Vandaag gaven acht topadvocaten de bevestiging dat de media vaak reeds het proces maakt voor de rechter een vonnis uitspreekt. Het vooraf opgenomen programma kon niet voorzien dat er een Bart De Pauw zou opdoemen en het voorbeeld bij uitstek zou worden over een uitspraak nog voor een eventueel onderzoek.

Een feit is dat men met reporters en media in het algemeen eerst beter tien keer zijn tong in zijn mondje laat ronddraaien vooraleer te praten. Wanneer we de gewone advocate van de dames in kwestie horen was het niet de bedoeling om Bart een proces aan te doen. we voelen aan onze kleine teen dat men de heksenjacht en heksenketel niet had voorzien. Zowel De Pauw als de beledigde dames zullen moeten kiezen tussen appels of peren. Een terugweg is er niet en ‘blauw/blauw’ laten zal niet lukken. Officieel legde niemand klacht neer maar beide partijen zitten met de vrees dat één of ander parket een zaak start en ze verklaringen zullen moeten afleggen.
Topadvocaten trekken hun neus op voor het ‘De Pauw dossierke’. Het woord topadvocaat horen ze niet graag maar dat gelooft geen kat. Alle acht zijn ze ijdel, hebben een kick nodig om onder stoom te geraken en te kunnen pleiten voor hun ego. Daar is niks mis mee want ze hebben wat iedere werknemer zou moeten hebben: beroepsfierheid. Wie geniet van zijn werk heeft beroepsernst en wil de beste zijn. De eerlijkheid van die acht blijft verwonderen want Jef Vermassen blijft een voorbeeld.

De bemerking dat sommige reporters het niet nauw nemen met de informatie die ze krijgen misbruiken is terecht. De scoop halen is uiterst belangrijk en merken we dagelijks in de media. Reporters moeten het nieuws sprokkelen en wie eerst maalt verkoopt. De druk van de hoofdredacteur zorgt ervoor dat veel
reporters hun bronnen veel te vlug verbrodden. De reden is macht en faam.
Spijtig dat rechtbanken de lekken amper tot niet vervolgen. Begrijpelijk en menselijk is het wel dat iedere reporter als eerste de scoop wil brengen.
Het is zelfs lachwekkend hoe men probeert de dames hun namen te ontfutselen.
Stilaan voelen we de vrees van de VRT die beseft dat ze hun dikke kijkcijfer aan de kant schoof en nu vurig hoopt dat Bart niet de enige was. Andere zenders zullen ook met een ietwat vrees zitten want die kijkcijfers zijn zeer belangrijk. Zenders die moeten leven van reclame-inkomsten zijn er als de kippen bij om al dan niet via een lek de primeur te bemachtigen.

De media geilt op al wat in de privé sfeer zit. Britten hebben hun typische roddelkranten en stilaan stevenen wij af naar roddel TV. Begon het misschien met beenhouwersvrouw zonder slipje? Lag Grootaerts aan de basis van de sensatie uitzendingen?
Onbelangrijke vragen maar heel belangrijk blijkt dat de media een kluif heeft gevonden met nog mooie brokjes vlees aan…