Geubels maakte een show met grappen die zouden taboe moeten zijn. De nationale zender heeft een verleden van mensen uit de straat in beeld te brengen. Ervaring zat want mensen opvoeren kunnen ze als de beste. Denken we maar aan Jan met zijn jarenlange programma’s zoals Argus, Terloops en zelfs iedereen beroemd of Duizend zonnen heeft een resem gewone mensen die de camera niet schuwen.
Mensen houden van het inkijken in het leven van anderen. We leren ook nog iets en het is een weergave van onze cultuur. Het is een snoepje om onze nieuwsgierig te bevredigen.
Ook Annemie doet dit. Geubels doet er nog een schepje bovenop en maakt een zaalshow met humor over mensen met beperkingen. In totaliteit is de enige kritiek het onnozel lachje van Geubels. Zoals Annemie haar typische stem heeft, zo heeft Geubels zijn lach. Wat een verschil met de lach van acteur Peeters.

Humor brengen is lopen op een slappe koord. Het moet ook kloppen. Zowel de manier van brengen, de omstandigheden en zal nooit iedereen effectief doen lachen.
De ontspannen babbel met zijn geïnterviewde zal mensen aanspreken. Zijn groepje van mensen met beperkingen werd goed gekozen. Ze zijn spontaan en geven goed weer dat iedereen van de ene op de andere dag anders valide kan worden. Niemand is er vrij van en een ongeval zit in een klein hoekje.
Tijdens de opnamen bleek duidelijk dat na de tegenslag niet enkel het leven van de gehandicapte maar ook zijn onmiddellijke omgeving om ‘zeep’ is.
Minder representatief is dat het groepje, met een kleine uitzondering van Manon, mensen zijn met een wil. Mensen zonder sterke wil zouden niet deelnemen en gaan wellicht ook niet naar een humoristisch optreden. Humor, op het juiste moment, verzacht de zeden. Door humor verstopt men zijn leed, trekt een façade op en is het vaak een middel om zijn ongelukkig zijn te verstoppen. Ooit zei hij van de beste clowns dat na zijn optreden bij het verwijderen van zijn schmink hij in de spiegel een man met tranen in de ogen ziet. Daar zit veel waarheid in.

Het optreden met de combinatie van de interviews is minder een succes. Grappen moeten ook een afwisseling hebben en dit is in het geval van een uitzending met enkel mensen met een beperking niet het geval. Dan benadrukt men teveel één onderdeel en verdwijnt de ‘pointe’! Het idee van het programma is best te pruimen en de timing van de uitzending kon niet beter. Het was een ode aan Lies, een zwaar slechtziende vrouw die humor had, dit op een podium kon brengen in afwisseling met grappen over mensen met beperkingen en over mensen die zonder beperkingen sukkelen zoals gehandicapten…