We mogen fier zijn op sommigen landgenoten.
Spijts we in de neus zitten van de Spanjaarden, de halve wereld denkt dat we hier niks dan mannen hebben met losse handjes zijn er gelukkig onze sportievelingen. Goffin die de finale speelde op de Masters. Mogelijks had hij het geluk dat Nadal een beetje last had van zijn knie maar geluk moet je ook afdwingen. Wanneer je tevens nummerke twee van de wereld naar huis kan spelen dan heb je veel in je mars en mochten we fier mee genieten van zijn finale.
De finale was een surpluske. Hij verloor die finale maar geen mens had kunnen verhopen dat hij dergelijk resultaat zou halen. De wedstrijd was dan nog om vingers en duimen van af te likken.

Naast David hebben we nog mensen waar we fier op mogen zijn. Denken we maar aan Delphine. Niet die dochter van Albert maar die vrouwelijke agente van de ijzeren steenweg. Ze mepte al meerdere vrouwen onder het canvas en blijft sympathiek, zelfs bij mensen die boksen maar niks vinden.
Niet enkel individuelen maar ook in team staan we ons mannenke.

Onze ‘dames’ van de basket doen het voortreffelijk. Evenals onze vrouwelijke voetballers. Zelfs die meiden met hun bobslee maken ons fier. We hebben hooguit enkele cm sneeuw in onze winters en toch spelen we mee in een sport die niet echt de onze is.

De kranten kunnen morgen eens hun papier volkrabbelen over het positieve in ons land in plaats van steeds de débacle over Brussel, Antwerpen en onze andere steden.

Als hond heb ik het al moeilijk genoeg met Trump zijn laatste stunt. De Amerikaan mag nu weer zijn trofee invoeren. Men mag dan in de ganse wereld alle moeite doen om de olifant zijn tanden te beschermen vanaf nu staat Trump toe dat je de ganse kop met slurf en al mag meebrengen als jachttrofee. Die man is nog knettergekker dan die 93 jarige president die geen ontslag wil nemen.

Buiten de sportpagina’s ga ik nog enkel Pijpen zijn ‘Woefke’ lezen…