Dierenvriend en programmamaker over en met beestjes Chris Dusauchoit schreef een boek over honden. Zijn boek gaat niet over de manier om van je hond een gezelschapsdier te maken. Je zal dus geen raad vinden hoe je aan je dier moet leren om een pootje te geven. Nu over opvoeden en aanleren van honden tot een gezelschapsbeestje zijn er al veel boeken.

Chris wil met zijn boek aantonen dat honden geen roedeldier is. Ook is de hond volgens hem geen afkooksel van een wolf. Volgens Chris heeft de mens gewoon verkeerde informatie gekregen over zijn lievelingsdier sedert jaren. Dat de hond geen afkooksel is van een wolf en dus geen roedeldier lijkt vreemd want wanneer je bv in Portugal tijdens je wandeling terecht komt in een straat met een groep aan hun lot overgelaten honden dan kan je moeilijk geloven dat een hond geen roedeldier is. Elke groep honden is de baas over zijn territorium en wanneer een andere groep dat territorium durft betreden breekt er een veldslag uit.

De reden dat Dusauchoit  in de pen kroop ligt wellicht bij het feit dat de nationale zender geen interesse meer heeft in dierenprogramma’s. De man moet ook eten en drinken en brokjes voor zijn goden Retriever kunnen kopen!
Wel heeft Chris gelijk dat honden die bij mensen leven een beter leventje hebben dan in de vrije natuur. Dat honden intelligent zijn klopt ook en dat het de mens is die emotioneel reageert op wat zijn hond doet is een pure waarheid. De hond is intelligenter dan de mens op het gebied van emoties.
Hij gebruikt en misbruikt zelfs zijn baas. De enige bedoeling van de hond is om aan eten en drinken te geraken op een gemakkelijke manier. De hond is een 'gewoontedier' en heeft inderdaad weinig problemen met het veranderen van woonplaats. Wel neemt hij zijn goede en slechte gewoonten mee naar zijn nieuwe stek. Vanaf een bepaalde ouderdom kan je het beestje nog moeilijk zijn slechte gewoonten afleren. Sommige honden zijn echte begrafenisondernemers en delven putten in je mooie tuin. Ben je dan geen dominante baas dat blijft je tuin een maanlandschap. In praktijk is het zo dat je dan merkt dat je hond niet zal graven als je in de buurt bent. De mens denkt dat hij je maanlandschap maakt als hij alleen is en uit frustratie. dit is niet het geval. Hij doet altijd waar hij op een bepaald moment zin in heeft.
Dus moet de mens met berispen en belonen zijn dominantie opleggen. Er zit wel nog meer tegenspraken in Chris zijn uitleg. Een hond heeft geen emoties wanneer zijn baas komt te overlijden. Kan best zijn maar ik heb toch weet dat de hond van mijn nonkeltje vanaf de dag dat nonkeltje naar de hemel vertrok niet meer wou eten en na enkele dagen ook de enkele rit achter nonkeltje nam. Volgens Chris heeft de hond last van verlatingsdrang. Klopt ook niet helemaal. Wanneer het allochtoontje bij mij komt dan jankt het enkele minuten als het baasje de garagepoort laat dichtvallen maar na enkele minuten begint die kleine gewoon mijn eten op te peuzelen en mijn drinkbakje uit te slurpen.

Dus wat Chris heel juist opmerkt is dat de liefde van een hond door de maag gaat…