Vorige maand werd ik negen jaar. In mensenouderdom moet ik dat vermenigvuldigen met zeven en kom in de buurt van de leeftijd van mijn baas. Buiten de gelijkenis van jaartjes hebben we merkelijke verschillen. Ik ben sportiever, slimmer, socialer en laat me niet meeslepen zoals de mens in partijdigheid.

Neem dat voetbalgedoe over het nieuwe stadion in Brussel. Wat een geklungel tussen die gemeenschappen en het zich uiteindelijk belachelijk maken naar de ganse wereld. Moeten wij vooreerst zo’n nieuw batiment bouwen omdat we nu toevallig een groep voetballisten hebben die tegen een bal kunnen trappen?
Om dan met zoals onze hockeyspelers slechts vijfde te worden. geen woord van kritiek op die spelers want als klein landje dergelijk resultaat halen is formidabel. De media verkocht echter het vel van de beer voor hij geschoten was.
Wat dat voetbalstadion betreft moet ik als onpartijdige sportliefhebber bekennen dat het mogelijks een goede zaak is dat het er niet kwam.
De horeca in en rond Brussel hebben het over het enorme verlies aan inkomsten omdat ze overnachtingen missen, hun bieromzet niet kunnen verhogen...
Zou het niet kunnen dat we zonder die wedstrijden meer winst hebben? Wanneer we de kosten rekenen voor de beveiliging, het niet moeten weren van de hooligans en de heropbouw van de schade door de vandalenstreken dan zou het best kunnen dat we winst maken met de verplaatste wedstrijden naar Londen.
Akkoord dat de sfeer minder is wanneer je vanuit je zetel met een pintje en pakje chips de match moet volgen maar zolang madame niet om de vijf voeten voor het beeld loopt dan valt het nog best mee.

In tegenstelling tot die Gentse en Brugse burgemeesters die van hun steden open musea maken heb ik mijn bedenkingen met wat al dat volk opbrengt voor die steden.
Dus deed ik een aan onderzoeksjournalistiek. Als eerste vaststelling bleek dat niettegenstaande de politie zoals ten tijde van de anti atoomracketbetoging nog steeds niet kan tellen. Voor de betoging kwamen er zo’n 45.000 betogers van Catalonië naar Brussel. Ze maakten er een weekendje van en bezochten Gent en Brugge. Mijn onderzoek maakte van bij de aanvang duidelijk dat die Catalanen buiten luidruchtig voor een overrompeling zorgden. Onze voetpaden in de steden voldoen niet aan die massa toeristen en ik geraakte de tel kwijt hoeveel lompe Spaanse poten op mijn teentjes liepen en hoeveel zakken met dozen pralines en chocolade ik tegen mijn kop kreeg.
Als vaste klant was het zoeken naar een vrije stoel om in mijn vaste zaak te gaan liggen aan de voeten van mijn baas. Ik diende me in een bolleke te draaien en niettegenstaande kreeg ik nog regelmatig een shot tegen mij sportief lijf.
Als onderzoeksjournalist was ik dan getuige dat mijn baas de kleinst mogelijke mosseltjes uit zijn kasserol moest vissen. Dus kwaliteit naar beneden.
Voor die horeca uitbaters is het geld rapen en met bewondering volgde ik hun werkwijze. De Spanjaard weet uiteraard dat de Belg een expert is wat bier betreft. Du op de vraag van de ober of hij een big of small pintje moet hebben zegt hij big! Voor hij het beseft staat hij met een vaas van een halve of hele liter bier voor zijn neus. Wanneer hij dan de rekening krijgt dan leer je plots dat ze in Spanje ook weten wanneer ze bedrogen zijn!
Maar ook de inboorlingen worden het slachtoffer want bij de afrekening van die kleine mosseltjes is de prijs tussen de menukaart en het kasticketje plots met twee euro gestegen…
Wanneer de stedeling en vaste klant dit opmerkt dan heeft de ober zijn antwoordje klaar. “Sorry, de baas heeft zijn kassa reeds aangepast maar had nog geen tijd voor de menu’s aan te passen!” Natuurlijk krijg je die twee euro braafjes terug…

Sportief is die manier van werken niet en onpartijdig kan je die zelfstandigen niet noemen. Indien het dergelijke werkwijze is die ze toepassen dan is het niet te verwonderen dat ze spijt hebben dat er in Brussel geen groot stadion komt!