|
Annemie verliet Eén en kwam na een kleine
omzwerving terug naar haar oorspronkelijke zender. Of het aan mij ligt of
Annemie iets deed met haar stem weet ik niet maar ik heb minder moeite met haar
stemgeluid.
Vroeger was het die stem tolereren omdat
haar interviews altijd iets bijleerden. Nu is het nog enkel bijleren en is er
van haar neurotische klank geen sprake.
Een te lange inleiding om mijn genoegen te
uiten over de uitzending met een vrouwelijke flik!
Vrouwelijk is wat relatief want aankomen op
een mannelijke moto is reeds speciaal. Geen vrouwenmodelleke maar een moto die
sommige mannen zelfs moeilijk tussen hun billen kunnen klemmen.
Annemie heeft een zesde zintuig om mensen
spontaan te laten vertellen. Ze is niet te vergelijken met anderen die een
interview afnemen. In tegenstelling tot alloo legt ze geen woorden in de mond
van de geïnterviewde.
Flikken het een ras apart en om
verklaringen en uitspraken los te krijgen moet je moeite doen. Flikken zijn
gesloten en van sommige kan je zelfs spreken van een vorm van achtervolgingswaanzin.
Het is eigen aan het beroep om zeker niet
loslippig te zijn en je woorden te wikken en te wegen.
Annemie kreeg spontane en heel eerlijke
antwoorden. Toegeven dat je als gezagsdrager dweilt met een kraan open. Dat
uitgewezen en teruggezonden mensen binnen de kortste keren terug in ons land
zullen teruggeraken is een feit dat we kennen. Nog opvallender was de openheid
en het menselijke van de vrouwelijke motorijdster. Annemie boezemt vertrouwen
in en dit werd duidelijk toen er fotos en een zeer persoonlijke brief boven
tafel kwamen
Leuke TV want wat is aangenamer dan het
spontane?
|
