De Zevende dag vierde zijn dertigste verjaardag. Een uitgebreide viering werd het niet. We kregen meer de indruk dat de huidige moderators een Klaagmuur optrokken om vlotter politiekers naar hun programma te krijgen. Twee oude reporters van Eén werden opgevist nu ze de overgang maakten van boswachter naar struikrover.

Totaal onafhankelijk van iedere politieke strekking ben ik als wellicht de meest sociale hond van alle hondenrassen, mag ik luid en hard blaffen dat het de verkeerde gang uitgaat me die opmerkingen van die gewezen reporters. Ondoordacht om francken zijn ontslag te eisen. Francken voert in samenwerking met de volledige regering uit wat ze samen beslissen. Dus stond iedereen erachter dat die Soedanezen teruggezonden werden indien ze weigerden om asiel aan te vragen. Naast ons land doen andere Europese landen dit ook en zonder al die tumult.
Gelogen heeft Francken mogelijks maar niet opzettelijk. Dat er nog één terugvlucht op de planning stond zal hij in eerste instantie niet geweten hebben omdat zijn administratie hem vergat te zeggen dat ze nog een vluchtje op de agenda hadden staan. De ene ambtenaar weet zowat in iedere administratie niet waarmee zijn collega bezig is. Met al die deeltijdse jobs loopt het altijd fout.

Dat de Wever zijn maatje in bescherming neemt is mooi en eigenlijk moet iedere baas achter zijn personeel staan. Een echte doodsteek zal het niet worden. voorlopig is enkel de coalitiepartner die een wonde heeft. Namelijk een wonde in de voet omdat Die Billiet in zijn eigen voet schoot.

Politieke doodsteken met noodlottige gevolgen komen zelden voor. Trump zijn karkas zit vol gapende wonden van steken en toch is hij springlevend. Open en bloot horen we dagelijks dat de man in een psychiatrische instelling moet opgenomen worden en dagelijks stellen we vast dat hij er nog een apenstootje bij zijn resem stommiteiten voegt.
De prijsvraag van de maand is? Hoeveel zotte heersers telt onze wereld in de laatste zes maanden… denk maar in veelvouden!