zadel probeerden te krijgen om dan een kiekje te nemen… Vaak was de opa dan opnieuw in opdracht bezig van oma om dat kiekje via één of andere ‘aap’ door te sturen naar de werkende mama.

Afscheid nemen ligt noch de mens noch het dier. Het zou niet mogen en toch maken we het allemaal mee.

Als hond heb ik geen geloof, wij hebben geen kerk, moskee, hooguit links of rechts een speelweide. Voor het overige mogen we onze drollen overal op laten rapen en mijn vriendje had het grootste plezier wanneer ze in Brugge haar soortgenoten zag sleuren met die koetsen met een loshangende pamper achter en onder hun derrière!

Wat moet het leuk geweest zijn in de periode van A. Dumas toen die eerste drie (vier) musketiers vrij konden crossen.

Ook dat komt nooit terug. Jaren had ik het geluk om mee te mogen crossen in de vrije natuur. Ik leerde dankzij mijn vriendje dat ze in la douce France en in Wallonië toleranter zijn dan in Vlaanderen wat betreft echt wandelen in de natuur. Vlaanderen daarentegen is de doelstelling niet afwijken van de paden en als hond mag ik niet vrij meelopen… ik kende het truckje van de leiband om naast of tussen de paarden te lopen maar dat pasten mijn baasjes enkel toe als er mannen in het blauw of een fietsende halfslapende boswachter in de buurt was.

Nooit zullen die boemannen ons nog kunnen ‘pakken’ want het is gedaan met samen wandelen.

Het was zoals altijd te kort. Het mooie liedje duurde te kort. Enkel het refreintje blijft hangen: het leven is mooi, mooi…’.