Hij is er nog maar slechts een anderhalf jaar. Dan verlaat Louis Tobback de politiek. Spijtig, heel spijtig want hij is één van die laatste mannen die vrij en vrank voor zijn gedachten uitkomt. Een man die geen blad voor de mond neemt en die niet zoals de jonge politiekers rond de pot draait.
Uiteraard heeft hij het zoals iedereen niet altijd bij het rechte eind. Hij volgt zijn overtuiging in eer en geweten en als het niet klinkt dan trekt hij zich daar niks van aan.
Hij is zowat één van de laatste politiekers van de naoorlogse periode. Een gewezen vriend van Dehaene en niettegenstaande ze meningsverschillen hadden en konden discuteren dat het donderde dronken ze nadien samen een goed glas.

Tobback is zowat de enige die open en bloot durft te verklaren dat Trump een knettergekke president is. Anderen denken hetzelfde maar durven dat niet openlijk zeggen.

Over de heisa in Antwerpen voor het komende burgermeesterschap heeft Tobback binnenpretjes. Ook De Wever is niet zijn beste vriend maar hij kan wel begrijpen hoe een burgervader onderhandelingen aanknoopt met bouwpromotoren. Laconiek zegt hij dat er geen graten zitten in een maaltijdje of een zero drinken met die geldwolven. Tobback geeft grif toe dat om voordelen te halen voor je stad men verplicht is om met die halve gangsters te onderhandelen.
Het is dankzij De Wever dat de rennovatie van het voetbalstadion reeds zover staat. Nemen en geven is het devies van Louis maar altijd op het lijntje blijven lopen. Louis zal wellicht niet op feestjes te zien zijn omdat hij daar ook geen interesse voor heeft. Als burgemeester is hij meer het type van burgemeester van een klein dorpje dan van een stad. Hij heeft een studentenstad en weet dat die studenten veel drinken, nachtlawaai bezorgen maar hij kan onderhandelen met jongeren. Hij praat tegen die jongeren van man tot man. Rechtdoor en zonder omwegen. Tobback doet zoals een Gentse Termond behalve dat Termond tot voor zijn gezondheidsproblemen teveel van het gerstenat hield.
Opvallend is dat Lowieke een beetje teveel uitkijkt naar het einde van zijn politieke loopbaan. Hij kijkt uit naar het zich ontspannen met zijn kleinzoon. Het zal meer dan klikken met zijn kleinzoon. Opa Louis zal die kleine nog veel leren en zal in de vriendenkring van de kleinzoon een graag geziene oudere zijn…

De Leuvenaar zal, ook de niet socialist, hun burgervader missen… Of Bruno ooit in de voetsporen zal treden van zijn vader zal de toekomst uitwijzen.